Showing 5680 results

Ο Νικόλαος Καβούνης του Δημητρίου γεννήθηκε το 1897 στο Κούταλι της Μικράς Ασίας. Στα μέσα δεκαετίας του 1920 προσλήφθηκε ως υπάλληλος στην Υπηρεσία Ύδατος κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 παραμένει στην ίδια θέση στο ΛΤΘ. Στις 20 Μαρτίου 1936 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Υδρεύσεως. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε υδροδότης με βαθμό Γραφέα β και τοποθετήθηκε στην υπηρεσία Κινήσεως Ατμοπλοίων και ΥΔρεύσεως. Στις 19 Δεκεμβρίου 1949 προάχθηκε σε γραφέας Α΄τάξης. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Υδροδότησης και Παραλαβής. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων β τάξης με βαθμό 8ο. Στις 21 Οκτωβρίου 1957 προάχθηκε σε 7ο.

Ο Ιωάννης Καρακίτης γεννήθηκε στο Βόλο το 1903. Προσλήφθηκε με την ίδρυση του ΛΤΘ και από την αρχή απασχολήθηκε ως Προϊστάμενος του Λογιστηρίου όντας ένα από τα έμπιστα πρόσωπα της νέας διοίκησης. Για αυτό το λόγο του ανατέθηκε η καταγραφή των πρακτικών της Επιτροπείας, έργο που το 1935 εκτελούσε επί μιας πενταετίας και γι αυτό του δόθηκε πρόσθετη αμοιβή. Επίσης, ο Καρακίτης ήταν μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Υπαλλήλων του ΛΤΘ, όταν ιδρύθηκε το 1930.

Ο Μωύς Κοέν ήταν υπάλληλος στην Υπηρεσία Γερανών κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Παραμένει στην ίδια θέση στο ΛΤΘ το 1930, ενώ στο οργανόγραμμα του 1935 έχει μεταφερθεί στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων.

Ο Πέτρος Λούβαρης ήταν σημαντική προσωπικότητα της προπολεμικής Θεσσαλονίκης καθώς υπήρξε δημοσιογράφος, πρόεδρος του Συνδέσμου Συντακτών Θεσσαλονίκης, παράγοντας του Αθλητικού Σωματείου Άρης και γενικός διευθυντής στο ΛΤΘ την περίοδο 1933-. Γεννήθηκε στα Δαρδανέλια το 1881. Απόφοιτος Ανωτέρας Σχολής Φιλολογικής και Ιστορικής Επιστήμης καθώς και της Γερμανικής Σχολής Scneiller στη Βηρυττό και συγκεκριμένα στο Οικονομικό και Εμπορικό Τμήμα, ενώ διεύθυνε για το έτος 1908-1909 την Εθνική Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου στην Κωνσταντινούπολη. Είναι κάτοχος της γαλλικής, γερμανικής, ιταλικής καθώς και της ρωσικής γλώσσας. Φαίνεται ότι έζησε στο Λίβανο και την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας σίγουρα πριν το 1914. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933)

Εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Θάρρος κατά την περίοδο 1913-1917. Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Ελευθερία το 1914 με εκδότη και αρχισυντάκτη τον Νικόλαο Σηφάκη. Κατόπιν εργάστηκε στην εφημερίδα Μακεδονία. Στα 1924 συμμετείχε στην ομάδα των δημοσιογράφων που ήρθε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Βελλίδη, διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία, και ίδρυσε την εφημερίδα Μακεδονικά Νέα. Ήταν ουσιαστικά μια εφημερίδα συντακτών, ενώ ο Λούβαρης είχε την ευθύνη της έκδοσης. Η ανεπιφύλακτη, από την πρώτη μέρα, υποστήριξη της κυβέρνησης Αλ. Παπαναστασίου, που προχωρούσε προς την κατάργηση του βασιλικού θεσμού, ευνόησαν τη «νεαρή» εφημερίδα και της εξασφάλισαν την κυκλοφορία που προσδοκούσαν οι εκδότες της. Τα Μακεδονικά Νέα αρχικά υποστήριξαν την κοινοβουλευτική κυβέρνηση Πάγκαλου, γιατί πίστευαν ότι θα βοηθούσε στη γεφύρωση των πολιτικών αντιθέσεων και ότι θα ήταν μια λύση προσωρινή. Όταν διαψεύσθηκαν οι ελπίδες αυτές, άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνησης. Μετά την ανατροπή της δικτατορίας υποστήριξαν το Κόμμα των Φιλελευθέρων με ηγέτη τον Γ. Καφαντάρη. Μάλιστα, ο διευθυντής της εφημερίδας Π. Λούβαρης εκλέχτηκε βουλευτής στην Έδεσσα. Επίσης, ο Λούβαρης υπήρξε στα 1921 συνεργάτης της εφημερίδας Μεγάλη Ελλάς. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας των “Αθλητικών Νέων” την οποία μετά από χρόνια επανέκδοσε ο Ν. Καμπάνης. Τέλος, στις 26 Δεκεμβρίου 1922, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια να οργανωθεί ο δημοσιογραφικός κόσμος της Θεσσαλονίκης σε σωματείο και πρωταγωνίστησε στην ιδρυτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης στις 6 Ιανουαρίου 1923. Ασχολήθηκε ενεργά με τα διοικητικά του Άρη και ήταν ο πρόεδρος με τον οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1932. Την ίδια χρονιά έθεσε υποψήφιος για τις γερουσιαστικές εκλογές με το Κόμμα των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 727 ψήφους.

Η πρώτη επίσημη εμπλοκή του Λούβαρη με τα λιμενικά ζητήματα ήταν με την ιδιότητα του βουλευτή κατά τη μεγάλη σύσκεψη για τη χωροθέτηση του νέου λιμένα. Σε αυτή επεσήμανε δύο ζητήματα, την οπωσδήποτε διευκόλυνση των φορτοεκφορτώσεων και των μεταφορών και την πραγματοποίηση οικονομιών. Είναι απόλυτα αρνητικός στην κατασκευή λιμένα ιστιοφόρων ανατολικά της πρώτης προβλήτας με το επιχείρημα ότι «η δημιουργία λιμενίσκου ιστιοφόρων εις το κέντρον της πόλεως αποκλείεται διότι εκ τοιαύτης εις ολόκληρον την παραλίαν της λεωφόρου Νίκης θα συγκεντρώνονται ακαθαρσίες». Θεωρεί τέλος τη λύση στα δυτικά του υπάρχοντος λιμένας ως την προσφορότερη οικονομικά. (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, 38η Συνεδρίαση, 16/4/1931)

Πρώτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1930-01-27 έως 1932- 4-20
Ο Λούβαρης Πέτρος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Στα 1930, η Επιτροπεία του ΛΤΘ αναμένει από το Υπουργείο ένα νέο οργανόγραμμα, καθώς δεν προβλέπεται η θέση διευθυντή, και για αυτό το λόγο καθυστερεί ο διορισμός μέχρι να βρεθεί νομικός τρόπος. Για την θέση του διευθυντή προτάθηκε ο Μιχαήλ Καλογερόπουλος, χωρίς τελικά η πρόσληψη να προχωρήσει. (Πρακτικά ΛΤΘ, 74η Συνεδρία, 19/9/1932) Το θέμα της πρόσληψης Διευθυντή θα επανέλθει στα τέλη του 1933. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΤΘ, ενώ σε άλλα Λιμενικά Ταμεία δεν προβλέπεται τέτοια θέση, θεωρείται πως η περίπτωση του ΛΤΘ είναι εξαιρετική λόγω του προνομίου της εκμετάλλευσης του λιμένα. Επίσης, η νομοθεσία για τα λιμενικά ταμεία και ιδιαίτερα για το ΛΤΘ θεωρείται ατελής, ώστε να στηρίζονται σε αυτήν. Επιπλέον, το ΛΤΘ βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερο όγκο εργασίας σε σχέση με άλλα μεγάλα λιμενικά ταμεία της χώρας. Τελικά, αποφασίστηκε ο διορισμός διευθυντή με πλειοψηφία 8-4 καθώς η μειοψηφία (Σαράτσης, επιλιμενάρχης) θεωρούσαν περιττή τη θέση με το επιχείρημα ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά. Η Επιτροπεία θεώρησε ως αναγκαία προσόντα για τη θέση την καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας, απολυτήριο Γυμνασίου ή πτυχίο Δημόσια; Εμπορικής Σχολής και πολυετή κοινωνική δράση. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 106η Συνεδρία, 27/11/1933)

