Showing 43 results

Η ΕΓΕ Rheiner Wasche und Bekleidungsfabrik GmbH & Co Rheine in Westfalen ήταν γερμανική βιομηχανία ενδυμάτων που δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τη δεκαετία του 1960 έως το 1985. Η εταιρεία εγκαταστάθηκε στην ανατολική πτέρυγα του Παλιού Τελωνείου του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, εντός της λεγόμενης Ελεύθερης Ζώνης, απολαμβάνοντας ειδικό τελωνειακό και φορολογικό καθεστώς.

Η Rheiner απασχολούσε κυρίως Ελληνίδες εργάτριες. Τα υφάσματα και οι κλωστές εισάγονταν από τη Γερμανία, ενώ τα παραγόμενα ενδύματα εξάγονταν απευθείας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Συνθήκες Εργασίας:

Οι συνθήκες εργασίας στο εργοστάσιο χαρακτηρίζονταν ως αυστηρές:

Πειθαρχία: Απαγορευόταν η καθυστέρηση στην προσέλευση. Αν μια εργάτρια αργούσε έστω και ένα λεπτό, δεν της επιτρεπόταν η είσοδος.
Επικοινωνία: Δεν επιτρεπόταν η συνομιλία μεταξύ των εργατριών κατά τη διάρκεια της εργασίας.
Απόδοση: Υπολογιζόταν σχολαστικά η παραγωγικότητα της κάθε εργάτριας, με βάση τον αριθμό των ενδυμάτων που παρήγαγε.
Έλεγχος Ποιότητας: Η Γερμανίδα προϊσταμένη και οι Ελληνίδες αρχιεργάτριες επιθεωρούσαν τακτικά την ποιότητα της εργασίας, με έμφαση στη λεπτομέρεια.

Στην είσοδο του εργοστασίου υπήρχε επιγραφή που ανέφερε το ειδικό τελωνειακό καθεστώς και τις συνέπειες σε περίπτωση παραβίασής του:

"Άπαντα τα υλικά του Εργοστασίου είναι υποκείμενα δασμών και απαγορεύεται η εξαγωγή των εκ του χώρου του Εργοστασίου. Εις περίπτωσιν κατά την οποίαν ευρεθή οποιονδήποτε είδος υλικού εις εργαζόμενον εις το εργοστάσιον, εκτός της αμέσου απολύσεως θα διωχθεί και ποινικώς, επί κλοπή και λαθρεμπορία".

Διεύθυνση και Λειτουργία:

Διευθυντής: Ο Γερμανός Ζίγκφριντ Κότε.
Παραγωγή: Ολόκληρη η παραγωγή εξαγόταν στη Γερμανία.
Καθεστώς: Η λειτουργία εντός της Ελεύθερης Ζώνης παρείχε φορολογικά πλεονεκτήματα.

Κλείσιμο του Εργοστασίου:

Την άνοιξη του 1985, ο εργοδότης κήρυξε πτώχευση και εγκατέλειψε το εργοστάσιο, αφήνοντας περίπου 200 εργάτριες χωρίς εργασία. Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια για το κλείσιμο:

Αλλαγές στο φορολογικό καθεστώς: Θεωρήθηκαν ασύμφορες για τη συνέχιση της λειτουργίας εντός του λιμανιού.
Αναζήτηση φθηνότερου εργατικού κόστους: Ενδεχομένως η εταιρεία μετέφερε τη δραστηριότητά της σε άλλη χώρα με χαμηλότερο κόστος εργασίας.

Μετά το κλείσιμο, το εργοστάσιο παρέμεινε εγκαταλελειμμένο, διατηρώντας μέχρι σήμερα τα σημάδια της εποχής εκείνης, με μηχανήματα, εργαλεία και προσωπικά αντικείμενα των εργατριών να παραμένουν στον χώρο.

Ο Κανδηλάκης Λεωνίδας του Ιωάννη γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1884. Δεν υπηρέτησε στον στρατό.

Ο Μάρκος Μπούρος του Γεωργίου γεννήθηκε το 1912 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν Πολιτικός Μηχανικός και έλαβε πτυχίο το 1939. Ήταν μέλος του Τεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου. Στις 30 Αυγούστου 1939, μάλλον αμέσως μετά την αποφοίτησή του ανέλαβε εργασία στην ΕΖΘ ως έκτακτος πολιτικός μηχανικός και Προϊστάμενος Συνεργείου Συντήρησης Γραμμών ΕΖΘ. Μέχρι τη δεύτερη πρόσληψή του στην ΕΖΘ ήταν ελεύθερος επαγγελματίας ως εργολάβος Δημοσίων έργων Δ΄τάξης για οικοδομικά έργα. Μάλιστα σε συνεργασία με τον εργολάβο Κωνσταντινίδη Κωνσταντίνο είχαν καταθέσει στις 26 Ιουνίου 1947 πρόταση για την ανάληψη της εργολαβίας κατασκευής της Αποθήκης 9. Κατά τα έτη 1956-1959 ανέλαβε την εργασία κατασκευής φυλακίων ακροχυλίων κυματόθραυστου ΕΖΛΘ ώς εργολάβος. Ωστόσο, δεν μειοδότησαν. Σύντομα, στις 29 Ιουλίου 1947 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας της ΕΖΘ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον οργανισμό επέβλεψε πολλά έργα. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1953 απολύθηκε.

