Ο Ανδρέας Κυριάδης του Παύλου και της Γλυκερίας, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1911, αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1929 και ανήκε στην κλάση του 1932. Ήταν μέλος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης. Ο αδελφός του ήταν γνωστός ιατρός καρδιολόγος της πόλης και είχε προσληφθεί ως ιατρός της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης.
Ο Κουντουράκης Γεώργιος του Δημητρίου γεννήθηκε το 1911 στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1932 και υπηρέτησε με το βαθμό στρατιώτη στο πεζικό.
Ο Δημήτριος Κίργινας του Ηλία, γεννηθείς το 1987, κατάγονταν από τη Σιάτιστα, είχε υπηρετήσει ως έφεδρος οπλίτης και ήταν έγγαμος. Την 31 Ιανουαρίου 1928 ανέλαβε χρέη φύλακα και την 1η Φεβρουαρίου 1929 μονιμοποιήθηκε. Στις 4 Μάρτη 1935 κλήθηκε για στράτευση από την οποία αποδεσμεύτηκε στις 17 Μάρτη 1935. Στις 23 Ιουλίου 1938 προήχθη σε Επόπτη Θυρών με βαθμό γραφείου Β και την 1η Δεκεμβρίου 1939 πήρε αύξηση για την συμπλήρωση μίας δεκαετίας υπηρεσιών. Στις 9 Οκτωβρίου 1941 αποσπάστηκε στο 11ο Αστυνομικό Τμήμα για παροχή υπηρεσιών στην Διαχείριση Δελτίων Τροφίμων από την οποία αποδεσμεύτηκε στις 12 Νοεμβρίου 1941. Στις 5 Φεβρουαρίου 1946 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας, ενώ στις 5 Ιουλίου 1946 ανακοινώθηκε ότι προήχθη σε Επόπτη Θυρών με βαθμό γραφείου Α σύμφωνα με την απόφαση της 22ας Νοεμβρίου 1945 της ΕΕΖΘ.
Ο Κυριάκος Ηλιάδης του Γεωργίου γεννήθηκε το 1901 στην κοινότητα Φλάμπουρου και είχε υπηρετήσει στο στρατό.
Ο Στέργιος Εμμανουηλίδης γεννήθηκε στον Χορτιάτη. Ήταν ημερομίσθιος εργάτης του ΛΤΘ και μέλος του ΕΛΑΣ κατά την κατοχή.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ στις 11 Νοεμβρίου 1939 ως έκτακτος εργάτης στην Τεχνική Υπηρεσία για να καλύψει τις ανάγκες «μικροέργων επειγούσης φύσεως εν των λιμένι». Διατηρήθηκε στην υπηρεσία κατά τη διάρκεια της κατοχής με σκεπτικό «ότι απόλυσις αυτών εις τοιαύτας κρισίμους στιγμάς θα απετέλει δι’ αυτούς καταδίκην εις θάνατον». Στη συνέχεια ο Εμμανουηλίδης αποσπάσθηκε με διαταγή της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (ΓΔΜ) ως κλητήρας στην Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων Μακεδονίας Θράκης όπου «υπέδειξε υποδειγματική διαγωγήν». Ωστόσο, σύμφωνα με το ΛΤΘ, «ούτος εργάτης, είτε διότι επείσθη από τον εμπρησμόν του Χωρίου Χορτιάτη υπό των Γερμανών, όπερ τυγχάνει γενέτειρά του, είτε διότι έκλινε προς τον άκρατον αριστερισμόν», αν και τη διάρκεια της υπηρεσίας του ουδέποτε «εξεδήλωσε τας πολιτικάς του πεποιθήσεις» εγκατέλειψε την υπηρεσία την 1η Σεπτεμβρίου 1944, μετά τη λήξη της μηνιαίας άδειας που του είχε δοθεί, για να καταταγεί στον ΕΛΑΣ, προφανώς την 1 Αυγούστου 1944, ωστόσο συνέχιζε να αμείβεται από το ΛΤΘ με απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας, δηλαδή της Επιτροπής του ΕΑΜ που διοικούσε την Θεσσαλονίκη κατά την ΕΑΜοκρατία. Με εγκύκλιο διαταγή της ΓΔΜ στις 24 Ιανουαρίου 1945 ακυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας και διακόπηκε η μισθοδοσία των «εις την απελευθερωτικήν Οργάνωσιν ΕΛΑΣ υπηρετούντων υπαλλήλων ΛΤΘ» από την στιγμή που απουσιάζουν από την Υπηρεσία και μέχρι να παρουσιασθούν και συνεπώς ακυρώθηκε η μισθοδοσία του. Ο Εμμανουηλίδης επανήλθε από τον ΕΛΑΣ στη θέση του στον οργανισμό στις αρχές Μαρτίου 1945. Μετά την εγκατάσταση