Εμφανίζει 69 αποτελέσματα

Ο Χαράλαμπος Κούκουνος του Φιλίππου Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1902, είχε υπηρετήσει ως έφεδρος οπλίτης και ήταν έγγαμος με ένα παιδί. Προσλήφθηκε ως ηλεκτροτεχνίτης στις 24 Ιανουαρίου 192, θέση στην οποία μονιμοποιήθηκε την Πρωτομαγιά του 1929. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου 1930 έλαβε νέα αύξηση. Το Υπηρεσιακό Συμβούλιο εξέτασε στις 29 Μαΐου 1931 το ενδεχόμενο προαγωγής του, που πραγματοποιήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1932 όταν προήχθη σε ηλεκτροτεχνίτη. Από την 31η Ιουλίου 1933 έως τις 7η Αυγούστου 1933 απουσίαζε συνεχόμενα λόγω της κράτησης του από τις αστυνομικές αρχές. Τέθηκε εκτός υπηρεσίας στις 23 Μαΐου 1935 έως την ανακοίνωση της απόλυσης του που πραγματοποιήθηκε την 31η του ίδιου μήνα. Στις 23 Μαρτίου 1936 ανέλαβε ξανά καθήκοντα στην Τεχνική Υπηρεσία μέχρι την οριστική απόλυση του στις 10 Σεπτεμβρίου 1938 σύμφωνα με τον νόμο 1075/38 αναφορικά με την ασφάλεια του κοινωνικού καθεστώτος.

Ο Δημήτριος Κυπριανίδης του Γεωργίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στα 1872. Δεν είχε στρατευθεί.
Την 1η Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως αποθηκάριος με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Την 1η Ιουλίου 1927 προάχθηκε σε Γραμματέα Β΄ . Στις 23 Απριλίου 1929 λογίσθηκε ότι έφερε τον βαθμό του Αποθηκαρίου Β΄. Από 1η Δεκεμβρίου 1928 του αναγνωρίστηκε τριετία στον ίδιο βαθμό και σχετική προσαύξηση μισθού. Στις 24 Αυγούστου 1929 προάχθηκε σε Αποθηκάριο Α΄ υλικού. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ Συντακτικής πράξης με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄. Στις 23 Μαρτίου 1931 ανέλαβε καθήκοντα στην Αποθήκη Υλικού αφού επαναπροσλήφθηκε με βάση την ΗΔ 353. Στις 4 Ιανουαρίου 1937 απολύθηκε από την υπηρεσία διότι καταλήφθηκε από το όριο ηλικίας.

Ο Λαμπίδης Παναγιώτης του Χαράλαμπου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1883. Δεν είχε στρατευθεί.
Προσλήφθηκε στις 16 Ιουλίου 1925 από την ΕΖΘ ως φύλακας με απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 15 Ιουλίου 1925. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1927 προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος φύλακας μέχρι τις 30 Απριλίου 1929. Την 1 Μαΐου 1929 επαναπροσλήφθηκε ως φύλακας Α΄. Στις 27 Ιουνίου 1929 του απονεμήθηκε έπαινος για τακτική και έγκαιρη εκτέλεση υπηρεσίας κατά πυρκαγιά στην 18η Ιδιωτική Αποθήκη. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ' Συντακτικής πράξης. Στις 23 Μαρτίου 1936 επαναπροσλήφθηκε. Στις 2 Οκτωβρίου 1936 απεβίωσε.

Ο Εμμανουήλ Λαμπαδάς του Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1907 Στην Κωνσταντινούπολη. Στις 7 Ιουνίου 1925 προσλήφθηκε ως τακτικός ημερομίσθιος εργάτης μέχρι τις 28 Απριλίου 1929. Στις 29 Απριλίου 1929 προσλήφθηκε ως τακτικός εργάτης στην Τεχνική Υπηρεσία. Στις 29 Οκτωβρίου 1940 επιστρατεύθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και επέστρεψε στις 5 Μαΐου 1941. Στις 3 Απριλίου 1951 ανέλαβε καθήκοντα καθώς κρίθηκε ικανός. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Τεχνικώς Κατασκευών ρης Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών ΕΖΛΘ. Στις 21 Αυγούστου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β7 Κλάδου Τεχνιτών της Β΄Κατηγορίας με βαθμό 10ο του ΥΚ. Στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε στον 9ο βαθμό.