Ο μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Πέτρος Λούβαρης αποστέλλοντας επιστολή στην οποία αναφέρει τις σπουδές του και αιτείται της θέσης. Ωστόσο, δεν υπήρξε δημόσια προκήρυξη της θέσης με το σκεπτικό ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα δέχονταν εκατοντάδες αιτήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Ο μόνος που διαφώνησε με τη λογική αυτή ήταν ο αντιπρόεδρος Σασαγιάννης. Ο Πρόεδρος Β. Δημητρίου απάντησε πως «ότι προκειμένου περί διορισμού διευθυντού δεν τηρούνται αι διατυπώσεις αίτινες επιβάλλονται δια την πρόσληψιν υπαλλήλων», αν και «από πολλού είναι γνωστόν ότι η Επιτροπεία θα προβαίνει εις την δημιουργίαν θέσεως Διευθυντού». Στην ίδια κατεύθυνση ο Μόλχο επισημαίνει ότι «χωρίς να δημοσιευθή έχει λάβει γνώσιν όλος ο κόσμος», ενώ ο Γρηγοριάδης επισημαίνει πως σε περίπτωση δημοσίευσης της προκήρυξης «θα είναι δύσκολον ν’ αποφασίσωμεν διότι θα έχωμεν πληθώραν αιτήσεων» και προτείνει να προσληφθεί επί δοκιμή. Ο πρόεδρος απαντά πως τόσο ο Διευθυντής όσο και όλοι οι υπάλληλοι «μονιμοποιούνται μόνον μετά παρέλευσιν πενταετίας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του κυβερνητικού γενικού γραμματέα της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας ο οποίος συμφώνησε πως δεν θα έπρεπε να δημοσιευθεί η προκήρυξη με το σκεπτικό ότι «τότε θα έχωμεν αιτήσεις όλων των αποφοίτων των Σχολών Μέσης Εκπαίδευσης» προκαλώντας αδιέξοδο στη διαδικασία επιλογής. Ο Κυριακόπουλος μόνο υποστηρίζει την αξία της ύπαρξης 3-4 αιτήσεων, αλλά οι Ηλιάδης και Πέππας έπλεξαν το εγκώμιο του Λούβαρη. Τελικά, η πρόταση του Σασαγιάννη έλαβε τρεις ψήφους έναντι 8, ενώ ο Λούβαρης έγινε δεκτός με μόνο μία αρνητική ψήφο, πιθανότατα του Σασαγιάννη. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933) Σε κάθε περίπτωση εντυπωσιάζει η ευρύτατη συναίνεση για μια εντελώς αδιάβλητη διαδικασία επιλογής. Ακόμη περισσότερο εντυπωσιάζει η συναίνεση των αντιβενιζελικών και ιδιαίτερα των κυβερνητικών απέναντι σε ένα πρόσωπο ταυτισμένο με τη βενιζελική παράταξη. Επίσης, εντυπωσιάζει η σιωπή της συνήθους εσωτερικής αντιπολίτευσης η οποία εμφανίζεται στα κρίσιμα ζητήματα. Είναι φανερό πως η συγκεκριμένη πρόταση είχε την ευρύτατη αποδοχή όλου του οικονομικού και πολιτικού κόσμου, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τον φιλοβενιζελικό χαρακτήρα της διοίκησης του ΛΤΘ. Ο Λούβαρης φαίνεται να ανέλαβε εργασία στις αρχές του 1934 καθώς εμφανίζεται να παρίσταται για πρώτη φορά σε συνεδρίαση της επιτροπείας στις 14 Φεβρουαρίου 1934. Συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες της εκπόνησης της νέας σύμβασης για τα λιμενικά έργα με συχνές επισκέψεις στην Αθήνα, ενώ συχνά επίσης προσπάθησε να διαχειριστεί με μεγαλύτερη επιτυχία παρεκτροπές κυρίως των υπαλλήλων του ΛΦΞ. Ανέλαβε το έργο της σύνταξης του νέου οργανισμού του ΛΤΘ και επρόκειτο να το καταθέσει τον Δεκέμβριο του 1934. Ωστόσο, εξαιτίας της ενασχόλησής του με τη σύμβαση των λιμενικών έργων καθυστέρησε την σύνταξή του για να το καταθέσει τον Μάρτιο του 1935. (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935)