Ο Στέφανος Νίκογλου του Αντωνίου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Έλαβε πτυχίο το 1935. Το 1947 εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα ως μηχανικός και προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας της ΕΖΘ.

Ο Αθανάσιος Μπρόικος του Ιωάννη ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1922 έλαβε δίπλωμα από τη Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1922-1923 εργάστηκε παρά του καθηγητή του σιδηροπαγούς σκυροδέματος στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης A.Paris. Την περίοδο 1923-1930 εργάστηκε ως (i) Μηχανικός και έπειτα ως (ii) Νομομηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Την περίοδο 1930-1932 εργάστηκε ως Διευθυντής τεχνικών υπηρεσιών Δήμου Θεσσαλονίκης. Το 1932 κι έπειτα εργάστηκε ως Βοηθός επιθεωρητή VIII περιφέρειας Δημοσίων Έργων στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Το 1934 ανέλαβε Μηχανικός Εταιρείας "ΕΡΘΑ". Το 1945 έως το 1947 εργάστηκε ως μηχανικός στην ΕΖΘ.

Ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης του Ανδρέα ήταν εργολάβος δημοσίων έργων στη Θεσσαλονίκη. Ο Στεφανάκης Στέφανος και ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης ήταν συνεργάτες εργολάβοι δημοσίων έργων.

Ο Οικονόμου Ιωάννης του Κυριάκου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1906 έλαβε δίπλωμα ΕΜΠ. Την περίοδο 1906-1909 απασχολήθηκε ως Μηχανικός στην Αλεξάνδρεια (οικοδομικά και υδραυλικά έργα). Την περίοδο 1909-1911 απασχολήθηκε ως Διευθυντής υδραυλικού τμήματος Δήμου Πειραιώς και μελέτες υδραγωγείων. Την περίοδο 1911-1913 απασχολήθηκε ως Ελεύθερος επαγγελματίας, εργολήπτης (κατασκευή έργων γεφυροδοποιΐας). Την περίοδο 1913-1917 απασχολήθηκε ως Μηχανικός Τεχνικής Εταιρείας "Raspini et Petitmermet" (έργα μεταλλευτικά στην Κύθνο και την Αταλάντη, λιμενικά, οικοδομικά). Την περίοδο 1917-1923 απασχολήθηκε ως (i) Μηχανικός και έπειτα (ii) Νομομηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Την περίοδο 1923-1928 απασχολήθηκε ως (i) Ελεύθερος επαγγελματίας, τεχνικό γραφείο στη Θεσσαλονίκη και (ii) Διευθυντής του υποκαταστήματος Τεχνικής Εταιρείας "ΕΡΕΚΑ" στη Θεσσαλονίκη (μελέτη και εκτέλεση οικοδομικών και υδραυλικών έργων). Την περίοδο 1928-1929 απασχολήθηκε ως (i) Μηχανικός Α.Ε. "Μ.Α.Διαμαντόπουλος και Σία", (ii) Τεχνικός διευθυντής κατασκευής τμήματος σιδηροδρομικής γραμμής Καλαμπάκας-Βέροιας. Την περίοδο 1929-1932 απασχολήθηκε ως Διευθυντής κατασκευών Θεσσαλίας και Δυτικής ΜΑκεδονίας στην Α.Ο.Ε. "Προμηθεύς" (έργα εθνικής οδοποιΐας). Την περίοδο 1932 κι έπειτα εργάστηκε ως Ελεύθερος επαγγελματίας, εργολάβος δημοσίων έργων.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 1. Στις 9 Απριλίου 1934 καταργείται η ομάδα 1 και συγχωνεύεται με τις ομάδες 2,3,4,5,6,12 και 17 σε μία ομάδα αποτελούμενη από 54 άτομα.
Στις 16 Νοεμβρίου 1937 αποφασίστηκε η συγχώνευση των ομάδων 2, 4 και 7 στην ομάδα 1 και αποκτά το όνομα ομάδα παραλίας.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 3. Στις 9 Απριλίου 1934 καταργείται η ομάδα 3 και συγχωνεύεται με τις ομάδες 1,2,4,5,6,12 και 17 σε μία ομάδα αποτελούμενη από 54 άτομα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1931 η ομάδα 3 διαλύθηκε και συγκροτήθηκε νέα με άλλο αρχηγό.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 13.