Εμφανίζει 260 αποτελέσματα

Ο Παναγιώτης Γερμανός, κάτοικος οδού Λήμνου 6 στην Αθήνα, προσελήφθη με την ίδρυση του ΛΤΘ, συγκεκριμένα στις 20/2/1930, ως έκτακτος υπάλληλος και ανέλαβε Προϊστάμενος στο Τμήμα Αποθήκης Υλικών. Στις 11/4/1940 του χορηγήθηκε επίδομα συμπλήρωσης δεκαετούς υπηρεσίας. Στις 20/11/1940 αιτήθηκε εθελουσία έξοδο βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας, έλαβε έγκριση από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας στις 11/12/1940 και δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στα τέλη Δεκεμβρίου οπότε καταγράφεται η οριστική του αποχώρηση. Στις 15/5/1945 υποβάλλει αίτηση για αποκατάσταση και επαναφορά του στην Υπηρεσία με το επιχείρημα ότι εξαναγκάστηκε σε αποχώρηση και υπήρξε θύμα των πολιτικών και πολιτειακών του φρονημάτων. Από το 1945 μέχρι το 1947 γίνεται διακίνηση σχετικής αλληλογραφίας ανάμεσα σε ΛΤΘ, Υπουργείο Δημ. Έργων και Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μετά από συνεχή και επίμονα αιτήματά του για ανάκληση της παραίτησής του. Στην αναφορές του ΛΤΘ προς το Υπ. Δημ. Έργων και τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας η απάντηση της Υπηρεσίας είναι ότι ουδείς τον ώθησε σε παραίτηση, αντίθετα κατέβαλε εργώδεις προσπάθειες και υποκίνησε ο ίδιος -μαζί με 2 άλλους υπαλλήλους- ευνοϊκή αλλαγή στη νομοθεσία (Α.Ν. 2131/1939) για να μπορέσει να τύχει των ωφελημάτων της εθελουσίας εξόδου και να αποχωρήσει αυτοβούλως με παχυλή αποζημίωση. Οπότε δεν έχει καμία σχέση το αίτημά του με την Συντακτική Πράξη 24/1945 στην οποία προσπαθεί να το εντάξει και τα σχετικά επιχειρήματα ελέγχονται ως αναληθή. Στις 5/2/1947 λαμβάνει τελικά αρνητική απάντηση με υπογραφή του Υπουργού Δημ. Έργων Στυλιανού Γονατά, που αναφέρει ότι η παραίτησή του «δεν οφείλεται σε πολιτικούς αποκλειστικώς λόγους». Ωστόσο, στην συνεχιζόμενη προσπάθειά του περιλαμβάνεται προσωπικό σημείωμα του 1951 με την προσφώνηση «Αγαπητέ μου Γιώργο», που πιθανώς απευθύνεται στον Πρόεδρο ΛΤΘ Γεώργιο Φαλτσή, με το οποίο ζητά να λάβει δικαιολογητικά άμεσα αεροπορικώς για να τα καταθέσει εντός προθεσμίας για συνταξιοδότηση, υποβάλλει μάλιστα σχετική αίτηση στις 13/1/1951 και λαμβάνει πιστοποιητικό που βεβαιώνει χρόνο υπηρεσίας 10 ετών και 10 μηνών μέχρι την αποχώρησή του κάνοντας χρήση της δυνατότητας εθελουσίας εξόδου.

Ο Αλκιβιάδης Βόγας του Πανταζή γεννήθηκε στα Βελεσά ή Παρασκευή κοντά στο Μοναστήρι της μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας το 1881. Η οικογένεια Βόγα με προέλευση από το Μοναστήρι είναι από τις παλαιότερες στη Θεσσαλονίκη και οι διάφοροι κλάδοι της ανέπτυξαν βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα. Το 1908 Ο Αλέξανδρος Βόγας παντρεύτηκε την Μαρία Κωνσταντινίδου και από το γάμο τους προέκυψε τουλάχιστον μία κόρη, η Ιωάννα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μοναστηρίου το 1897. Η οικία του επί της Τσιμισκή αποτεφρώθηκε το 1917 λόγω της μεγάλης φωτιάς. Το Μάιο του 1925, προσλήφθηκε στο Γραφείο Εποικισμού Μακεδονίας της Γενικής Διεύθυνσης Εποικισμού μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 1930.

Προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στο ΛΤΘ με το βαθμό του λογιστή Α ως μόνιμος υπάλληλος. Την 1 Μαΐου 1930 προάχθηκε στο βαθμό του εισηγητή και τοποθετήθηκε στο Ελεγκτήριο του ΛΤΘ. Από την αρχή απασχολήθηκε στο Λογιστήριο όντας ένα από τα έμπιστα πρόσωπα της νέας διοίκησης. Εμφανίζεται στο οργανόγραμμα του 1935. Το 1939 παρέμεινε με το βαθμό του Εισηγητή στο ίδιο Τμήμα μέχρι τον Απρίλιο του 1941. To 1942 Είχε αναλάβει διευθυντή στη Διεύθυνση Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης του ΛΤΘ. Ωστόσο, συνταξιοδοτήθηκε διότι η αναγραφόμενη ηλικία του ήταν το έτος 1872. Στη συνέχεια, με αίτησή του διορθώθηκε και επαναπροσλήφθηκε και επανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1948.

Ο Ιωσήφ Βρεττός του Σωκράτη και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Αλέξανδρο Λευκάδας το 1906. Ολοκλήρωσε της Β τάξη στο Σχολαρχείο. Στις 11 Μαΐου 1938 παντρεύτηκε την Ευαγγελία Σιδηροπούλου του Νικολάου και της Αναστασίας, 22 ετών,γεννημένης στη Σύρο. Από το γάμο τους προέκυψαν δύο παιδιά, η Ελισάβετ και ο Σωκράτης. Ο Ιωσήφ Βρετός υπηρέτησε τη θητεία του το 1926 ως το 1927. Στις 3 Μαρτίου 1932 κατατάγηκε εθελοντικά για δύο χρόνια στη Χωροφυλακή της Πρέβεζας. Το 1933 μονιμοποιήθηκε στη Χωροφυλακή και το 1934 μετατέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στις 3 Νοεμβρίου 1937 αποχώρησε από την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης. Στις 29 Οκτωβρίου 1940 κατατάγηκε ως έφεδρος σε Τάγμα της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης και απολύθηκε στις 2 Μαΐου 1941
Στις 30 Μαρτίου 1938 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως σημειωτής στη Μηχανολογική Υπηρεσία Κινήσεως Γερανών με το βαθμό του Γραφέα Α΄. Μετά την κατάληψη του λιμανιού από τους Γερμανούς, η υπηρεσία αυτή νεκρώθηκε και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία της Υπηρεσίας Βεβαιώσεως Λιμενικού Φόρου στην παραλία με το βαθμό του γραφέα Α΄. Ως αντικείμενο εργασίας είχε την παρακολούθηση της φορτοεκφόρτωσης των ιστιοφόρων κατά μήκος των κρηπιδωμάτων της Λεωφόρου Νίκης. Το 1954 ανέλαβε ως βοηθός αποθηκάριος στην ΕΖΛΘ στην Υπηρεσία Αποθηκών ΕΖΛΘ αρχικά στην Αποθήκη 2, στη συνέχεια στο Περίβολο, ακολούθως στην Αποθήκη 17 και 18 Λανκασάιρ και τέλος στην Αποθήκη Γαιανθρακων Λανκασάιρ.
Παραιτήθηκε στη 1 Ιουλίου 1963 λόγω υγείας.