Ο Πέτρος Λούβαρης ήταν σημαντική προσωπικότητα της προπολεμικής Θεσσαλονίκης καθώς υπήρξε δημοσιογράφος, πρόεδρος του Συνδέσμου Συντακτών Θεσσαλονίκης, παράγοντας του Αθλητικού Σωματείου Άρης και γενικός διευθυντής στο ΛΤΘ την περίοδο 1933-. Γεννήθηκε στα Δαρδανέλια το 1881. Απόφοιτος Ανωτέρας Σχολής Φιλολογικής και Ιστορικής Επιστήμης καθώς και της Γερμανικής Σχολής Scneiller στη Βηρυττό και συγκεκριμένα στο Οικονομικό και Εμπορικό Τμήμα, ενώ διεύθυνε για το έτος 1908-1909 την Εθνική Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου στην Κωνσταντινούπολη. Είναι κάτοχος της γαλλικής, γερμανικής, ιταλικής καθώς και της ρωσικής γλώσσας. Φαίνεται ότι έζησε στο Λίβανο και την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας σίγουρα πριν το 1914. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933)

Εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Θάρρος κατά την περίοδο 1913-1917. Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Ελευθερία το 1914 με εκδότη και αρχισυντάκτη τον Νικόλαο Σηφάκη. Κατόπιν εργάστηκε στην εφημερίδα Μακεδονία. Στα 1924 συμμετείχε στην ομάδα των δημοσιογράφων που ήρθε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Βελλίδη, διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία, και ίδρυσε την εφημερίδα Μακεδονικά Νέα. Ήταν ουσιαστικά μια εφημερίδα συντακτών, ενώ ο Λούβαρης είχε την ευθύνη της έκδοσης. Η ανεπιφύλακτη, από την πρώτη μέρα, υποστήριξη της κυβέρνησης Αλ. Παπαναστασίου, που προχωρούσε προς την κατάργηση του βασιλικού θεσμού, ευνόησαν τη «νεαρή» εφημερίδα και της εξασφάλισαν την κυκλοφορία που προσδοκούσαν οι εκδότες της. Τα Μακεδονικά Νέα αρχικά υποστήριξαν την κοινοβουλευτική κυβέρνηση Πάγκαλου, γιατί πίστευαν ότι θα βοηθούσε στη γεφύρωση των πολιτικών αντιθέσεων και ότι θα ήταν μια λύση προσωρινή. Όταν διαψεύσθηκαν οι ελπίδες αυτές, άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνησης. Μετά την ανατροπή της δικτατορίας υποστήριξαν το Κόμμα των Φιλελευθέρων με ηγέτη τον Γ. Καφαντάρη. Μάλιστα, ο διευθυντής της εφημερίδας Π. Λούβαρης εκλέχτηκε βουλευτής στην Έδεσσα. Επίσης, ο Λούβαρης υπήρξε στα 1921 συνεργάτης της εφημερίδας Μεγάλη Ελλάς. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας των “Αθλητικών Νέων” την οποία μετά από χρόνια επανέκδοσε ο Ν. Καμπάνης. Τέλος, στις 26 Δεκεμβρίου 1922, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια να οργανωθεί ο δημοσιογραφικός κόσμος της Θεσσαλονίκης σε σωματείο και πρωταγωνίστησε στην ιδρυτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης στις 6 Ιανουαρίου 1923. Ασχολήθηκε ενεργά με τα διοικητικά του Άρη και ήταν ο πρόεδρος με τον οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1932. Την ίδια χρονιά έθεσε υποψήφιος για τις γερουσιαστικές εκλογές με το Κόμμα των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 727 ψήφους.

Η πρώτη επίσημη εμπλοκή του Λούβαρη με τα λιμενικά ζητήματα ήταν με την ιδιότητα του βουλευτή κατά τη μεγάλη σύσκεψη για τη χωροθέτηση του νέου λιμένα. Σε αυτή επεσήμανε δύο ζητήματα, την οπωσδήποτε διευκόλυνση των φορτοεκφορτώσεων και των μεταφορών και την πραγματοποίηση οικονομιών. Είναι απόλυτα αρνητικός στην κατασκευή λιμένα ιστιοφόρων ανατολικά της πρώτης προβλήτας με το επιχείρημα ότι «η δημιουργία λιμενίσκου ιστιοφόρων εις το κέντρον της πόλεως αποκλείεται διότι εκ τοιαύτης εις ολόκληρον την παραλίαν της λεωφόρου Νίκης θα συγκεντρώνονται ακαθαρσίες». Θεωρεί τέλος τη λύση στα δυτικά του υπάρχοντος λιμένας ως την προσφορότερη οικονομικά. (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, 38η Συνεδρίαση, 16/4/1931)

Πρώτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1930-01-27 έως 1932- 4-20
Ο Λούβαρης Πέτρος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Στα 1930, η Επιτροπεία του ΛΤΘ αναμένει από το Υπουργείο ένα νέο οργανόγραμμα, καθώς δεν προβλέπεται η θέση διευθυντή, και για αυτό το λόγο καθυστερεί ο διορισμός μέχρι να βρεθεί νομικός τρόπος. Για την θέση του διευθυντή προτάθηκε ο Μιχαήλ Καλογερόπουλος, χωρίς τελικά η πρόσληψη να προχωρήσει. (Πρακτικά ΛΤΘ, 74η Συνεδρία, 19/9/1932) Το θέμα της πρόσληψης Διευθυντή θα επανέλθει στα τέλη του 1933. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΤΘ, ενώ σε άλλα Λιμενικά Ταμεία δεν προβλέπεται τέτοια θέση, θεωρείται πως η περίπτωση του ΛΤΘ είναι εξαιρετική λόγω του προνομίου της εκμετάλλευσης του λιμένα. Επίσης, η νομοθεσία για τα λιμενικά ταμεία και ιδιαίτερα για το ΛΤΘ θεωρείται ατελής, ώστε να στηρίζονται σε αυτήν. Επιπλέον, το ΛΤΘ βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερο όγκο εργασίας σε σχέση με άλλα μεγάλα λιμενικά ταμεία της χώρας. Τελικά, αποφασίστηκε ο διορισμός διευθυντή με πλειοψηφία 8-4 καθώς η μειοψηφία (Σαράτσης, επιλιμενάρχης) θεωρούσαν περιττή τη θέση με το επιχείρημα ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά. Η Επιτροπεία θεώρησε ως αναγκαία προσόντα για τη θέση την καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας, απολυτήριο Γυμνασίου ή πτυχίο Δημόσια; Εμπορικής Σχολής και πολυετή κοινωνική δράση. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 106η Συνεδρία, 27/11/1933)

