Εμφανίζει 550 αποτελέσματα

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος του Ιωάννη (Παλιά Βροντού Πιερίας 1909 - Θεσσαλονίκη, 16 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Δημοκρατική Ένωση και με την Ένωση Κέντρου από το 1951 ως το 1956 και από το 1961 ως το 1967. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος στη Βροντού (1927) και εν συνεχεία στην Κατερίνη. Ήταν υπέρμαχος του δημοτικισμού.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όμως αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, για να επιστρατευτεί και να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή. Επίσης, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά την περίοδο της Κατοχής, πολεμώντας με το ΕΑΜ, δράση για την οποία διώχθηκε και εκτοπίστηκε στον Αϊ-Στράτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στη συμπρωτεύουσα. Ως δικηγόρος, υπερασπίστηκε αρκετούς αγωνιστές σε δικαστήρια.
Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα στις εκλογές του 1951. Επανεξελέγη βουλευτής Κατερίνης με την ΕΠΕΚ το 1952. Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Δημήτριο Δημάδη, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά. Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.

Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την Ένωση Κέντρου (Συνασπισμός Ενώσεως Κέντρου-Κόμματος Προοδευτικών) συγκεντρώνοντας 7.150 σταυρούς. Στις εκλογές του 1963 συγκέντρωσε 7.109 ψήφους (με την Ένωση Κέντρου) και εξελέγη βουλευτής για μία ακόμη φορά.

Ως βουλευτής διακρίθηκε για την ευφράδεια λόγου του και τη μαχητικότητά του. Το 1965 εισηγήθηκε μαζί με άλλους πολιτικούς την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Παπανούτσου.

Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 6.235 ψήφους, αλλά ήρθε 3ος από τους υποψηφίους της Ένωσης Κέντρου, πίσω από το Στέργιο Χασαπίδη και το Θεόφιλο Καμπερίδη (εξελέγησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα μόνον οι 2 πρώτοι). Από τη δεύτερη και την τρίτη κατανομή έγινε μεταβολή στις έδρες σε Λευκάδα, Α΄ Θεσσαλονίκης, Καστοριά και Πιερία, με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Άγγελος Καλκάνης (Ένωση Κέντρου) στη Λευκάδα και να χάσει την έδρα του ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ, ενώ στην Πιερία η ΕΡΕ να κερδίσει μια έδρα, την οποία κατέλαβε ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, αντί του Δημόπουλου της Ένωσης Κέντρου.[7] Τελικά, με απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Ιούλιο του 1964, οι 4 συνολικά πολιτευτές ορκίστηκαν βουλευτές: στη Λευκάδα ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ κατέλαβε τη θέση του Καλκάνη (Ένωση Κέντρου), ο Αλέξανδρος Καραθόδωρος με το Κόμμα των Προοδευτικών ορκίστηκε στην Α΄ Θεσσαλονίκης καταλαμβάνοντας την έδρα του Ι. Κοντούλη (ΕΡΕ), ο Παναγιώτης Γυιόκας (ΕΡΕ) στην Καστοριά κατέλαβε την έδρα του Ευριπίδη Πισιώτη (ΕΡΕ) και ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος ορκίστηκε βουλευτής στην Πιερία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανασίου Βασιλειάδη[8].

Την ίδια χρονιά (1964) ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος είχε αναλάβει διευθυντής του Οργανισμού Ελευθέρας Ζώνης και Λιμένος Θεσσαλονίκης, παραιτήθηκε όμως στις 9 Ιουλίου 1964 και από τη συμπρωτεύουσα μετέβη στην Αθήνα, όπου ορκίστηκε βουλευτής[.

