Εμφανίζει 260 αποτελέσματα

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Αργυρόπουλος Λαυρέντιος του Γρηγορίου και της Μακρίνας γεννήθηκε το 1914 στο Ικόνιο Μικρά Ασίας. Τον Ιούνιο 1929 ολοκλήρωσε την 6η Δημοτικού του 2ου Δημοτικού Σχολείου Καστοριάς όπου διέμεινε με την οικογένειά του ως πρόσφυγας. Είχε παντρευτεί την Αγάπη Αργυροπούλου και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι.
Το 1935 ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, αλλά πολέμησε από 24 Μαρτίου 1941 έως 1 Μαΐου 1941 στο ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1948 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως καθαριστής ελεύθερου λιμένα. Στις 12 Φεβρουαρίου 1948 κλήθηκε επιστρατεύθηκε και συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 1948 όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού. Την 1 Νοεμβρίου 1948 επανήλθε στην υπηρεσία του ΛΤΘ. Στις 9 Ιουνίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Φυλάκιων λόγω ζητήματος υγείας. Μετά την ενοποίηση των δύο οργανισμών τοποθετήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1954 στην υπηρεσία Ασφαλείας ΕΖΛΘ. Τα καθήκοντά του ήταν η φύλαξη του υπαίθριου χώρου του Οργανισμού, ενώ είχε εκπαιδευτεί στη χρήση των πυροσβεστικών μέσων
Στις 1 Ιουνίου 1958 προσλήφθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως τακτικός υπάλληλος με καθήκοντα φύλακα και το βαθμό 9ο Β8 κλάδου ασφαλείας. Συγκεκριμένα είχε 1) το καθήκον της φρούρησης των αποθηκών κατά τις μη εργάσιμες ώρες και των υπαίθριων χώρων των υποκείμενων και ελευθέρων εμπορευμάτων και 2) τη χρήση των πυροσβεστήρων του οργανισμού. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε μετά από διετή δοκιμαστική περίοδο με καθήκοντα της φρούρηση του οργανισμού και τον έλεγχο των εξερχομένων από τις θύρες εμπορευμάτων ως βοηθός επόπτη θυρών. Το 1964 θα προαχθεί στον 8ο βαθμό, το 1965 στον 7ο βαθμό και το 1968 στον 6ο βαθμό. Την ίδια χρονιά ως βοηθός επόπτης θυρών θα αναλάβει την Πύλη 7 των στάβλων. Το 1969 θα αναλάβει επόπτης θυρών Στις 10 Απριλίου 1972 ο Λ. Αργυρόπουλος και ο Ι.Πλούτσος είχαν την ευθύνη φρούρησης της περιοχής του κυλικείου όμως δεν έδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων με αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ να γίνει διάρρηξη του κυλικείου. Σύμφωνα με την απόφαση του Γενικού Διευθυντή ο Αργυρόπουλος λόγω ηλικίας και σωματικών δυνάμεων δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του φύλακα με αποτέλεσμα να γίνει η μετάθεση του στο τμήμα Αποθηκών ως βοηθός διαχειριστή ή κλητήρα. Το 1973 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Φίλιππος Αραβανόπουλος του Χρήστου και της Δέσποινας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929. Ήταν φοιτητής και δεν είχε παντρευτεί όταν προσλήφθηκε.
Στις 10 Οκτωβρίου 1949 προσελήφθη ως ημερομίσθιος έκτακτος υπάλληλος διαλογέας με καθήκοντα βοηθού αποθηκάριου στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 13 Δεκεμβρίου 1949 μετατέθηκε στο Τμήμα Μεταφορών ως βοηθός του Σεραφειμίδη. Στις 11 Μαρτίου 1950 επέστρεψε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως. Στις 26 Ιουνίου 1951 αποχώρησε για να υπηρετήσει την στρατιωτική θητεία. Ωστόσο, στις 19 Ιουλίου 1951 απολύθηκε από την Υπηρεσία θεωρούμενος ως παραιτηθείς. Στις 18 Αυγούστου 1951 απέστειλε εξώδικο ζητώντας την ανάκληση της απόλυσης διαμαρτυρόμενος διότι αποχώρησε για λόγους ανωτέρας βίας (στράτευση) και δεν παραιτήθηκε ποτέ. Από την ΕΖΛΘ δεν έγινε καμία ενέργεια ανάκλησης και ουδέποτε έγινε τακτοποίηση. Υπηρέτησε στο Στρατολογικό Γραφείο Μυτιλήνης ως έφ. Ανθυπολοχαγός, από όπου έκανε αίτηση στις 19/9/1952 ζητώντας να συμπεριληφθεί σε πίνακα μονιμοποίησης που καταρτίστηκε ενώ ήταν στο στρατό και ο ίδιος είχε παραληφθεί. Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ανέλαβε ξανά υπηρεσία στις 28/11/1953 στη Τμήμα Ελέγχου στον έλεγχο τιμολογίων χωρίς να έχει τακτοποιηθεί η εκκρεμότητα της προηγούμενης απόλυσής του ή μη. Τον Φεβρουάριο 1954 αιτήθηκε το Δώρο Χριστουγέννων 1953 ως στρατευμένος που όμως δεν έλαβε, εκδόθηκε ένταλμα που δεν δέχτηκε ο Πάρεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Στις 9/4/1955 το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης δέχτηκε την αγωγή του κατά της ΕΖΛΘ για την καταβολή Δώρου Χριστουγέννων νομιμοτόκως καθώς και της σχετικής δικαστικής δαπάνης. Καλείται σε απολογία για την παράτυπη χρήση εγγράφων στο δικαστήριο και στις 30/5/1955 την καταθέτει γραπτώς. Στις 7 Ιουνίου 1955 λαμβάνει χώρα ΕΔΕ με έγγραφες καταθέσεις μαρτύρων ενώπιον Νομικού Συμβούλου σχετικά με την προσκόμιση στο δικαστήριο υπηρεσιακών εγγράφων που δεν του είχαν χορηγηθεί από την Υπηρεσία αλλά βρέθηκαν στα χέρια του αντικανονικά, χαρακτηρίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα από τον Νομικό Σύμβουλο και προτείνεται επιβολή προστίμου. Στην συνεδρίαση ΔΣ με αρ. 80/9/9/1955 λαμβάνεται η απόφαση απόλυσής του και στις 6 Οκτωβρίου 1955 γίνεται η διαγραφή του.

