Showing 286 results

Ο Σταύρος Γρηγοριάδης ήταν διαπρεπής έμπορος και αντιπρόσωπος βιομηχανικών ειδών στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου. Ο πατέρας του Γεώργιος Γρηγοριάδης ξεκίνησε το εμπόριο. Το 1920 δημιούργησαν την επιχείρησή τους οι γιοί του Σταύρος, Γρηγόριος, Ιωάννης και Μιχαήλ. Οι αδελφοί Γρηγοριάδη ήταν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της εταιρίας Rushton Horsby και των ορυκτελαίων Γουέλς. Επίσης, ήταν αντιπρόσωποι της Αγγλικής Πανσφαλιστικής Εταιρίας "The Employers" Liability Assurance Corporated Limited. Το 1911 διαφημίζονται ως αντιπρόσωποι των "μεγάλων αγγλικών εργοστασίων" και το 1938 προβάλλουν τα "Αμερικανικά χημικά Λιπάσματα". Το κατάστημα της επιχείρησης στεγαζόταν στην οδό Κατούνη.
Στις 27 Οκτωβρίου 1916 ήταν ανάμεσα στους δεκατρείς επιφανείς εμπόρους της Θεσσαλονίκης που ίδρυσαν τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Από το 1922 έως το 1941 έχει διατελέσει πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.Συγκεκριμένα, υπήρξε μέλος του ΕΒΕΘ από το 1924 έως το 1928 και από το 1946 έως το 1953, πρόεδρος του ΕΒΕΘ από το 1945 έως το 1946. Στις εκλογές του 1920, ήταν υποψήφιος στη λίστα του Κόμματος των Φιλελευθέρων στο Νομό Θεσσαλονίκης. Το 1922 διετέλεσε μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Από την 1 Μαρτίου 1923 έως τις 9 Μαΐου 1950 διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ και πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από 1923-3-1 έως 1935-4-8 και από 1938-4-15 έως 1950-5-9. Ακόμη υπήρξε Σύμβουλος στο κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, έχει διατελέσει μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής της ΔΕΘ. Συγκεκριμένα στις 25/5/1925, συμμετείχε στη συνάντηση των παραγόντων της πόλης στο γραφείο του Διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Δ. Βαρλαμίδη που αποφάσισε την ίδρυση της Έκθεσης. Ακόμη το 1931 ως πρόεδρος της ΕΖΘ και του Εμπορικού Συλλόγου στάθηκε στο πλευρό των Ισραηλιτών κατοίκων της πόλης που έπεσαν θύμα της αντιεβραϊκής προπαγάνδας. Μάλιστα, ως αντίδραση συμμετείχε στην ιδρυτική επιτροπή και μέλος του Συνδέσμου Αλληλεγγύης Χριστιανών και Ισραηλιτών Η Ομόνοια. Τέλος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών στις 29 Απριλίου1939.
Ο Σταύρος Γρηγοριάδης για 23 χρόνια βρισκόταν στο τιμόνι της Ελευθέρας Ζώνης και έχει ταυτιστεί με την ίδρυση και της λειτουργία της όσο κανένα άλλο πρόσωπο. Ήταν έμπορος και διετέλεσε διαχρονικός παράγων οργανισμών, σωματείων και ιδρυμάτων της πόλης. Εκπροσωπώντας τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης συμμετείχε ενεργά στη διοίκηση, τη διαχείριση, την ανάπτυξη και τη λειτουργία του λιμανιού. Για παράδειγμα, τον Απρίλιο του 1920 στάλθηκε ως εκπρόσωπος από τον Εμπορικό Σύλλογο στη Σερβία μαζί με τον Αλέξανδρο Κράλλη από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης συνοδεύοντας τον Γεώργιο Κοφινά, εκπρόσωπο του Υπουργείου Οικονομικών. Εκεί, συνομίλησαν με το Επιμελητήριο Βελιγραδίου και την κυβέρνηση της Σερβίας καταλήγοντας σε μια σειρά απαραίτητων μέτρων για την ανάπτυξη του εμπορίου τα οποία υπήρξαν το προοίμιο της συμφωνίας για την ίδρυση της Σερβικής Ελευθέρας Ζώνης.

