Showing 550 results

Ο Φίλιππος Αραβανόπουλος του Χρήστου και της Δέσποινας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929. Ήταν φοιτητής και δεν είχε παντρευτεί όταν προσλήφθηκε.
Στις 10 Οκτωβρίου 1949 προσελήφθη ως ημερομίσθιος έκτακτος υπάλληλος διαλογέας με καθήκοντα βοηθού αποθηκάριου στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 13 Δεκεμβρίου 1949 μετατέθηκε στο Τμήμα Μεταφορών ως βοηθός του Σεραφειμίδη. Στις 11 Μαρτίου 1950 επέστρεψε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως. Στις 26 Ιουνίου 1951 αποχώρησε για να υπηρετήσει την στρατιωτική θητεία. Ωστόσο, στις 19 Ιουλίου 1951 απολύθηκε από την Υπηρεσία θεωρούμενος ως παραιτηθείς. Στις 18 Αυγούστου 1951 απέστειλε εξώδικο ζητώντας την ανάκληση της απόλυσης διαμαρτυρόμενος διότι αποχώρησε για λόγους ανωτέρας βίας (στράτευση) και δεν παραιτήθηκε ποτέ. Από την ΕΖΛΘ δεν έγινε καμία ενέργεια ανάκλησης και ουδέποτε έγινε τακτοποίηση. Υπηρέτησε στο Στρατολογικό Γραφείο Μυτιλήνης ως έφ. Ανθυπολοχαγός, από όπου έκανε αίτηση στις 19/9/1952 ζητώντας να συμπεριληφθεί σε πίνακα μονιμοποίησης που καταρτίστηκε ενώ ήταν στο στρατό και ο ίδιος είχε παραληφθεί. Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ανέλαβε ξανά υπηρεσία στις 28/11/1953 στη Τμήμα Ελέγχου στον έλεγχο τιμολογίων χωρίς να έχει τακτοποιηθεί η εκκρεμότητα της προηγούμενης απόλυσής του ή μη. Τον Φεβρουάριο 1954 αιτήθηκε το Δώρο Χριστουγέννων 1953 ως στρατευμένος που όμως δεν έλαβε, εκδόθηκε ένταλμα που δεν δέχτηκε ο Πάρεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Στις 9/4/1955 το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης δέχτηκε την αγωγή του κατά της ΕΖΛΘ για την καταβολή Δώρου Χριστουγέννων νομιμοτόκως καθώς και της σχετικής δικαστικής δαπάνης. Καλείται σε απολογία για την παράτυπη χρήση εγγράφων στο δικαστήριο και στις 30/5/1955 την καταθέτει γραπτώς. Στις 7 Ιουνίου 1955 λαμβάνει χώρα ΕΔΕ με έγγραφες καταθέσεις μαρτύρων ενώπιον Νομικού Συμβούλου σχετικά με την προσκόμιση στο δικαστήριο υπηρεσιακών εγγράφων που δεν του είχαν χορηγηθεί από την Υπηρεσία αλλά βρέθηκαν στα χέρια του αντικανονικά, χαρακτηρίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα από τον Νομικό Σύμβουλο και προτείνεται επιβολή προστίμου. Στην συνεδρίαση ΔΣ με αρ. 80/9/9/1955 λαμβάνεται η απόφαση απόλυσής του και στις 6 Οκτωβρίου 1955 γίνεται η διαγραφή του.

Ο Σταμάτιος Αυγουστίδης του Ηλία και της Μαρίας γεννήθηκε το 1892 στο Αδραμύτιο, στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στις 22 Ιουνίου 1909 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1913. Το 1943 και σε ηλικία 52 ετών παντρεύτηκε την Ευαγγελία Μπάλαρη από το Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.
Προσλήφθηκε στις 14 Ιουλίου 1930 ως υπάλληλος για τη βεβαίωση του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μονιμοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1931 με το βαθμό του γραφέα ή λογιστή Β. Στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέα Α στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Με την κατάργηση της Υπηρεσίας Βεβαίωσης και Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στη 1 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Χαρακτηρίζεται πράος και ήπιος χαρακτήρας και γι’ αυτό το λόγο δεν του ανατέθηκε κάποια ανώτερη διοικητική θέση. Θεωρείται εξαιρετικός υπάλληλος. Στις 24 Απριλίου 1948 έλαβε το επίδομα ευδόκιμου υπηρεσίας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954 από την ΕΖΛΘ.