Λίγο αργότερα, ο Κώστας Δημόπουλος αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου και αναφέρεται σε έκθεση της CIA στην ομάδα των αποκαλούμενων από τον Τύπο αποστατών που στήριζαν την κυβέρνηση του Στεφανόπουλου (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966)

Με τη σύζυγό του, τη δασκάλα Πιπίτσα Κασιδάκου, απέκτησαν 3 παιδιά. Ο γιος του, Ιωάννης Δημόπουλος, εξελέγη επίσης βουλευτής Πιερίας και έγινε αργότερα υφυπουργός Εμπορίου, ενώ ο εγγονός του, Κώστας, είναι δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω και ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και εξελέγη δήμαρχος του Δήμου Δίου-Ολύμπου (με το συνδυασμό "Ολύμπια Συμμαχία") με ποσοστό 52,3% το 2014. Ήταν επίσης υποψήφιος δήμαρχος στον ίδιο Δήμο το 2010.

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος πέθανε σε ηλικία 98 ετών στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στη Βροντού, τον Ιούλιο του 2007.

Συγκεκριμένα ο Κώστας Δημόπουλος ανέλαβε γενικός διευθυντής της ΕΖΛΘ στις 18 Μαρτίου 1964 με απόφαση του υπουργού Δημοσίων Έργων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΔΣ της ΕΖΛΘ "είναι γνωστός εις την πόλιν Θεσσαλονίκης ως δικηγόρος αλλά και ως πολιτευτής εκλεγόμενος επί σειράν περιόδων ως βουλευτής, διακατέχεται υπό της επιθυμίας όπως δια της επιστημονικής καταρτίσεώς του και εν γένει πείρας του συμβάλη εις το έργον του Οργανισμού δια την πρόοδον του λιμένος." Ο Δημόπουλος στην πρώτη τοποθέτηση στο ΔΣ απαντά: "¨ερχομαι διαπνεόμενος από μίαν ειλικρινήν επιθυμίαν να διαθλεσω πάσαν δύναμίν μου ώστε το πληρέστερον, το εξαίρετον έργον το οποίο ευρίσκω να δημιουργηθή έτι περεταίρω. Είμαι κομιστής των ευχών της κυβερνήσεως ήτις με περιέβαλε με την εμπιστοσύνην της και ενέκρινε τον διορισμόν εις την θέσιν ταύτην [...]."

Ο Σωτήριος Δημητριάδης ήταν δικηγόρος από την Σκόπελο και δραστηριοποιούταν στην Θεσσαλονίκη την περίοδο του μεσοπολέμου. Στις δημοτικές εκλογές του 1929 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στηρίζοντας το ψηφοδέλτιο του Νικόλαου Μάνου με τον τίτλο Μακεδονική Πολιτική Οργάνωση λαμβάνοντας 7124 ψήφους. Αμέσως ανέλαβε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου μέχρι τις 10 Ιουνίου 1930. Τότε ανέλαβε δημαρχεύων στο μεσοδιάστημα μετά τη λήξη της δημαρχίας του Νικόλαου Μάνου και μέχρι να αναλάβει ο Χαρίσιος Βαμβακάς, δηλαδή μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1930. Την εποχή λοιπόν που σχεδιαζόταν να του ανατεθεί η ευθύνη του νομικού συμβούλου του ΛΤΘ ήταν ένας διαπρεπής άρχοντας της πόλης και καταξιωμένος δικηγόρος. Στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο μετά τις εκλογές του 1930 συμμετέχει εκ νέου, Δεν στ=υμμετέχει όμως στο δημοτικό συμβούλιο που εκλέχτηκε με τις εκλογές στις 11 Φεβρουαρίου 1934.