Την Δευτέρα 23 Απριλίου 1923, στις 7 το απόγευμα συνήλθε στο Διοικητήριο ύστερα από πρόσκληση του Γενικού Διοικητή της Θεσσαλονίκης η Επιτροπεία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης με βάση το νόμο 390/17.11.1914 και το ΒΔ της 15/2/1923. Η Επιτροπεία εξέλεξε πρώτο πρόεδρο του οργανισμού τον Σταύρο Γρηγοριάδη. Στις 12 Μαΐου 1926, με έγγραφο του Εμπορικού Συλλόγου ανανεώνεται η θητεία του Στ. Γρηγοριάδου ως αντιπροσώπου του Συλλόγου στην Επιτροπεία ΕΖΘ για την τριετία 1926-1929. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα επανεκλεγεί πρόεδρος της Επιτροπείας λαμβάνοντας 6 ψήφους. Ο Γρηγοριάδης ευχαριστεί τα μέλη για την επανεκλογή.

Η ΕΖΘ άρχισε να λειτουργεί από τις 19 Οκτωβρίου 1925. Στις 18 Οκτωβρίου 1925 στις 10:30 το πρωί έγιναν τα εγκαίνια της λειτουργίας της ΕΖΘ στα γραφεία της ΕΖΘ «μετά πάσης επισημότητος». Ο πρόεδρος της Επιτροπείας Σταύρος Γρηγοριάδης μαζί με τα μέλη της Επιτροπείας και τον διευθυντή υποδέχονταν τους επισήμους ενώ η μουσική της φρουράς έπαιζε διάφορα εμβατήρια. Μετά τον αγιασμό εκφώνησε λόγο. Τονίζοντας το μεγάλο και σημαντικό έργο της ΕΖΘ ανέφερε το ιστορικό της ίδρυσης. Συνδέει το έργο με «μια αληθινή παλιγγενεσία» που συντελείται στην Μακεδονία, ενώ διαβεβαιώνει πως σύντομα ο λιμένας θα φέρει αύξηση του εμπορίου. Χαρακτηρίζει την Θεσσαλονίκη Εμπορική Πύλη των Βαλκανίων και μέρους της Κεντρο-Ανατολικής Ευρώπης. Ευχαρίστησε τον διευθυντή Βάλσαμο και τόνισε πως το μοντέλο της ΕΖΘ ακολουθεί εκείνο της Τεργέστης και του Αμβούργου. Ολοκληρώνοντας την ομιλία του κηρύσσει τη λειτουργία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η ομιλία του υπουργού Οικονομικών Γ. Κοφινά, ο οποίος είχε και την ιδέα της ίδρυσης μιας Ελληνικής Ελευθέρας Ζώνης. Κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας ο Διευθυντής των Τελωνείων Βασίλειος Γεωργακόπουλος εκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας στις 17 Απριλίου 1929. Μετά το θάνατό του όμως στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα διεξαχθούν νέες αρχαιρεσίες και ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα επανεκλέγει. Στις 27 Ιανουαρίου 1930, θα ιδρυθεί το Λιμενικό ταμείο Θεσσαλονίκης. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα συμμετέχει αδιαλείπτως στην Επιτροπεία του, ενώ θα προεδρεύσει κατά καιρούς συνήθως σε αρχαιρεσίες .

Κατά την πέμπτη περίοδος της Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 8 Απριλίου 1935, υπάρχουν σημαντικές αλλαγές καθώς άλλαξε το σύνολο σχεδόν των μελών της, ενώ από τις αρχαιρεσίες θα προκύψει μια εντελώς νέα διοίκηση. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης αντιλαμβάνεται ότι οι νέοι συσχετισμοί είναι αρνητικοί και προβαίνει σε ένα απολογιστικό λόγο. Ο γενικός γραμματέας της Διοίκησης Μακεδονίας Δημήτριος Ηλιάδης θα ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα του Γρηγοριάδη, αλλά ο Γρηγοριάδης αρνήθηκε να συνεχίσει την αντιπαράθεση. Πάντως, διαφαίνεται πως η πίεση για αλλαγή προσώπων αντανακλά την ευρύτερη απογοήτευση του εμπορικού κόσμου προς τη διοίκηση Γρηγοριάδη. Αυτή η τάση συνδέεται και με το γενικότερο κλίμα στροφής προς την αντιβενιζελική παράταξη. Πράγματι, στις αρχαιρεσίες που έλαβαν χώρα νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο επιχειρηματίας έμπορος και βιομήχανος Αλέξανδρος Κράλλης, εκπρόσωπος του Εμπορικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, κατά την Έκτη περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 