Ο μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Πέτρος Λούβαρης αποστέλλοντας επιστολή στην οποία αναφέρει τις σπουδές του και αιτείται της θέσης. Ωστόσο, δεν υπήρξε δημόσια προκήρυξη της θέσης με το σκεπτικό ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα δέχονταν εκατοντάδες αιτήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Ο μόνος που διαφώνησε με τη λογική αυτή ήταν ο αντιπρόεδρος Σασαγιάννης. Ο Πρόεδρος Β. Δημητρίου απάντησε πως «ότι προκειμένου περί διορισμού διευθυντού δεν τηρούνται αι διατυπώσεις αίτινες επιβάλλονται δια την πρόσληψιν υπαλλήλων», αν και «από πολλού είναι γνωστόν ότι η Επιτροπεία θα προβαίνει εις την δημιουργίαν θέσεως Διευθυντού». Στην ίδια κατεύθυνση ο Μόλχο επισημαίνει ότι «χωρίς να δημοσιευθή έχει λάβει γνώσιν όλος ο κόσμος», ενώ ο Γρηγοριάδης επισημαίνει πως σε περίπτωση δημοσίευσης της προκήρυξης «θα είναι δύσκολον ν’ αποφασίσωμεν διότι θα έχωμεν πληθώραν αιτήσεων» και προτείνει να προσληφθεί επί δοκιμή. Ο πρόεδρος απαντά πως τόσο ο Διευθυντής όσο και όλοι οι υπάλληλοι «μονιμοποιούνται μόνον μετά παρέλευσιν πενταετίας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του κυβερνητικού γενικού γραμματέα της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας ο οποίος συμφώνησε πως δεν θα έπρεπε να δημοσιευθεί η προκήρυξη με το σκεπτικό ότι «τότε θα έχωμεν αιτήσεις όλων των αποφοίτων των Σχολών Μέσης Εκπαίδευσης» προκαλώντας αδιέξοδο στη διαδικασία επιλογής. Ο Κυριακόπουλος μόνο υποστηρίζει την αξία της ύπαρξης 3-4 αιτήσεων, αλλά οι Ηλιάδης και Πέππας έπλεξαν το εγκώμιο του Λούβαρη. Τελικά, η πρόταση του Σασαγιάννη έλαβε τρεις ψήφους έναντι 8, ενώ ο Λούβαρης έγινε δεκτός με μόνο μία αρνητική ψήφο, πιθανότατα του Σασαγιάννη. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933) Σε κάθε περίπτωση εντυπωσιάζει η ευρύτατη συναίνεση για μια εντελώς αδιάβλητη διαδικασία επιλογής. Ακόμη περισσότερο εντυπωσιάζει η συναίνεση των αντιβενιζελικών και ιδιαίτερα των κυβερνητικών απέναντι σε ένα πρόσωπο ταυτισμένο με τη βενιζελική παράταξη. Επίσης, εντυπωσιάζει η σιωπή της συνήθους εσωτερικής αντιπολίτευσης η οποία εμφανίζεται στα κρίσιμα ζητήματα. Είναι φανερό πως η συγκεκριμένη πρόταση είχε την ευρύτατη αποδοχή όλου του οικονομικού και πολιτικού κόσμου, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τον φιλοβενιζελικό χαρακτήρα της διοίκησης του ΛΤΘ. Ο Λούβαρης φαίνεται να ανέλαβε εργασία στις αρχές του 1934 καθώς εμφανίζεται να παρίσταται για πρώτη φορά σε συνεδρίαση της επιτροπείας στις 14 Φεβρουαρίου 1934. Συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες της εκπόνησης της νέας σύμβασης για τα λιμενικά έργα με συχνές επισκέψεις στην Αθήνα, ενώ συχνά επίσης προσπάθησε να διαχειριστεί με μεγαλύτερη επιτυχία παρεκτροπές κυρίως των υπαλλήλων του ΛΦΞ. Ανέλαβε το έργο της σύνταξης του νέου οργανισμού του ΛΤΘ και επρόκειτο να το καταθέσει τον Δεκέμβριο του 1934. Ωστόσο, εξαιτίας της ενασχόλησής του με τη σύμβαση των λιμενικών έργων καθυστέρησε την σύνταξή του για να το καταθέσει τον Μάρτιο του 1935. (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935)

Δεύτερη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Λούβαρος Πέτρος συμμετείχε στη δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Στις αρχές του 1935, θεωρήθηκε ότι ο Λούβαρης παρείχε σοβαρές υπηρεσίες προς το ΛΤΘ, διότι προβλέπεται να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρτο εξαιτίας της προσεχούς έναρξης των έργων. Για αυτό με απόφαση της Επιτροπείας δόθηκε αύξηση από 1η Απριλίου. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 148η Συνεδρία, 22/3/1935) Ύστερα από το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1 Μάρτη, ο πρόεδρος Βασίλης Δημητρίου τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Την ίδια περίοδο έληξε η θητεία της Επιτροπείας και για αυτό το λόγο κατά την τελευταία συνεδρίασή της στα μέσα Απριλίου ο προεδρεύων Σασαγιάννης ευχαρίστησε τον διευθυντή για τις εξαιρετικές υπηρεσίες του. Επίσης, εξέφρασε τις ευχαριστίες του εκ μέρους της Επιτροπείας ο κυβερνητικός επίτροπος Δημήτρης Ηλιάδης προδιαθέτοντας για τη διατήρηση του Λούβαρη στη θέση του. Βέβαια, ο Λούβαρης ευχαρίστησε τους Σασαγιάννη και Ηλιάδη και όλα τα μέλη της Επιτροπείας δηλώνοντας πως «θα διατηρήσει την καλλίστην ανάμνησιν». (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 151η Συνεδρίαση, 5/4/1935) Ο Λούβαρης ανέλαβε να οργανώσει τη διαδικασία της εκλογής της νέας επιτροπείας. Νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αναστάσιος Μιχόπουλος. Χαιρετίζοντας την εκλογή επισήμανε πως η νέα περίοδος θα είναι κρίσιμη για το ΛΤΘ καθώς θα ξεκινήσουν τα νέα λιμενικά έργα και πως ο ίδιος θα παρέχει τις ταπεινές δυνάμεις του. Ο Μιχόπουλος ευχαριστώντας τον Λούβαρη δήλωσε πως είναι βέβαιος πως στο πρόσωπό του θα βρει άξιο συμπαραστάτη. Η εξέλιξη αυτή εντυπωσιάζει καθώς ο μέχρι πρότινος βενιζελικός βουλευτής Λούβαρης «επιβιώνει» μέσα σε ένα τεταμένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεχόμενος μόνο θετικά σχόλια από τους φιλοκυβερνητικούς. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρίαση, 8/4/1935)