Η Δωροθέα Βοντετσιάνου του Αντωνίου και της Αναστασίας γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης και ήταν έγγαμος με τον Νικόλαο Αρβανιτόπουλο. Το 1953 ξεκίνησε να φοιτά στη Σχολή Διπλωματούχων Αδελφών.
Η Δωροθέα Βοντετσιάνου αρχικά εργάστηκε από 17 Αυγούστου 1946 στην Υπηρεσία Εφοδιασμού ως έκτακτος υπάλληλος και απολύθηκε λόγω περιορισμού των εργασιών στις 31 Μαΐου 1947. Κατόπιν εργάσθηκε ως έκτακτος υπάλληλος στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών από 1 Αυγούστου 1947 έως 13 Δεκεμβρίου 1947. Στις 17/2/1948 προσλήφθηκε ως έκτακτος ημερομίσθιος με καθήκοντα δακτυλογράφου στην Υπηρεσία Εκμετάλλευσης και συγκεκριμένα στο Τμήμα Γραμματείας. Αργότερα λόγω σοβαρής υπερκόπωσης και μερική χαλάρωση των μυών στο δεξί χέρι ανέλαβε καθήκοντα γραφικής εργασίας. Είχε αναλάβει τη δακτυλογραφική εργασία τόσο της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης (Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών, Γραμματείας, Γραφείου Νομικού Συμβούλου κλπ) όσο και της Τεχνικής Υπηρεσίας. Επειδή θεωρήθηκε ότι διαθέτει προσόντα μοναδικά για μια δακτυλογράφο, έλαβε ειδική αύξηση, ώστε να φτάσει στο μισθολογικό επίπεδο των δακτυλογράφων της Τεχνικής Υπηρεσίας. Για ένα διάστημα από τις 26 Φεβρουαρίου 1956 είχε προσωρινά αποσπασθεί στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Στις 25/11/1957 προσλήφθηκε στη μία από τις προκηρυχθείσες θέσεις Διοικητικού Υπαλλήλου β Κατηγορίας κλάδου Β1 των δακτυλογράφων. Ανέλαβε τη δακτυλογράφηση αποφάσεων, εγκύκλιων διαταγών, εγγράφων, αντιγράφων πρακτικών, την τήρηση του πρωτοκόλλου και τη διεκπεραίωση εγγράφων Παραιτήθηκε στις 17/1/1959 πιθανόν μετά από τη γέννηση παιδιού.

Ο Ιωάννης Ζάρρας του Γεωργίου και της Μαγδαληνής, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Κασσιανής 1, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1891. Ανήκοντας στην κλάση του 1912 υπηρέτησε στο στρατό το 1916 μέχρι το 1919 στα έμπεδα της Μακεδονίας και μετά πάλι την περίοδο 1921-1922. Παντρεύτηκε 1933 με την Κυριακή Μαυρομάτη από την Τυρολόη. Από το γάμο προέκυψε ένας γιος το 1935.
Ο Ιωάννης Ζάρας προλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία στις 28 Σεπτεμβρίου 1915 ως σημειωτής γερανών. Προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 από το ΛΤΘ στη θέση του σημειωτή στην Υπηρεσία Γερανών ως επικεφαλής του τμήματος. Παραμένει στην ίδια θέση στο οργανόγραμμα του 1935 στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε γραφέα Α και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Λιμενικών Συμβατικών Δικαιωμάτων και Τελών ως σημειωτής και υπεύθυνος των γερανών. Στις 10 Μαΐου 1949 συνέχιζε να είναι επικεφαλής των γερανών και έλαβε το βαθμό του γραμματέα Β. το 1951 αποσπάστηκε στην υπηρεσία Γερανών της ΕΖΘ. Ο ίδιος περιγράφει την εργασία του κατά την περίοδο αυτή. Στις 7.30 (το 1948, όταν ήταν στο ΛΤΘ, αναφέρει 8:00) το πρωί βρίσκεται στο πόστο του με αντικείμενο τη σημείωση των εμπορευμάτων που εισέρχονται και αποφασίζει τη χορήγηση γερανών ανάλογα με τις ανάγκες. Στις 12 μέχρι το μεσημέρι μεταβαίνει στα γραφεία της ΕΖΘ και ενημερώνει τον Προϊστάμενο στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων Βαρουσιάδη για ποσά που πρέπει να εισπράξει από κάθε πλοίο, το ακριβές βάρος από κάθε εμπόρευμα που φορτώνεται και εκφορτώνεται. Στη συνέχεια συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία και τα καταχωρεί στα «οικεία» βιβλία για να συντάξει την ημερήσια κίνηση την οποία υποβάλει στην υπηρεσία το πρωί της επόμενης ημέρας. Αποχωρεί στις 4:30 κανονικά (το 1948, όταν ήταν στο ΛΤΘ, αναφέρει 5:00) το απόγευμα. Ωστόσο, «η πέραν της 5μμ ώρας απασχόλησις […] είτε ένεκα λόγων υπηρεσιακής ανάγκης, είτε προς εξυπηρέτησιν ιδιωτών, αμείβεται παρά του καρπούμενου το αποτέλεσμα της εργασίας […] υπό μορφήν υπερωριών, καταβαλλομένων […] μέσω του ταμείου του καθ’ ημάς Οργανισμού». Στις 27 Αυγούστου 1954 συνταξιοδοτήθηκε από την ΕΖΛΘ.