15 Απριλίου 1938 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ. Στις 5 Μαΐου 1941 συνεδριάζει η επιτροπεία της ΕΖΘ για τις αρχαιρεσίες της έβδομης περιόδου της Επιτροπείας οι οποίες δεν θα διεξαχθούν καθώς η Επιτροπεία έλαβε παράταση 7 μηνών. Προεδρεύει ο Κωνσταντίνος Σαράτσης και ενημερώνει πως ο «πρόεδρος της Επιτροπείας κ. Γρηγοριάδης κρατιέται ως γνωστόν από τας Γερμανικάς Αρχάς και έυχεται όπως μη υπάρχη τίποτε εναντίον του και αφεθεί το ταχύτερον ελεύθερος». Σύντομα, όμως θα αφεθεί ελεύθερος, αλλά οι Γερμανοί θα καταλάβουν το λιμάνι και η διοίκηση θα συνεδριάζει στο Κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας. Στις 3 Μαΐου 1944 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέγεται πρόεδρος κατά την Όγδοη Περίοδο Επιτροπείας με 12 ψήφους. Στις 20 Νοεμβρίου 1944 θα είναι η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπείας μετά την απελευθέρωση της πόλης. Ο Γρηγοριάδης θα αναφερθεί στις "σκληράς ημέρας τας οποίας πέρασε το έθνος μας κατά την περίοδον της κατοχής". Στη συνέχεια αναφέρεται στις ζημιές της Ζώνης και εύχεται "για την ταχείαν ανόρθωσιν του ελληνικού έθνους και την δικαίωσιν των εθνικών διεκδικήσεων". Θα αναλάβει ακόμη μία θητεία στις 16 Απριλίου 1947 κατά την ένατη περίοδο της Επιτροπείας. Συγκεκριμένα ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και βρέθηκαν 11 ψηφοδέλτια υπέρ του. Ο Γρηγοριάδης ευχαριστεί την επιτροπεία για την ανανέωση της εμπιστοσύνης της προς αυτόν και υπόσχεται να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις «προς τελέσφορον επίλυσιν των απασχολούντων την ζώνην προβλημάτων και την ευόδωσιν του Εθνικού σκοπού ον επιδιώκη αύτη». Συνεχίζοντας λέει πως «δεν απορκύπτη τας δυσκολίας μεθ ων ήρξατο η επαναλειτουργία της Ζώνης εστερημένης αποθηκών, κρηπιδωμάτων και οδών, εν μέσω ερειπίων και με μειωμένην την κίνησιν του λιμένος». Ο ίδιος «έχει όμως την πεποίθησιν ότι λαμβανομένων των ενδεικνυομένων μέτρων δια την προσαρμογήν του οργανισμού εις τας νέας συνθήκας άτινας εδημιούργησεν η μεταπολεμική οικονομία, η Ελευθέρα Ζώνη θα γνωρίση και νέαν περίοδον ακμής και προόδου». Μάλιστα τονίζει πως «την πεποίθησιν την στηρίζει κυρίως τόσον εις την αρμονικήν συνεργασίαν των μελών της Επιτροπείας όσον και εις την μέριμναν του Υπουργού Γενικού Διοικητού Βορείου Ελλάδος και της Κυβερνήσεως». Τέλος, βασίζεται ακόμη «δια την επιτυχή διεξαγωγήν του έργου της συνεργασίας της Διευθύνσεως και του λοιπού προσωπικού της Ζώνης ούτινος η εργατικότης και η προς το καθήκον προσήλωσις συντέλεσαν τα μέγιστα εις την ανάδειξιν του Οργανισμού». Κατά τις αρχαιρεσίες στη δέκατη περίοδο της Επιτροπείας στις 9 Μαΐου 1950, θα θέσει υποψηφιότητα ο εκπρόσωπος του Εμπορικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μπακατσέλος και θα λάβει 8 ψήφους, ενώ ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα λάβει 7. Ωστόσο, λόγω μη συμπλήρωσης απόλυτης πλειοψηφίας των 3/4 η διαδικασία επαναλαμβάνεται αφού διακόπτεται λίγη ώρα. Μετά την επανέναρξη της συνεδρίασης ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος κηρύσσεται νέος πρόεδρος της Επιτροπείας μετά από μακρά θήτευση του Σταύρου Γρηγοριάδη. Ο απερχόμενος πρόεδρος εκφράζει προς το νέο πρόεδρο τα θερμά του ευχαριστήρια και υπόσχεται "ότι μετά πολλής προθυμίας θέλει παράσχη αυτώ την αντίληψίν του και την συνεργασία του οσαύτως ο κ. πρόεδρος ήθελε θεωρήση ταύτην χρήσιμον καθ' όσον το ενδιαφέρον του δια τον οργανισμό θέλει παραμείνη αμείωτον και εις το μέλλον."

