Showing 29 results

Ο Αντύπας Γεώργιος του Κωνσταντίνου και της Αικατερίνης γεννήθηκε το 1906 στην Αθήνα.

Ο Αντύπας Χρήστος του Κωνσταντίνου και της Αικατερίνης γεννήθηκε το 1909 στην Αθήνα.

Ο Κωνσταντίνου Χαρίλαος του Αθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900. Ήταν έγγαμος και είχε ολοκληρώσει την Α΄Γυμνασίου. Ανήκε στην κλάση 1920 και υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης. Στις 7 Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως φύλακας. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του φύλακα στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Την 1η Ιουλίου 1927 θα προαχθεί σε Φύλακας Α΄. Στις 24 Αυγούστου 1935 αποσπάται προσωρινώς στην Υπηρεσία Μεταφορών Ξηράς. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1935 επανήλθε στην Υπηρεσία Ασφαλείας. 10 Οκτωβρίου 1941 διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο 1ο Αστυνομικό τμήμα (Διαχείριση Δελτίων και Τροφίμων). Στις 12 Νοεμβρίου 1941 ανεκλήθη η απόσπαση του. Στις 9 Νοεμβρίου 1942 αποσπάται στη Οικονομική εφορία της Χαλκιδικής.
Στις 11 Νοεμβρίου 1944 φαίνεται ότι είναι αποσπασμένος στην υπηρεσία Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης, αλλά πιθανόν να έχει αποσπαστεί νωρίτερα.

Στις 24 Ιανουαρίου 1944 αποσπάται ως φύλακας στην Υπηρεσία Κρατικό Θέατρο. Στις 6 Ιουνίου 1944 παύει αυτή του η απόσπαση στο θέατρο. Ήδη έχει αποσπαστεί στην Υπηρεσία Ιχθυόσκαλα Θεσσαλονίκης. Στις 1 Ιουλίου 1945 παρουσιάστηκε από την απόσπαση του στην ΕΖΘ αναλαμβάνοντας λογικά θέση στην Υπηρεσια Ασφαλείας. Στις 18 Ιουνίου 1949 ανακοινώνεται ότι προάγεται στη θέση του επόπτη θυρών Β΄ στο βαθμό του γραφέα Β΄. 29 Οκτωβρίου 1949 απαλλάσσεται από το βαθμό και το μισθό του γραφέα Α΄. Στις 22 Δεκεμβρίου 1952 προάχθηκε σε επόπτη με βαθμό Γραμματέα Β΄. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1953 παραιτήθηκε από την ΕΖΘ.

Ο Γεώργιος Κατσώνης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902, ήταν έγγαμος με τρία παιδιά και ήταν απόφοιτος δημόσιας εμπορικής σχολής Θεσσαλονίκης. Είχε υπάρξει έφεδρος αξιωματικός. Διορίστηκε από τον Περιφερειακό Σύμβουλο της Πανελληνίου Ένωσης Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων ως έφεδρος παλαιός πολεμιστής στις 16 Ιουνίου 1936 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Αυγούστου 1936. Στις 14 Φεβρουαρίου 1937 έλαβε το βαθμό του Γραφέα Β σύμφωνα με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ που εγκρίθηκε από τη Γενική Διοικήση Μακεδονίας. Την 19η Μάη 1937 μετατέθηκε προσωρινά από το Τμήμα Ελέγχου στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Στις 8 Ιουλίου 1938 ανακοινώθηκε η προαγωγή του σε Γραφέα Α και την 1η Απρίλη 1938 η τοποθέτηση του στο Τμήμα Ελέγχου. Στις 15 Μάη 1940 αποχώρησε για στράτευση από την οποία απαλλάχτηκε στις 15 Ιουνίου 1940, μέχρι την εκ νέου αποχώρηση του, την 28η Οκτωβρίου 1940. Στις 19 Μάη 1941 προήχθη σε Λογιστή Β ως τραυματίας πολέμου και στις 16 Ιουνίου 1941 επέστρεψε στα καθήκοντα του. Στις 28 Οκτωβρίου 1941 αποσπάται στο Τμήμα Εμπορίου Επιθεώρησης Βιομηχανίας Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας και την 9η Ιουνίου 1942 πήρε αύξηση λόγω οικογενειακών βαρών. Μετά τον πόλεμο, στις 22 Νοεμβρίου 1945, προήχθη σε Γραμματέα Α, ενώ στις 22 Φεβρουαρίου 1946 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 18. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προήχθη σε εισηγητή. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Ελέγχου της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 αποσπάστηκε στη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών με καθήκον την παραλαβή πετρωμάτων. Στις 17 Δεκεμβρίου 1956 επανήλθε στο Τμήμα ελέγχου. Στις 17 Δεκεμβρίου 1956 αποσπάστηκε στο Τμήμα Εκμετάλλευσης για να αναλάβει τη διαχείριση της Αποθήκης Υλικού. Εντάχθηκε στην οργανική θέση στον Κλάδο Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων Β΄Κατηγορίας στον 5ο βαθμό.

Ο Νικόλαος Φωκάς ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής και πολιτικός από τη Σάμη Κεφαλονιάς. Σπούδασε νομικά και δίδαξε στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και Δημοσίων Υπαλλήλων. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ανέλαβε σημαντικούς διοικητικούς και πολιτικούς ρόλους. Ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας (1936-1941), είχε ενεργό συμμετοχή στη διαμόρφωση πολιτικών για την εργασία και την κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εξελέγη βουλευτής Κεφαλονιάς (1946-1951), όπου έπαιξε ρόλο στην ανασυγκρότηση της χώρας. Το 1950 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας της Γενικής Γραμματείας Τουρισμού, ενώ το 1951 έγινε ο πρώτος μεταπολεμικός Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού. Στη θέση αυτή παρέμεινε έως το 1962, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη του τουριστικού τομέα στην Ελλάδα.