Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 12. Ο Μπελενιώτης Νικόλαος ήταν αρχηγός ομάδας 12. Στις 9 Απριλίου 1934 καταργείται η ομάδα 12 και συγχωνεύεται με τις ομάδες 1,2,3,4,5,6 και 17 σε μία ομάδα αποτελούμενη από 54 άτομα.
Ο Alexandre Vallaury (1850-1921) ήταν ένας Γάλλος αρχιτέκτονας που δραστηριοποιήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από Γάλλους γονείς και σπούδασε αρχιτεκτονική στο École Nationale Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1878 και άρχισε μια επιτυχημένη καριέρα, σχεδιάζοντας πολλά σημαντικά κτίρια. Ήταν επίσης καθηγητής αρχιτεκτονικής στην Sanayi-i Nefise Mektebi (Σχολή Καλών Τεχνών) στην Κωνσταντινούπολη, όπου βοήθησε στην εκπαίδευση μιας νέας γενιάς οθωμανών αρχιτεκτόνων. Ο Vallaury τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλία και με το Osmanli Nişanı από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1921.
Ο Γεώργιος Κοκκόλης του Σπυρίδωνα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού. Ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1909 έλαβε δίπλωμα στο ΕΜΠ. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό Βιομηχανική Επιθεώρηση.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στη θέση του Παύλου Καμπά στις 20/4/1925 ως Μηχανικός Α΄, προϊστάμενος Τεχνικού Τμήματος. Την 1η Ιουνίου 1925 ο μισθός αυξήθηκε. Τον Νοέμβριο του 1925, λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας της Ζώνης ο διευθυντής της ΕΖΘ Δ. Βάλσαμος σημείωσε πως για την τάχιστη εκτέλεση των πολλαπλών έργων με συνέπεια την έναρξη της λειτουργίας της ζώνης την προσδιορισμένη ημερομηνία οι μηχανικοί της ζώνης κατέβαλαν πολύ μεγάλους κόπους και προσπάθειες κάτω από την επίβλεψη του Δημητρίου για να περατωθούν τα έργα εντός προθεσμίας. Θεωρήθηκε πως οι αποδοχές τους ήταν ασύγκριτα χαμηλότερες των ισχυόντων απολαβών του κλάδου και για αυτό ο διευθυντής παρακάλεσε για αύξηση και από 1 Δεκεμβρίου 1925 έλαβε αυτήν την αύξηση. Από 1 Μαΐου 1926 ο μισθός θα αυξηθεί. Στις 16 Ιουνίου 1926 θα αποκτήσει τον τίτλο του Μηχανικού Προϊσταμένου τεχνικής Υπηρεσίας εξομοιούμενος με Τμηματάρχη Α. Την 1 Ιουνίου 1928 συμπληρώθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό λαμβάνοντας συνολικά. Την 1 Ιουνίου 1931 έλαβε αύξηση. Από το 1930 ανέλαβε τη διεκπεραίωση έργων του ΛΤΘ έναντι αντιτίμου. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ τον Απρίλιο του 1932 με μηνιαία αποζημίωση για όσο καιρό εργαστεί για το ΛΤΘ χωρίς δικαίωμα να διεκδικήσει ειδική αποζημίωση. Το 1934 εμφανίζεται να έχει συντάξει την πρώτη εσωτερική μελέτη του ΛΤΘ η οποία ήταν η κατασκευή του Ναυτώνος του Λιμενικού Σώματος, αλλά και όλων των άλλων έργων που εκπονούσε την περίοδο εκείνη το ΛΤΘ. Ωστόσο, μάλλον ήρθε σε σύγκρουση με τη διοίκηση διεκδικώντας αποζημίωση για τη μελέτη και την επίβλεψη των έργων εκ μέρους του ΛΤΘ. Η επιτροπεία του ΛΤΘ αποφάσισε να τον απολύσει με το επιχείρημα ότι ολοκλήρωσε όλες τα έργα και τις μελέτες που είχε αναλάβει. Σε επιστολή του προς την Επιτροπεία, ο Κοκόλης υποστηρίζει πως ουδέποτε δέχθηκε να προσφέρει τις τεχνικές του γνώσεις για τόσα έργα με αυτό το τόσο «εξευτελιστικό» ποσό.