Στην τελευταία συνεδρίαση της ένατης περιόδου της Επιτροπείας ο Γρηγοριάδης θα κλείσει αποτιμώντας την τριετία και όλη του τη διαδρομή:
"Η σημερινή συνεδρίασις είναι η τελευταία της ληγούσης την 5η Απριλίου τριετούς θητεία της Επιτροπείας. Επί τη ευκαιρία ταύτη αισθάνομαι την υποχρέωσιν να εκφράσω αγαπητοί συνάδελφοι προς άπαντα υμάς τας ευγνώμονας ευχαριστίας μου δια την εμπιστοσύνη και την πολύτιμον συνδρομήν την οποίαν μοι παρέσχατε καθ' όλον το διάστημα της τριετίας εν τη ενασκήσει των προεδρικών μου καθηόντων. κατά την τριετίαν αυτήν η Επιτροπεία είχε ν' αντιμετωπίση μεγάλα προβλήματα έχοντα σχέσιν με την βαθμιαίαν και δια των πόρων του οργανισμού, άνευ άλλης ενισχύσεως, ανόρθωσιν των επελθουσών εκ πολεμικών ενεργειών σοβαρωτάτων καταστροφών εις τας εγκαταστάσεις αυτού.
Εις το σημείον τούτο δυνάμεθα με πλήρη ικανοποίησιν να είπωμεν ότι αι ληφθήσαι υπό της Επιτροπείας αποφάσεις και αι καταβληθέίσαι υπό της αρμοδίας υπηρεσίας προσπάθειαι στέφθησαν υπό επιτυχία και η Ζώνη σήμερον διαθέτει επαρκή αν όχι άφθονα μέσα δια την εξυπηρέτησιν εμπορικής κινήσεως του λιμένος ημών. Εξ' άλλου η Επιτροπεία είχε ν' αποκαταστήση τον ρυθμόν και την ομαλότητα εν τη λειτουργία του οργανισμού, ομαλότητα ήτις προσέκοπτε εις την έλλειψιν του απαραιτήτου εις τας υπηρεσίας προσωπικού λόγω της τηρηθείσης καθ' όλην σχεδόν την τριετίαν αυστηράς απαγορεύσεως της πληρώσεως των κενών οργανικών θέσεων. Υπεχρεώθη ένεκα τούτου να προβαίνη εις την πρόσληψιν έκτακτου προσωπικού τη εγκρίσει και τότε της προϊσταμένης αρχής, μετά μεγάλης δε φειδούς αποβλέπουσα εις την κατά το ενόν πλήρωσιντων ε[πειγουσών αναγκών της υπηρεσίας. Η Επιτροπεία αποχωρούσα ήδη της διοικήσεως καταλείπει εις την διάδοχον αυτής το βαρύ έργον της τακτοποιήσεως του εκτάκτου τούτου προσωπικού και την πλήρωσιν εν τω πλαισίω του Νόμου των κενών οργανικών θέσεων. Οφείλω να κάμω εύφημον μνείαν και να εκφράσω ευχαριστίας και προς τον Διευθυντήν της Ζώνης ούτινος άοκνοι υπήρξαν κατά την λήξαν τριετίαν αι προσπάθειεαι και η αφοσίωσις εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του, εν τω πρόσώπω του δε να ευχαριστήσω επίσης το λοιπόν ανώτερος και κατώτερον προσωπικόν της Ζώνης δια την ευσυνείδητον εύορκον εκτέλεσιν του καθήκοντός του, ήτις συνέβαλε μεγάλως εις την διατήρησιν της καλής φήμης και του κύρους του Οργανισμού. Εύχομαι ολοψύχως όπως η μέλλουσα να διαδεχθή ημάς Διοίκησις της Ζώνης συνεχίζουσα την ημετέραν προσπάθειαν και ενισχυομένη δεόντως υπό του Κράτους ετυχίση να ίδη επί των ημερών αυτής την Ελευθέραν Ζώνην προοδεύσουσαν και δια της αξιοποιήσεως των εκτελουμένων υπό του αδελφού Οργανισμού λιμενικών Έργων αποκτήση την ικανότητα της εκπληρώσεως της μεγάλης αποστολής της εν τη Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου. Ο πολιτικός ορίζων επιτρέπη μίαν λελογισμένην αισιοδοξίαν. Με τα ολίγα αυτά σας ευχαριστώ και πάλι αγαπητοί Συνάδελφλοι και σας παρακαλώ να δεχθήτε τας καλλιτέρας μου ευχάς δια τα επερχόμενας αγίας εορτάς".

Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος Καρδασιάδης προτείνει να ανακηρυχθεί ο Σταύρος Γρηγοριάδης ισόβιος επίτιμος πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ για τις πολύτιμες υπηρεσίες του και να τοποθετηθεί η εικόνα του στην αίθουσα της Διεύθυνσης. Η Επιτροπεία κηρύσσει παμψηφεί την πρότασή του. Ο Γρηγοριάδης σηκώνεται και λαμβάνοντας τον λόγο εκφράζει τη βαθειά του συγκίνηση και τις ένθερμες ευχαριστίες του για την εξαιρετική τιμή που του έγινε και λέγει ότι «η επί 25ετία όλην ενεργός ανάμιξις του εις τα της Διοικήσεως του οργανισμού οφείλετο πρωτίστως εις την από της αρχής της ιδρύσεως τούτου κατανόησιν υπ' αυτού της υψίστης εθνικής σημασίας την οποίαν είχε ούτος δια την Ελλάδα και της επιτακτικής υποχρεώσεως όπως συντελέση δι' όλων των δυνάμεων του εις την πληρεστέραν επιτυχίαν της αποστολής του Οργανισμού αποτελούντος Εθνικόν προπύργιον δια την πατρίδα ημών και δικαιουμένου δια τούτο της αγάπης, στοργής και αφοσιώσεως των διεπόντων τας τύχας αυτού». Σε επόμενη συνεδρίαση όμως, στις 24 Μαΐου 1950, ο Γρηγοριάδης θα αποστείλει επιστολή στην οποία θα δηλώσει πως δεν αποδέχεται τον τίτλο του ισόβιου επίτιμου προέδρου της Επιτροπείας ΕΖΘ.

Στο τέλος της δέκατης περιόδου, τις 8 Μαΐου 1953 ο πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ανακοινώνει πως «ο σεβαστός κ. Γρηγοριάδης διατελέσας πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ από της ιδρύσεώς της μέχρι του 1950 και ήδη μέλος αυτής κατά την λήξασαν θητείαν της κατόπιν εκφρασθείσης επιθυμίας του δεν επανεξελέγη υπό του Εμπορικού Συλλόγου τον οποίο παρά την Επιτροπεία αντιπροσωπεύει». Στη συνέχεια αναφέρει: "Ο κ. Γρηγοριάδης του οποίου η δράσις είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ζώνης από της ιδρύσεώς της, μέγα μέρος της ζωής του ηνάλωσεν εργαζόμενος δια την επιτυχίαν του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης. Υπήρξεν ο ακαταπόνητος εργάτης της και ο ακοίμητος φρουρός της. Αποχωρεί σήμερον της Επιτροπείας με το αίσθημα της ικανοποιήσεως ότι οι κόποι του στέφθησαν υπό επιτυχίας. Εμείς δε πάντοτε θα ευθυμούμεθα τον κ. Γρηγοριάδην και θα προστρέχωμεν εις τας συμβουλάς του. Από της θέσεως αυτής είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσω τον κ. Γρηγοριάδην και θα προστρέχωμεν εις τας συμβουλάς του. Από της θέσεως αυής είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσω τον κ. Γρηγοριάδην δι' όσο υπέρ του θεσμού της ΕΖΘ έπραξεν και προτείνω όπως τιμής ένεκεν δοθή εις αυτόν το δικαίωμα να μετέχη των Συνεδριάσεων της Επιτροπείας άνευ ψήφου ως επίτιμος Πρόεδρος αυτής παρέχων τας πολυτίμους συμβουλάς του οσάκις παρίσταται ανάγκη».