Ο Άγγελος ή Ευάγγελος Κοσμίδης του Γεωργίου και της Μελανίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Μηδείας 18 Κ. Τούμπα, προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην 1/11/1931 ως Εισπράκτορας στην Υπηρεσία Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Προερχόμενος από τον Πόντο, ήταν απόφοιτος του εκεί ημιγυμνασίου. Το 1940 εντάχθηκε στον βαθμό Γραφέως Α΄ παραμένοντας σε αυτόν καθ΄ όλο το χρόνο υπηρεσίας του, αν και είχε προταθεί για προαγωγή. Σε αναφορά του στις 27/6/1949 με την οποία εξιστορεί τον προηγούμενο βίο του ως επιχείρημα κατά του χαρακτηρισμού του ως κομμουνιστή –με αποτέλεσμα να εξαιρεθεί προσλήψεων- αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου 1914-1918 υπηρέτησε στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό και καταδιωκόμενος από τους Μπολσεβίκους κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Από κει πήγε στη Σμύρνη όπου κατετάγη στη Στρατιά της Μικράς Ασίας και μετείχε στον πόλεμο την περίοδο 1919-1922 με το βαθμό του Υπαξιωματικού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη και αφοσιώθηκε στη συντήρηση της οικογένειάς του. Κατά την περίοδο της κατοχής συνελήφθη επειδή άκουγε τον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Λονδίνου και καταδικάστηκε από Γερμανικό Στρατοδικείο σε 8μηνη φυλάκιση κινδυνεύοντας αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του να καταλήξει στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κατά την περίοδο της Εαμοκρατίας, παρόλο που κατοικούσε στην «κομμουνιστοκρατούμενη» Τούμπα, έκανε το παν για να αποφύγει την συμμετοχή στις λαϊκές συγκεντρώσεις, τις «κατά τον γνωστόν τρόπον οργανωθείσας». Έχοντας νουθετήσει κατάλληλα τους γιούς του, ο μεγαλύτερος, ο Γεώργιος, υπηρετούσε ήδη 14 μήνες στον Εθνικό Στρατό μαχόμενος στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Στερεάς Ελλάδος, ενώ ο μικρότερος, ο Νικόλαος, ετοιμαζόταν να παρουσιαστεί με την κλάση 1948. Ζητά να ανακληθεί η εξαίρεσή του, που βασίστηκε σε πλάνη «εντέχνως προκληθείσαν». Κατόπιν αυτού επαναπροσλήφθηκε με την Απόφαση με αρ. 4543/10-8-1949 της Επιτροπείας ΛΤΘ. Μετά την κατάργηση της Υπηρεσίας Είσπραξης Λιμενικών Φόρων μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών. Την 1 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 9 στο Γραφείο Εισπράξεως δικαιωμάτων στο Δ΄ Τελωνείο. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκών Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ.

Ο Σιλβέστρος Μπουκουβάλας ήταν γιος της Αρετής και του Εμμανουήλ, ο οποίος εργαζόταν παλιότερα στην ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1922, κατοικούσε στην Θεσσαλονίκη και το επάγγελμά του ήταν ψαράς. Υπηρέτησε το 1943 στο πεζικό στην Αλεξανδρούπολη και τραυματίστηκε από νάρκη στο δεξί μηρό στο πόλεμο. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 1/12/45 ως ημερομίσθιος φύλακας και το 1947 επέστρεψε στο στρατό ως κλητήρας. Την επόμενη χρονιά γύρισε στον οργανισμό. Από πολλές αναφορές εργασιακής ικανότητας του οργανισμού προκύπτει ότι η αναπηρία του προκαλούσε δυσχέρειες και αντιμετωπιζόταν από τους συναδέλφους του και τη διοίκηση ως πρόβλημα. Είχε έρθει σε αντιπαράθεση με συναδέλφους του. Διαμαρτυρόταν για τη θέση του ως φύλακας και παρόλο που τον μετέφεραν σε άλλη θέση συνέχισε να διαμαρτύρεται. Το τοποθέτησαν ως κατασκευαστή μεταλλίων και ξύλινων χειροτεχνημάτων σε ένα εργαστήρι. Δεχόταν διαρκώς επίπληξη για τη συμπεριφορά του και απολύθηκε μετά από ένα χρόνο με την αναφορά “νόμιζε πως η βαριά του αναπηρία θα του παρέχει προνόμια”. Η δυσχερής αυτή εξέλιξη υποδεικνύει μια εποχή κατά την οποία οι ανάπηροι δυσκολεύονταν να ενσωματωθούν σε παραγωγικές εργασίες. Στις 30 Μαρτίου 1954 απολύθηκε μαζί με άλλους συνολικά 41 εκτάκτους υπαλλήλους από το ΔΣ ΕΖΛΘ.