Στις 30 Απριλίου 1935 απολύεται από την υπηρεσία της ΕΖΘ διότι καταργήθηκε η οργανική θέση μηχανικού Α και αποζημιώνεται με αποδοχές έξι μηνών. Ουσιαστικά, απολύθηκε με τις εκκαθαρίσεις σε βάρος φιλοβενιζελικών υπαλλήλων που πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα στο δημόσιο τομέα και ιδιαίτερα στην ΕΖΘ μετά το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό πραξικόπημα του Μαρτίου 1935. Τον Οκτώβριο 1935 ζητάει το ποσό των 158854 δρχ για τις μελέτες του στα διάφορα έργα.
Ο Λαλακάκης Μιχαήλ του Νικόλαου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1925 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Το 1925- ανέλαβε Μηχανικός Τεχνικής Εταιρείας "Δ. Καψαμπέλης και Σία" και το 1934 ανέλαβε Διευθυντής γραφείου Θεσσαλονίκης (εργοστάσια χαρτοποιΐας Αιγίου, αποθήκες Εμπορικής Τραπέζης Βόλου, οικοδομές Εμπορικής και Ιονικής Τραπέζης Θεσσαλονίκης). Ήταν εργολάβος Δ τάξεως, μέλος του τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Τμήμα Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.
Ο Δημήτριος Λεοντής του Φώτιου ήταν Ηλεκτρολόγος μηχανικός. Το 1917 ήταν δίπλωμα Universite Faculte des Sciences techniques Grenoble. Την περίοδο 1917-1919 διετέλεσε Μηχανικός γραφείου μελετών της "Cie Generale d'Electrochimie" στο Bozel, Γαλλία. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε Επιμελητής του Πανεπιστημίου Grenoble. Την περίοδο1920-1922 διετέλεσε Ελεύθερος επαγγελματίας (εγκαταστάσεις ηλεκτροφωτισμού Πρέβεζας). Την περίοδο 1922-1924 διετέλεσε Μηχανικός εταιρείας "Electrica", Ρουμανία. Μετά το 1925 διετέλεσε Τμηματάρχης συντήρησης Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου. Από το 1934 διετέλεσε Μηχανικός στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Ο Παγκάκης Γεώργιος του Ιωάννης ήταν Μηχανολόγος - Ηλεκτρολόγος. Έλαβε πτυχίο το 1938-9.
Ο Αρβανιτίδης Γεώργιος του Χρήστου και της Ασπασίας γεννήθηκε το 1911 στην Ραιδεστό και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας..
O Μάνου Λιάου ή Mano Liaou ήταν ισραηλίτης λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο, αρχηγός της ομάδας 10. Στις 4 Νοεμβρίου 1929, διαγράφηκε διότι κατηγορήθηκε για κλοπή στην Αποθήκη 13. Χάθηκε κατά το ολοκαύτωμα στο Άουσβιτς.
Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 7. Ο Τερζής Παναγιώτης ήταν αρχηγός ομάδας 7.
Dwight Palmer Griswold (November 27, 1893 – April 12, 1954) was an American publisher and politician from the U.S. state of Nebraska. He served as the 25th governor of Nebraska from 1941 to 1947, and in the United States Senate from 1952 until his death in 1954. Griswold was a member of the Republican Party.
Griswold was born in Harrison, Nebraska, and attended public schools in Gordon, Nebraska. He attended the Kearney Military Academy and Nebraska Wesleyan University. Griswold received a B.A. degree from the University of Nebraska in Lincoln in 1914.
Griswold served as an infantry sergeant on the U.S.–Mexico border from 1916 to 1917, and became a captain in field artillery during World War I.
Griswold was the editor and publisher of the Gordon Journal in Gordon, Nebraska, from 1922 to 1940. He served in the Nebraska House of Representatives in 1920 and in the Nebraska Senate from 1925 to 1929. He was an unsuccessful candidate for governor in 1932, 1934, and 1936. He was elected governor in 1940 and reelected in 1942 and 1944. Griswold challenged Sen. Hugh A. Butler in the 1946 Republican primary, but was badly defeated.
Griswold served in the Military Government of Germany in 1947 and was chief of the American mission for aid to Greece from 1947 to 1948. He was elected to the United States Senate in 1952 to complete an unexpired term scheduled to end on January 3, 1955, but died on April 12, 1954, in the Bethesda Naval Hospital of a heart attack. Griswold was the third of six Senators to serve during the fifteenth Senate term for Nebraska's Class 2 seat, from January 3, 1949 to January 3, 1955. He is interred at Fairview Cemetery in Scottsbluff, Nebraska.
Griswold is a member of the Nebraska Hall of Fame.