Ο Γρηγοριάδης απάντησε πως «συγκεκινημένος ήκουσεν όσα υπέρ αυτού ο κ. Πρόεδρος είπεν. Την οριστικήν και ανέκλητον απόφασίν του όμως μη θέση υποψηφιότητα κατά την αρχομένην θητείαν της Επιτροπείας, κατέστησε γνωστή εις το Διοικητικόν Συμβούλιον του Εμπορικού Συλλόγου το οποίον συν τη εκδηλώσει της ειλικρινούς λύπης του δια την απόφασιν ταύτην έπσεπυσε δια θερμών λόγων να αναγνωρίση τας πολυτίμους υπηρεσ΄θας τας οποίας ούτος δια της συμμετοχής του εις την Διοίκησιν της Ζώνης προσέφερε εις αυτήν από της ιδρύσεώς της μέχρι σήμερον και να εκφράση προς αυτόν τας ευγνωμόνας ευχαριστίας του δια την τιμήν την οποίαν προσεπόρισεν εις τον Σύλλογον εκλεγόμενος κατ' επανάληψιν υπό της Επιτροπείας εις το αξίωμα του Προέδρου. Ο κ. Σταύρος Αντωνιάδης τον οποίον ανέδειξεν η ψήφος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εμπορικού Συλλόγου διάδοχόν του κατά τη Επιτροπεία της Ζώνης διακρίνοντας δια το ήθος, την μόρφωσιν και ενδιαφέρον του υπέρ του θεσμού τη Ζώνης. Η εκλογή του υπήρξεν τα μάλιστα επιτυχής και ότι ο κ. Αντωνιάδης είναι γνωστός εκ της δράσεώς του εις οργανώσεις κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς περιεχομένου εις την διοίκησιν των οποίων επανεκλέγεται τακτικώς. Επιτυχής επίσης υπήρξεν και η εκλογή του κ. Μπακατσέλου υπό του Εμπορικού Επιμελητηρίου λόγω της κτηθείσης υπ' αυτού πείρα κατά την τριετή περίοδον της προεδρία του. Αλλά και των λοιπών συναδέλφων η επανεκλογή υπήρξεν ωσαύτως επιτυχής. Αποχωριζόμενος ήδη μετά βαθεία συγκινήσεως του προσφιλούς μοι οργανισμού της Ελευθέρας Ζώνης υπέρ της προαγωγής του οποίου ηνάλωσα εν σημαντικόν μέρος της ζωής και της δραστηριότητός μου αισθάνομαι την υποχρέωσιν να εκφράσω τας θερμότατας ευχαριστίας μου προς τους εν διοικήσει αυτού εκλεκτούς εκπροσώπους των αρμοδίων Δημοσίων Υπηρεσιών δια την εκδηλωθείσαν παρ' αυτών ευμενήν τίμησιν προς το πρόσωπόν μου και την συμπαράστασιν της κατά περιόδους ασκήσεως υπ' εμού των καθηκόντων του Πρέδρου της Επιτροπείας προς τούτοις να ευχαριστήσω και τα λοιπά αξιότιμα μέλη αυτής και ιδιαιτέρως τον κ. Πρόεδρον δια την απονεμηθείσαν εις εμέ εξαιρετικήν τιμήν αναρτήσεως της εικόνας μου εις την Προεδρικήν αίθουσαν της Ζώνης. Η απόφασις αυτή με συνέδεσε ψυχικώς αρρήκτως μετά του Οργανισμού το υπέρ του οποίου ενδιαφέρον μου και μακράν ευρισκόμενον θα παραμείνη αμείωτον εφ' όρου ζωής. Επιθυμώ επίσης να ευχαριστήσω το προσωπικό της Ζώνης ανώτερον και κατώτερον δια την πολύτιμον συνδρομή την οποίαν μοι παρείχε κατά την πολυετή ενάσκησιν παρ' εμού των προεδρικών καθηκόντων και να διαβεβαιώσω ότι θέλω διατηρήση συμπαθή ανάμνησιν της συμβολής και των υπηρεσιών του. Αγαπητοί Συνάδελφοι σφίγγω μετά θέρμης και συγκινήσεως την χείρα εκάστου εξ ημών και εκφράζω μιαν έτι φοράν την ακλόνητον πίστην μου όταν θεία ευδοκία ο κόσμος μαίαν ημέραν γαληνεύση και παγιωθή η Διεθνής Ειρήνη η Ελευθέρα Ζώνη θα κληθή να εκτελέση την μεγάλην εθνικοοικονομικήν αποστολήν της και ο λιμήν της αγαπητής μας Θεσσαλονίκης κατέχων την εξόχως προνομιούχον γεωγραφικήν θέσιν εις την Ανατολικήν λεκάνη της Μεσογείου θα ίδη ημέρα δόξης και μεγαλείου».

Ο Ισαάκ Αμποάβ του Μωυσή ανήκε στην μεσοπολεμική ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης και χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902. Αποφοίτησε από τη δεύτερη τάξη της τετραετούς Εμπορικής Σχολής, πιθανότατα της Ισραηλιτικής Εμπορικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Μιλούσε και έγραφε άπταιστα τρεις γλώσσες, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν έφεδρος της κλάσης του 1922 και υπηρέτησε στο ελληνικό στρατό για τρία χρόνια. Αρχικά υπηρέτησε στο θρακικό Μέτωπο και στη συνέχεια σε διάφορες εμπιστευτικές υπηρεσίες ως διερμηνέας του στρατιωτικού ελέγχου του λιμένα, στη λογοκρισία και ως μεταφραστής στο 2ο Γραφείο του Γ Σώματος Στρατού. Ήταν έγγαμος.