Δεύτερη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Λούβαρος Πέτρος συμμετείχε στη δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Στις αρχές του 1935, θεωρήθηκε ότι ο Λούβαρης παρείχε σοβαρές υπηρεσίες προς το ΛΤΘ, διότι προβλέπεται να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρτο εξαιτίας της προσεχούς έναρξης των έργων. Για αυτό με απόφαση της Επιτροπείας δόθηκε αύξηση από 1η Απριλίου. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 148η Συνεδρία, 22/3/1935) Ύστερα από το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1 Μάρτη, ο πρόεδρος Βασίλης Δημητρίου τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Την ίδια περίοδο έληξε η θητεία της Επιτροπείας και για αυτό το λόγο κατά την τελευταία συνεδρίασή της στα μέσα Απριλίου ο προεδρεύων Σασαγιάννης ευχαρίστησε τον διευθυντή για τις εξαιρετικές υπηρεσίες του. Επίσης, εξέφρασε τις ευχαριστίες του εκ μέρους της Επιτροπείας ο κυβερνητικός επίτροπος Δημήτρης Ηλιάδης προδιαθέτοντας για τη διατήρηση του Λούβαρη στη θέση του. Βέβαια, ο Λούβαρης ευχαρίστησε τους Σασαγιάννη και Ηλιάδη και όλα τα μέλη της Επιτροπείας δηλώνοντας πως «θα διατηρήσει την καλλίστην ανάμνησιν». (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 151η Συνεδρίαση, 5/4/1935) Ο Λούβαρης ανέλαβε να οργανώσει τη διαδικασία της εκλογής της νέας επιτροπείας. Νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αναστάσιος Μιχόπουλος. Χαιρετίζοντας την εκλογή επισήμανε πως η νέα περίοδος θα είναι κρίσιμη για το ΛΤΘ καθώς θα ξεκινήσουν τα νέα λιμενικά έργα και πως ο ίδιος θα παρέχει τις ταπεινές δυνάμεις του. Ο Μιχόπουλος ευχαριστώντας τον Λούβαρη δήλωσε πως είναι βέβαιος πως στο πρόσωπό του θα βρει άξιο συμπαραστάτη. Η εξέλιξη αυτή εντυπωσιάζει καθώς ο μέχρι πρότινος βενιζελικός βουλευτής Λούβαρης «επιβιώνει» μέσα σε ένα τεταμένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεχόμενος μόνο θετικά σχόλια από τους φιλοκυβερνητικούς. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρίαση, 8/4/1935)

Ο Μακρίδης Θεόδωρος προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στις 3 Οκτωβρίου 1925 ως εισπράκτορας. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του βοηθού ταμία Α΄. Την 1η Ιουλίου 1927 θα έχει το βαθμό του λογιστή Β΄. Στις 14 Αυγούστου 1929 θα είναι βοηθός ταμίας με βαθμό λογιστή Α΄. Την 1η Απριλίου 1934 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Ελέγχου. Στις 19 Μαΐου 1939 λαμβάνει επίδομα λόγω ευδόκιμου παραμονής σε βαθμό. Στις 9 Ιανουαρίου 1941 ανακοινώνεται ότι από 1 Δεκεμβρίου 1940 λαμβάνει επίδομα παραμονής στον ίδιο βαθμό για ακόμη μια τριετία. Στις 8 Απριλίου 1941 απολύεται από την υπηρεσία.