Ο Σώτος Δημητριάδης υπήρξε ο πρώτος νομικός σύμβουλος του ΛΤΘ. Η απόφαση λήφθηκε με αφορμή την υπογραφή της σύμβασης του ΛΤΘ με την Γαλλική Εταιρεία καθώς εκτιμήθηκε πως το ΛΤΘ χρειάζεται έναν μόνιμο νομικό σύμβουλο. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 5η Συνεδρία, 17/2/1930) Αναλαμβάνει με γνωμοδοτήσεις να στηρίζει το έργο της διοίκησης σε θέματα εργατικά ή σε αντιδικίες με άλλους φορείς ή να συντάσσει τις διάφορες συμβάσεις. Το 1935 κέρδισε στο εφετείο μια αγωγή του ΛΤΘ σε βάρος της Αγροτικής Τράπεζας διότι δεν απέδιδε τα λιμενικά δικαιώματα για τα εμπορεύματα που παρελάμβανε ή φόρτωνε. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 148η Συνεδρία, 22/3/1935)
Στις 1 Απριλίου 1935, ο Σώτος Δημητριάδης ορίστηκε μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Στις 8 Απριλίου 1935, στην 152η Συνεδρίαση συγκροτήθηκε το νέο σώμα υπό την προεδρεία του αντιπροσώπου της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας Ν. Κώττα. Ο Δημητριάδης εκλέχθηκε με 10 ψήφους μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρία, 8/4/1935)
Στις 13 Οκτωβρίου 1956 ορίστηκε προϊστάμενος του Δικαστικού Τμήματος της ΕΖΛΘ.
Στα 1959 διαχειρίζεται την υπόθεση Σοκόνυ, μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις του οργανισμού. Συνταξιοδοτήθηκε από την ΕΖΛΘ στις 16/1/1960

Ο Ανδροκλής Δημητρίου του Δημητρίου και της Ραλλούς ήταν τακτικός υπάλληλος της Γαλλικής Εταιρίας, και του ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1885 στην Τυρολόη Ανατολικής Θράκης. Αποφοίτησε από την Δ΄ τάξη του Δημοτικού Σχολείου. Το 1906 ωστόσο βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη, ενδεχομένως να είχε μετοικήσει νωρίτερα. Τον Αύγουστο 1916 παντρεύτηκε την Ολυμπία Γαϊτανάκη με την οποία έκαναν δυο παιδιά, μία κόρη και έναν γιο. Ο γιος του μετά την στράτευσή του το 1945 κλείστηκε σε φρενοκομείο.
Ο Δημητρίου ξεκίνησε να εργάζεται στο λιμάνι από πολύ νεαρή ηλικία, περίπου 21 ετών. Προσλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία το 1906 στην Υπηρεσία Γερανών ως υπάλληλος χειριστής μεγάλων γερανών. Το 1912 βρίσκεται στην υπηρεσία, όπως και τους πολέμους του 1912-1913 και 1915-1918. Απολύθηκε από τον στρατό το 1921. Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 προσλήφθηκε στην ίδια θέση από το ΛΤΘ και παραμένει στην ίδια θέση στο οργανόγραμμα του 1935. Αργότερα, το Τμήμα του εντάσσεται στη Μηχανολογική Υπηρεσία. Το 1939 προβιβάσθηκε στο βαθμό του Γραφέα Α. Τον Απρίλιο του 1948 χαρακτηρίζεται από τον προϊστάμενο οικονομικών υπηρεσιών Ηλία Ιώβη ως «πρόθυμος εις την υπηρεσίαν του» με «τεχνικήν κατάρτισην και πείραν λίαν καλήν». Περιγράφεται ως «τύπος αγαθός, ανεξίκακος, συμπεριφέρεται με σεβασμόν προς τους ανωτέρους του και πραότητας προς τους συναδέλφους του». Για αυτό το λόγο έλαβε επίδομα ευδοκίμου υπηρεσίας» και έλαβε βαθμό καθώς μέχρι τότε ανήκε στους «αδιαβάθμητους υπαλλήλους». Το 1949 φαίνεται ότι αρρώστησε. Συνταξιοδοτήθηκε στις 15 Απριλίου 1950. Ωστόσο, συνέχισε να εργάζεται στο ίδιο πόστο ως έκτακτος υπάλληλος μέχρι τις 30 Μαρτίου 1954 όταν απολύθηκε μαζί με άλλους συνολικά 41 εκτάκτους υπαλλήλους από το ΔΣ ΕΖΛΘ.