της τεχνικής υπηρεσίας του ΛΤΘ στα γραφεία του οργανισμού εντός του λιμένα, ο αρχιμηχανικός Κώστας Γκούτας ανασυγκροτώντας το εργατικό προσωπικό ζήτησε να τον χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, το Γραφείο Αντικατασκοπείας απαγόρευσε την είσοδό του στο λιμάνι καθώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Ως εκ τούτου, παρέμεινε στη διάθεση της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως η οποία για να μην τον διατηρεί σε κατάσταση αναμονής ή αργομισθίας τον τοποθέτησε προσωρινά μέχρι να κριθεί η υπόθεσή του από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως εισπράκτορα σε κάποιο από τα φορολογικά φυλάκια. Ωστόσο, θεωρήθηκε πως δεν διέθετε τα πνευματικά προσόντα για να ανταποκριθεί στην συγκεκριμένη υπηρεσία και ούτε ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε άλλη υπηρεσία. Τον Μάιο του 1946 ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης Σ. Κουκίδης έφερε το θέμα του στην Επιτροπεία του ΛΤΘ υποστηρίζοντας πως πρέπει να απολυθεί, αλλά δεν αποφασίστηκε. Παράλληλα, με επίκληση του πολύ χαμηλού εισοδήματος, αλλά μάλλον λόγω του συγκεκριμένου αδιεξόδου, επιτράπηκε από τον Αρχιμηχανικό Κώστα Γκούτα να εργάζεται τις απογευματινές ώρες ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους για να συμπληρώνει το πενιχρό του εισόδημα. Ως εκ τούτου, στις 22 Φεβρουαρίου 1946 προσλήφθηκε από την Εταιρία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτρισμού Θεσσαλονίκης ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους. Τον Ιούνιο του 1946 ο Σ. Κουκίδης επανέφερε το θέμα της απόλυσης και τότε παρά τα επιχειρήματα του Κώστα Γκούτα, η Επιτροπεία αποφάσισε την απόλυσή του με το αιτιολογικό της δεύτερης εργασίας. Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1946 απολύθηκε από το ΛΤΘ.
Ο Δάνος Θεόδωρος του Ιωάννη και της Αγγελικής γεννήθηκε στην Μπούτζα Μικράς Ασίας το 1921, ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και αρχικά έζησε στο Ροδόλειβο Φυλλίδος Σερρών. Ολοκλήρωσε την Ε΄ Δημοτικού και ήταν έγγαμος με την Ευρυδίκη με την οποία είχαν δύο παιδιά. Πολέμησε στον πόλεμο του 1940 και συνελήφθη ως όμηρος στην Βουλγαρία μέχρι τον Οκτώβριο του 1941 και για αυτό γνωρίζει βουλγάρικα. Την περίοδο 1944-1945 συμμετείχε στον ΕΛΑΣ μέχρι την συμφωνία της Βάρκιζας. Στην Θεσσαλονίκη ήρθε το 1946.
Ο Θεόδωρος Γούναρης του Μιχαήλ και της Αικατερίνης γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1921 στην Φώκαια της Μικράς Ασίας στην Τουρκία. Ήρθε ως πρόσφυγας στην Θεσσαλονίκη και ήταν απόφοιτος Β τάξης Δημοτικού. Ο Γούναρης ήταν παντρεμένος με την Ευθυμία Κοπαράνη με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Επιπλέον εκπλήρωσε κανονικά την στρατιωτική του θητεία
Ο Γιαννούκος Σπυρίδων του Δημητρίου και της Σοφίας γεννήθηκε το 1917 στην Στενή Ευβοίας. Ήταν έγγαμος με ένα τέκνο. Είχε ολοκληρώσει την Γ Γυμνασίου.
Ο Βουτσινάς Σπυρίδων του Ιωάννη και της Μαρίας Μπενετάτου γεννήθηκε στην Φάρσα Κρανέας Κεφαλλονιάς το 1915. Ήταν έγγαμος με την Αναστασία και είχαν ένα τέκνο. Είχε ολοκληρώσει το δημοτικό και ήταν γνώστης αγγλικής σε μέτριο επίπεδο.
Ο Βοσνακίδης Χρήστος γεννήθηκε το 1926 στην Θεσσαλονίκη, από τον Στυλιανό και την Μερόπη. Ήταν απόφοιτος Δημοτικού και ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις το 1956 .Ήταν παντρεμένος με την Γρηγοράκη Δέσποινα.