Η Δωροθέα Βοντετσιάνου του Αντωνίου και της Αναστασίας γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης και ήταν έγγαμος με τον Νικόλαο Αρβανιτόπουλο. Το 1953 ξεκίνησε να φοιτά στη Σχολή Διπλωματούχων Αδελφών.
Η Δωροθέα Βοντετσιάνου αρχικά εργάστηκε από 17 Αυγούστου 1946 στην Υπηρεσία Εφοδιασμού ως έκτακτος υπάλληλος και απολύθηκε λόγω περιορισμού των εργασιών στις 31 Μαΐου 1947. Κατόπιν εργάσθηκε ως έκτακτος υπάλληλος στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών από 1 Αυγούστου 1947 έως 13 Δεκεμβρίου 1947. Στις 17/2/1948 προσλήφθηκε ως έκτακτος ημερομίσθιος με καθήκοντα δακτυλογράφου στην Υπηρεσία Εκμετάλλευσης και συγκεκριμένα στο Τμήμα Γραμματείας. Αργότερα λόγω σοβαρής υπερκόπωσης και μερική χαλάρωση των μυών στο δεξί χέρι ανέλαβε καθήκοντα γραφικής εργασίας. Είχε αναλάβει τη δακτυλογραφική εργασία τόσο της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης (Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών, Γραμματείας, Γραφείου Νομικού Συμβούλου κλπ) όσο και της Τεχνικής Υπηρεσίας. Επειδή θεωρήθηκε ότι διαθέτει προσόντα μοναδικά για μια δακτυλογράφο, έλαβε ειδική αύξηση, ώστε να φτάσει στο μισθολογικό επίπεδο των δακτυλογράφων της Τεχνικής Υπηρεσίας. Για ένα διάστημα από τις 26 Φεβρουαρίου 1956 είχε προσωρινά αποσπασθεί στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Στις 25/11/1957 προσλήφθηκε στη μία από τις προκηρυχθείσες θέσεις Διοικητικού Υπαλλήλου β Κατηγορίας κλάδου Β1 των δακτυλογράφων. Ανέλαβε τη δακτυλογράφηση αποφάσεων, εγκύκλιων διαταγών, εγγράφων, αντιγράφων πρακτικών, την τήρηση του πρωτοκόλλου και τη διεκπεραίωση εγγράφων Παραιτήθηκε στις 17/1/1959 πιθανόν μετά από τη γέννηση παιδιού.

Ο Κάρολος Βιανέλλο του Αντωνίου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατάγεται από μεγάλη εμπορική οικογένεια. Από τα τέλη του 18ου αιώνα ο Τζιοβάνι Βιάνελο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ενετούς εμπόρους της Θεσσαλονίκης. Είχε την εταιρία G. Vianello Sons & Co. Εκείνη την εποχή η Βενετία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της αυστριακής ουγγρικής αυτοκρατορίας, οπότε ο Τζιοβάνι ήταν Αυστριακός πολίτης. Ο Τζιοβάνι Βιανέλο παντρεύτηκε την Σάρλοτ Άδελε Λαφόν κόρη του Felix Lafont και της Caroline Sarah Abbott. Ο αδερφός του Niccolo Vianello παντρεύτηκε την Emilia Charnaud, κόρη του Προξένου Francis Charnaud και Catherine Kneping. Πριν από την ελληνική επανάσταση (1821) η οικογένεια ήταν από τις πλουσιότερες της πόλης. Οι συναλλαγές τους πήγαν από τη Βιέννη στη Βρέμη, τη Φρανκφούρτη και τη Λειψία, τη Μασσαλία και την Τεργέστη, κυρίως σε αποικιακά αγαθά. Στα 1840 ζούσαν οι Αντώνιος Βιανέλο, γαιοκτήμονας που διέθετε την αυστριακή προστασία. Γιος του ήταν ο Τζόρτζης Βιανέλο, ο οποίος ανέλαβε Πρόξενος του Βασιλείου της Σαρδηνίας από το 1840 έως το 1861, όταν, μαζί με το βασίλειο των δύο Σικελίων, έγινε το πρώτο ενοποιημένο βασίλειο της Ιταλίας. Πιθανόν ο Κάρολος ήταν απόγονος του γαιοκτήμονα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1892 ξεκίνησε να φοιτά και στις 6 Ιουλίου αποφοίτησε από το College St Jean Baptiste de la Salle που βρισκόταν επί της οδού Φράγκων στην Θεσσαλονίκη. Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή και από τον γάμο τους προέκυψαν δύο παιδιά, η Μαίρη και ο Μιχαήλ.
Ο Κάρολος Βιανέλλο προσλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία ως υπάλληλος Γραμματείας μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Κατόπιν προσλήφθηκε έως έκτακτος υπάλληλος από το ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στη θέση του ελεγκτή στο τελωνείο. Την 1η Μαΐου 1930 έλαβε το βαθμό του εισηγητή. Στο οργανόγραμμα του 1935 βρίσκεται στο Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου. Το 1938 έγινε μόνιμος με το βαθμό του εισηγητή. Στις 9 Ιανουαρίου 1942 απεβίωσε. Το 1948 η σύζυγός του Μαγδαληνή, η οποία πέθανε το 1968, διεκδίκησε σύνταξη.