Ο Σωτήριος Λαϊνάς του Κωνσταντίνου και της Αικατερίνης, γεννήθηκε το 1926 στην Θεσσαλονίκη.
Ήταν απόφοιτος δημοτικού και στρατολογικής κλάσης 1947.Υπηρέτησε από το 1945-1951 και πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Ήταν έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών.
Η Λαϊκή Τράπεζα ιδρύθηκε το 1905 από τον Διονύσιο Λοβέρδο με την υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας.
Ο αρχικός της στόχος ήταν η εξυπηρέτηση των μικροαστικών στρωμάτων της Αθήνας. Οι εργασίες της ήταν χαρακτηριστικές: δάνεια με ενέχυρο κοσμήματα, χρυσό, έπιπλα κ.λπ., προεξοφλήσεις μισθοδοσίας δασκάλων, προεξοφλήσεις αποδείξεων συντάξεων.
Πολύ σύντομα εξασφάλισε από το ελληνικό κράτος το προνόμιο να παρέχει υπηρεσίες ενεχυροδανειστηρίου. Με αυτές τις υπηρεσίες βοήθησε τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα που πλήττονταν από την τοκογλυφία.
Το 1908 συνεργάστηκε με τη νεοσύστατη ασφαλιστική εταιρεία Ανατολή για την κάλυψη ασφαλειών ζωής σε συνταξιούχους.
Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της εισήγαγε από τις ΗΠΑ μεταλλικούς κουμπαράδες και τους διέθεσε στο συναλλασσόμενο κοινό. Αυτή η προσπάθεια να προβάλει το πνεύμα της αποταμίευσης στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία.
Από το 1909 η τράπεζα στέγαζε τις υπηρεσίες της σε ιδιόκτητο κτίριο στην οδό Πανεπιστημίου. Τα σχέδια ήταν του Π. Καραθανασόπουλου, γνωστού αρχιτέκτονα της εποχής.
Το κεντρικό τμήμα της αίθουσας συναλλαγών καλυπτόταν από κομψή γυάλινη στέγη. Την πρόσοψη του κτιρίου κοσμούσε έργο του ζωγράφου Π. Ρούμπου με θέμα την ευεργετική δράση της Λαϊκής Τράπεζας στα λαϊκά στρώματα.
ο 1911 η τράπεζα αντιμετώπισε πιέσεις πανικού από μερίδα καταθετών λαϊκής αποταμίευσης, με αποτέλεσμα τη μαζική απόσυρση καταθέσεων, αλλά κατόρθωσε να αντεπεξέλθει με επιτυχία στην περίσταση.
Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, η τράπεζα συνέχισε απρόσκοπτα τις εργασίες της χωρίς να κάνει χρήση του δικαιοστασίου, δηλαδή την προσωρινή αναστολή της εκδίκασης υποθέσεων. Το ίδιο έκανε και όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η τράπεζα κλονίστηκε από διαρροή καταθέσεων.
Το 1913 ξεκίνησε τις εργασίες του το κατάστημα του Πειραιά. Λίγο καιρό αργότερα το κατάστημα στεγάστηκε στο εμβληματικό μέγαρο της εμπορικής οδού Μακράς Στοάς.
Το 1916 η Λαϊκή Τράπεζα συμμετείχε, ως ετερόρρυθμος εταίρος, στην ίδρυση της Τράπεζας Ι.Φ. Κωστοπούλου.
Έναν χρόνο αργότερα συνέστησε την ασφαλιστική εταιρεία Πρόνοια, Ανώνυμος Εταιρεία Γενικών Ασφαλειών, η οποία δραστηριοποιήθηκε στους κλάδους μεταφορών και πυρός.
Το 1918 ανέλαβε πρωτοβουλία για την ίδρυση της Γενικής Τράπεζας της Ελλάδος. Σκοπός ήταν να διαδραματίσει τον ρόλο μιας επενδυτικής τράπεζας (banque d’ affaires) και να παράσχει τραπεζικές υπηρεσίες που οι υπάρχουσες τράπεζες δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν.
Οι εργασίες της Λαϊκής Τράπεζας αρχικά περιορίζονταν στην Αθήνα. Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, όμως, η τράπεζα άρχισε να ιδρύει καταστήματα και σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Το 1927 οι κεντρικές υπηρεσίες της Λαϊκής Τράπεζας μεταφέρθηκαν από το κτίριο της οδού Πανεπιστημίου στο νεόδμητο ιδιόκτητο μέγαρο στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου 45 και Πεσμαζόγλου.
Το 1934 πέθανε ο Διονύσιος Λοβέρδος και το 1936 πέθανε ο αδερφός του, Σπύρος, που τον είχε διαδεχθεί στη διεύθυνση της τράπεζας. Αυτές οι εξελίξεις οδήγησαν στην εξαγορά της Λαϊκής Τράπεζας από την Ιονική Τράπεζα.
Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στρατεύτηκε σημαντικός αριθμός του προσωπικού. Το 1942 ένα μέρος των μετοχών της Λαϊκής Τράπεζας περιήλθε βιαίως υπό ιταλικό έλεγχο.
Λίγο καιρό μετά την απελευθέρωση της χώρας, το 1945, επικυρώθηκαν με νόμο οι 15.929 μετοχές της Λαϊκής Τράπεζας που βιαίως είχαν περιέλθει στην περιουσία εχθρικού κράτους κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Οι μετοχές παραδόθηκαν στον νόμιμο κάτοχό τους, την Ιονική Τράπεζα.
Το 1957 η Ιονική Τράπεζα αποφάσισε να πουλήσει τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα και μαζί πούλησε και τη Λαϊκή Τράπεζα. Αγοραστής ήταν η Εμπορική Τράπεζα.
Μέσω της απορρόφησης των εργασιών της Ιονικής Τράπεζας από τη Λαϊκή Τράπεζα, δημιουργήθηκε η Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα.
Ο Λαφαζάνης Ν. προσλήφθηκε μάλλον τον Αύγουστο 1925 και μονιμοποιήθηκε στις 29 Απριλίου 1929 ως Τεχνίτης βοηθός Κτίστης στην Τεχνική Υπηρεσία ΕΖΘ.
Ο Ιορδάνης Λασπίδης του Πασχάλη ήταν εργάτης και υπάλληλος ΕΖΘ.
Γεννήθηκε στην Τυρολόη Ανατολικής Θράκης το 1882, είχε φοιτήσει μέχρι την Γ' τάξη δημοτικού.
Ο Χρήστος Λασκαρίδης του Βασιλείου γεννήθηκε στο Χορτιάτη το 1900. Ήταν πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών. Είχε υπηρετήσει ως έφεδρος οπλίτης. Στις 1 Ιανουαρίου 1926 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως λογιστής Α΄ στο Τμήμα Λογιστηρίου μετά από εξετάσεις που οργάνωσε η διοίκηση της ΕΖΘ. Την 1η Ιουλίου 1927 προήχθη «κατ’ εκλογήν» σε Εισηγητή. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Στις 13 Οκτωβρίου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Την 1η Ιουλίου 1930 ο μισθός αυξήθηκε λόγω τριετίας στον ίδιο βαθμό. Την 1η Οκτωβρίου 1930 οι αποδοχές του ελαττώθηκαν λόγω οικογενειακών βαρών. Στις 3 Ιουνίου 1932 του ανατέθηκαν καθήκοντα Προϊσταμένου Τμήματος Λογιστηρί10 Ιουνίου 1941ου. Στις 7 Ιουνίου 1934 του εκφράστηκε ευαρέσκεια της Επιτροπείας ΕΖΘ για τάχιστη υποβολή Απολογισμού 1933-1934 και εξαιρετικό ζήλο και ικανότητα κατά την αναδιοργάνωση του λογιστηρίου και εκτέλεση υπηρεσίας. Στις 12 Ιουλίου 1934 προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β΄. Την 1η Σεπτεμβρίου 1936 ανέλαβε καθήκοντα Τμηματάρχη Εμπορευμάτων και Τελών. Την 1η Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε ως προϊστάμενος του Τμήματος Μεταφορών. Στις 17 Δεκεμβρίου 1937 προάχθη σε Τμηματάρχη Α΄.
Στις 8 Μαΐου 1941 του ανατέθηκαν προσωρινώς τα καθήκοντα του Τμηματάρχη Μεταφορών και τα καθήκοντα του Τμηματάρχη Διοικητικού καθώς απουσίαζε ο τμηματάρχης Δ. Σαρατζόπουλος εξαιτίας της στράτευσης. Στις απαλλάσσεται από τα καθήκοντα του Τμηματάρχη Διοικητικού περιοριζόμενος στα καθήκοντα του Τμήματος Μεταφορών. Στις 24 Οκτωβρίου 1941 δέχεται να αναλάβει καθήκοντα προσωρινώς για Γραφείο Επιθεώρησης Βιομηχανίας παρά της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Την 1 Απριλίου 1943 ειδοποιείται ότι έληξε η απόσπασή του στην Υπηρεσία Επισιτισμού. Την 1η Μαρτίου 1946 τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Τμήματος Ελέγχου. Μετατέθηκε από το Τμήμα Μεταφορών στο οποίο διετέλεσε από τον Μάρτιο του 1945 το οποίο διεύθυνε και πριν την «εχθρική κατοχή». Στις 14 Ιουνίου 1946 υποβιβάστηκε σε Τμηματάρχης Β΄. Στις 31 Αυγούστου 1946 παραιτήθηκε.