Ο Πολύβιος Μαυρίδης του Γεωργίου γεννήθηκε στα 1875 στην Τρίπολη Μαύρης Θάλασσας. Δεν είχε στρατευθεί.
Στις 15 Οκτωβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως αποθηκάριος στις Προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Ιουλίου 1926 ονομάστηκε Αποθηκάριος Β και τοποθετήθηκε οριστικώς σε Προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1928 μετατέθηκε στην Αποθήκη 11 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Την 1η Μαΐου 1929 προάχθηκε σε Αποθηκάριο Α΄. Στις 22 Ιουνίου 1929 αναγνωρίστηκε τριετία στον ίδιο βαθμό. Στις 23 Ιουνίου 1930 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Την 1 Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 6. Στις 25 Φεβρουαρίου 1932 επαινέθηκε για τάξη και φιλεργία. Στις 20 Ιουνίου 1932 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Την 1η Απριλίου 1933 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 11. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1933 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 3. Την 1 Απριλίου 1934 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 13. Την 15 Ιουλίου 1935 του ανατέθηκαν προσωρινά καθήκοντα Επόπτη Κοινών Αποταμιευτηρίων διατηρώντας ταυτόχρονα τα καθήκοντα Αποθηκαρίου Αποθήκης 13 και μετατίθεται στην Αποθήκη Ενθυλακαυσίμων.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1935 περιορίζεται μόνο στα καθήκοντα του αποθηκάριου. Στις 30 Μαΐου 1936 διατάχθηκε να παραδώσει τη διαχείριση της αποθήκης 13 στον αποθηκάριο Βαλιόπουλο. Στις 13 Ιουνίου 1936 τοποθετήθηκε στην αποθήκη 7. Η διόρθωση της ηλικίας γεννήσεως 1875 ως το 1882 έγινε κατόπιν κοινοποιηθείσας απόφασης του Πρωτοδικείου της Θεσσαλονίκης (υπ αριθμ. 18) στις 16 Ιανουαρίου 1937. Στις 25 Οκτωβρίου 1937 τοποθετήθηκε ως αποθηκάριος στην αποθήκη 14. 1 Ιανουαρίου 1938 απολύθηκε από την υπηρεσία λόγω ορίου ηλικίας.

Ο Σαρίδης Ιωάννης του Μιχαήλ γεννήθηκε το 1870 στην Τζατάλτζα Κωνσταντινούπολης. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί.
Προσλήφθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως αποθηκάριος στις προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Αποθηκάριου Β΄ στο Τμήμα Αυτεπάγγελτου Αποταμίευσης και Αποταμιευτήρια ΕΖΘ. Την 1η Ιουλίου 1927 προάγεται σε Αποθηκάριος Β΄. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 14 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Στις 20 Δεκεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 12 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Στις 2 Οκτωβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 7 των ΠΓΑ. Την 1η Μαΐου 1929 προάχθηκε σε Αποθηκάριο Α΄. Στις 22 Ιουνίου 1929 του αναγνωρίσθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό και από 15 Σεπτεμβρίου 1928 και μέχρι 30 Απριλίου 1929 ισχύει η σχετική προσαύξηση. Την 1 Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε σε αποθήκη 14. Στις 20 Ιουνίου 1932 τοποθετήθηκε στη Αποθήκη 11. Την 1 Απριλίου 1933 τοποθετήθηκε στην αποθήκη 5. Στις 8 Μαρτίου 1934 απεβίωσε.