Ο Αμποάβ προσλήφθηκε ως λογιστής στο Τμήμα Εκμετάλλευσης της Γαλλικής Εταιρίας στις 23 Ιουνίου 1924. Σύμφωνα με την συστατική επιστολή του διευθυντή της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρου Ενίκ προς τον πρόεδρο του ΛΤΘ: «υπήρξε πάντοτε εργατικός και δραστήριος υπάλληλος παρέχων πλήρη ικανοποίησιν προς την Εταιρίαν». Με απόφαση του προέδρου του ΛΤΘ Βασίλη Δημητρίου στις 20 Φεβρουαρίου 1930 παρέμεινε στην ίδια θέση ως Λογιστής Β καθώς διατηρήθηκε το ίδιο οργανόγραμμα. Προφανώς ήταν Έλληνας υπήκοος γνώστης, της ελληνικής γλώσσας και δεν είχε στρατιωτικές εκκρεμότητες καθώς ήταν οι τρεις προϋποθέσεις για να διατηρηθεί στο ΛΤΘ κατόπιν αίτησής του. Με το νέο οργανόγραμμα στα 1935 παραμένει στο Τμήμα Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1937 συμμετείχε στο σκάνδαλο με τις διατακτικές επιταγές με πρωταγωνιστή ταμία του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ και ταμία του ΛΤΘ. Στις 29 Απριλίου 1939 επί προεδρίας του Γεωργίου Παπαβασιλείου προβιβάσθηκε σε Γραμματέας Α και τοποθετήθηκε στην Εσωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών.
Κατά την περίοδο της κατοχής, το ΛΤΘ φαίνεται να ανταποκρίνεται στη διαταγή του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία όσοι ισραηλίτες ήταν μέλη οποιουδήποτε φορέα έπαυαν να είναι μέλη του. Συγκεκριμένα, στα πρακτικά της 381ης Συνεδρίασης της 12ης Μαρτίου 1943 περιέχεται η σχετική απόφαση: «Συζητούμενον είτα του ζητήματος της θέσεως παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, η Επιτροπεία αποφασίζει μετά τα υπό του εκ των μελών κ. Φούκα λεχθέντα, όπως αναμείνη την επί ερωτήματος του ΤΑΚ εκδοθησομένην σχετικήν διαταγήν της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας περί της θέσεως των παρά τω Οργανισμώ τούτω υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, μέτρον όπερ θέλει ληφθή δια τους παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντας υπαλλήλους Ισραηλίτας. Εν τέλει εγκρίνεται υπό της Επιτροπείας η εκτέλεσις των ληφθεισών αποφάσεων προ της επικυρώσεως των πρακτικών και λύεται η συνεδρίασις.» Με άλλα λόγια, η Επιτροπεία του ΛΤΘ κινείται άμεσα να εφαρμόσει τη διαταγή, χωρίς πολλές συζητήσεις. Ο Αμποάβ πιθανότατα λοιπόν εκδιώχθηκε από το ΛΤΘ, αν και δεν υφίσταται στο φάκελό του, που έχει διατηρηθεί στο Ιστορικό Αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ, μια τέτοια απόφαση. Αντίθετα, αναγράφεται σε παρένθεση κάτω από το όνομά του «Εφονεύθη υπό των Γερμανών».

Ο Κάρολος Βιανέλλο του Αντωνίου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατάγεται από μεγάλη εμπορική οικογένεια. Από τα τέλη του 18ου αιώνα ο Τζιοβάνι Βιάνελο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ενετούς εμπόρους της Θεσσαλονίκης. Είχε την εταιρία G. Vianello Sons & Co. Εκείνη την εποχή η Βενετία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της αυστριακής ουγγρικής αυτοκρατορίας, οπότε ο Τζιοβάνι ήταν Αυστριακός πολίτης. Ο Τζιοβάνι Βιανέλο παντρεύτηκε την Σάρλοτ Άδελε Λαφόν κόρη του Felix Lafont και της Caroline Sarah Abbott. Ο αδερφός του Niccolo Vianello παντρεύτηκε την Emilia Charnaud, κόρη του Προξένου Francis Charnaud και Catherine Kneping. Πριν από την ελληνική επανάσταση (1821) η οικογένεια ήταν από τις πλουσιότερες της πόλης. Οι συναλλαγές τους πήγαν από τη Βιέννη στη Βρέμη, τη Φρανκφούρτη και τη Λειψία, τη Μασσαλία και την Τεργέστη, κυρίως σε αποικιακά αγαθά. Στα 1840 ζούσαν οι Αντώνιος Βιανέλο, γαιοκτήμονας που διέθετε την αυστριακή προστασία. Γιος του ήταν ο Τζόρτζης Βιανέλο, ο οποίος ανέλαβε Πρόξενος του Βασιλείου της Σαρδηνίας από το 1840 έως το 1861, όταν, μαζί με το βασίλειο των δύο Σικελίων, έγινε το πρώτο ενοποιημένο βασίλειο της Ιταλίας. Πιθανόν ο Κάρολος ήταν απόγονος του γαιοκτήμονα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1892 ξεκίνησε να φοιτά και στις 6 Ιουλίου αποφοίτησε από το College St Jean Baptiste de la Salle που βρισκόταν επί της οδού Φράγκων στην Θεσσαλονίκη. Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή και από τον γάμο τους προέκυψαν δύο παιδιά, η Μαίρη και ο Μιχαήλ.