Ο Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη και της Ανδρομάχης γεννήθηκε το 1895 στο Κακόβατο Ηλείας και ολοκλήρωσε το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) Ζαχάρως. Υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό από 20 Αυγούστου 1916 έως 4 Νοεμβρίου 1920 ως οπλίτης, δεκανέας και λοχίας και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαρτίου 1921 κατετάγη ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και απολύθηκε στις 30 Ιουλίου 1923. Συμμετείχε στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 παντρεύτηκε την Βασιλική Λίτσα του Νικόλαου και της Δομνίκης, 35 ετών από τη Φλώρινα. Το 1931 γεννήθηκε ο γιος τους Ιωάννης. Στις 7 Μαρτίου 1935 κατετάχθηκε στο στρατό για μία εβδομάδα, καθώς απολύθηκε στις 15 Μαρτίου 1935, κατά τη μερική επιστράτευση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών. Στρατεύθηκε ξανά στην επιστράτευση του 1940.

Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936. Στις 19 Αυγούστου 1936 τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας ΛΦΞ στο 26ο φυλάκιο (Αίθουσα Σιδηροδρομικού Σταθμού). Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 3.000 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε ως γραφέας ή υπολογιστής Α΄και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Με την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας στη 1 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες στο ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 παραμένει διαχειριστής της Αποθήκης Γ' (καυσίμων). Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Τμήμα Ακινήτων-Μηχανημάτων και Υλικών. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται από το Τμήμα Εκμεταλλεύσεως στο Τμήμα Αποθηκών στην Αποθήκη Αζήτητων και έπειτα μετατίθεται από το Τμήμα Αποθηκών και την Αποθήκη Αζήτητων στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως.
Από τη σύσταση του Τμήματος Ακινήτων – Μηχανημάτων και Υλικών της ΕΖΛΘ και κατόπιν στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως ΕΖΛΘ και συγκεκριμένα από 1/4/1954 έως 28/6/1956, υπηρέτησε ως γραφέας Α΄ με καθήκοντα διαχειριστή στην Αποθήκη Γ Καυσίμων στο Μπέχτσινάρ. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών από τις 27 Ιουλίου 1956. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 ανακαλείται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών και αποσπάται στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ. Στις 9 Νοεμβρίου 1957 ορίζεται διαχειριστής της Αποθήκης 7 (Ελεγκτήριο).
Από 28/6/1956 έως 31/12/1960 υπηρέτησε με βαθμό 6 της Β κατηγορίας στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Αζήτητων, την Αποθήκη 7, στο ελεγκτήριο Α και Β και στο ζυγιστήριο πετρωμάτων. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31/12/1960.