Ο Νικόλαος Μήκας του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο Τσεγκέλκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη το 1895. Δεν είχε στρατευθεί. Στις 2 Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του βοηθού Αποθηκάριου στο Τμήμα Εκφορτώσεων και Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Ιουλίου 1927 ονομάστηκε Βοηθός Αποθηκάριος Α΄. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1928 απολύθηκε προσωρινώς κατά το άρθρο 54 του οργανισμού συνεπεία αποκαλυφθεισών κλοπών στην Αποθήκη 4. Απολύθηκε από την υπηρεσία οριστικώς όταν εκδόθηκε από το Εφετείο Θεσσαλονίκης καταδικαστική απόφαση για λαθρεμπορία και κλοπή στα 1928.

Ο Ματθαίου Ηλίας του Γεωργίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1884. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί.
Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ στις 15 Οκτωβρίου 1925 ως βοηθός αποθηκάριος στις προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Αποθηκάριου Β΄στο Τμήμα Αυτεπάγγελτου Αποταμιεύσεως και Αποταμιευτήρια ΕΖΘ. Στις 26 Νοεμβρίου 1928 του επιβλήθηκε μηνιαία παύση. Από 17 Ιουλίου 1930 κρίθηκε στάσιμος για το 1930. Την 1 Απριλίου 1934 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ΄ Συντακτικής Πράξεως. Στις 23 Μαρτίου 1936 επαναπροσλήφθηκε και ανέλαβε καθήκοντα στη Προσωρινές Γενικές Αποθήκες και Κοινά Αποταμιευτήρια. Στις 10 Μαΐου 1938 τοποθετήθηκε στην αποθήκη 14. Στις 23 Μαρτίου 1939 παραπέμφθηκε ενώπιον του Υπηρεσιακού Συμβουλίου λόγω αμέλειας. Στη 1 Απριλίου 1939 μετατίθεται προσωρινά στην Αποθήκη 13 και στη συνέχεια τοποθετείται στην αποθήκη 9. Στις 2 Απριλίου 1945 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως. Στις 22 Φεβρουαρίου 1946 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 5. Στις 17 Ιουνίου 1946 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Στις 4 Ιουλίου 1947 προήχθη σε γραμματέα Β΄.

Ο Κωνσταντίνος Μελέκογλου του Σταύρου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1907. Ανήκε στην κλάση επιστράτευσης του 1927. Την 1η Απριλίου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Ελέγχου. Στις 20 Μαρτίου 1936 τοποθετήθηκε προϊστάμενος στην Υπηρεσία Ελέγχου. Την 1 Σεπτεμβρίου 1936 αποσπάται στο Τμήμα του τελωνείου της Διεθνούς Έκθεσης μέχρι τέλους του μήνα Σεπτεμβρίου. Στις 25 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέας Β΄ και τοποθετήθηκε ως Επόπτης Εξωτερικής Υπηρεσίας στο Ελεγκτήριο. Την 1 Απριλίου 1949 προάχθηκε σε Γραμματέας Α΄ και λογικά τίθεται στην Υπηρεσία Αποθηκών. Την 1 Απριλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 10. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Ακινήτων Μηχανημάτων Υλικού. Στις 19 Μαΐου 1955 ανέλαβε την Αποθήκη Υλικού της περιοχής Λάνκασάιρ. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 ανέλαβε τη Διαχείριση της Αποθήκη καυσίμων. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων με βαθμό 6ο ΥΚ.

Ο Παρασκευάς Μηλιόπουλος του Ιωάννη γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1911, ήταν έγγαμος, απόφοιτος νομικής σχολής και άρχισε να εργάζεται από την 8η Σεπτεμβρίου 1947 αποσπασμένος στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Στις 26 Μάρτη 1948 στρατεύθηκε μέχρι την 25η Απρίλη 1948, και εκ νέου στις 4 Μάη 1948 μέχρι την οριστική αποστράτευση του στις 7 Φεβρουαρίου 1949. Στις 20 Ιουλίου 1949 έγινε δεκτή η παραίτηση που είχε υποβάλλει.