Ο Κάρολος Βιανέλλο προσλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία ως υπάλληλος Γραμματείας μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Κατόπιν προσλήφθηκε έως έκτακτος υπάλληλος από το ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στη θέση του ελεγκτή στο τελωνείο. Την 1η Μαΐου 1930 έλαβε το βαθμό του εισηγητή. Στο οργανόγραμμα του 1935 βρίσκεται στο Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου. Το 1938 έγινε μόνιμος με το βαθμό του εισηγητή. Στις 9 Ιανουαρίου 1942 απεβίωσε. Το 1948 η σύζυγός του Μαγδαληνή, η οποία πέθανε το 1968, διεκδίκησε σύνταξη.

Ο Νικόλαος Βασιλείου του Βασιλείου και της Φανής γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ τάξη Γυμνασίου. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία αρχικά από 21 Οκτωβρίου 1921 έως 21 Ιουνίου 1924 ως δεκανέας πεζικού στη Θεσσαλονίκη. Ήταν έγγαμος. Το 1937 δήλωσε μέλος της Ενώσεως Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης.
Στις 12/6/1936 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως τακτικός υπάλληλος ως εισπράκτορας της Υπηρεσίας Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 30 Ιουνίου 1949 "δυνάμει του άρθρου 10 του Αναγκαστικού Νόμου 843/1948," όταν δηλαδή καταργήθηκε ο Λιμενικός Φόρος Ξηράς και ως εκ τούτου καταργήθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία του ΛΤΘ, μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών του ΛΤΘ με βοηθητικές υπηρεσίες.
Από το 1954 υπηρετούσε στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής της Αποθήκης 9. Από το 1957 ανέλαβε και την Αποθήκη 6 και την Αποθήκη Περιβόλου. Από 21 Δεκεμβρίου 1961 προάχθηκε σε Διαχειριστής των συγκεκριμένων Αποθηκών και τη θέση του βοηθού Διαχειριστή ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Φωκάς.
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 διαγράφεται από το προσωπικό του ΕΖΛΘ

Ο Αλέξανδρος Δημάδης του Μάρκου και τις Αικατερίνης, κάτοικος Περδίκ(κ)α 34, συνοικισμός Παπάφη, γεννήθηκε το 1888 στην Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην κλάση του 1904 και το 1937 ανέφερε ότι ήταν μέλος της Ένωσης Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης, σωματείου το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε «εθνικιστικό και πατριωτικό». Το 1946 παντρεύτηκε την Αθανασία Χατζηζήση ετών 38.
Ο Αλέξανδρος Δημάδης εργαζόταν στην Γαλλική Εταιρία και ενδεχομένως να προσλήφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στο ΛΤΘ προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 με το βαθμό Λογιστή Β, και τοποθετήθηκε «βοηθός επόπτη 1ης επί των φορτοεκφορτώσεων». Στο οργανόγραμμα του 1935 εργαζόταν στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 προήχθη σε γραμματέα Α΄ και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών έχοντας εποπτεία την υπηρεσία Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Το 1945 έχει αναλάβει Προϊστάμενος στην ίδια υπηρεσία. Το 1949 θεωρούταν ένας «από τους αρχαιότερους υπαλλήλους» με «αρκούσαν πείραν», ενώ «χαίρει κοινωνικής υπολήψεως, δεν κυριαρχείται από πάθος τι» και «ο ιδιωτικός του βίος ως οικογενειάρχου και πολίτου είναι άμεμπτος». Η μόνη ποινή που του είχε επιβληθεί ήταν ότι ως προϊστάμενος δεν επόπτευε σωστά το τμήμα του με αποτέλεσμα να απουσιάσουν δύο υπάλληλοι αδικαιολογήτως με αποτέλεσμα ο έλεγχος στα εισαγόμενα και εξαγόμενα προϊόντα να είναι πλημμελής. Το 1950 και το 1953 ασθένησε και υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Συνταξιοδοτήθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.