Ο Αλέξανδρος Τσάκωνας γεννήθηκε στην Καλλικράτεια, επαρχία της ανατολικής Θράκης στην Τουρκία με γονείς τη Χρυσή και τον Φώτη Τσάκωνα. 'Ηρθε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας και συμμετείχε στον εφεδρικό ΕΛΑΣ κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας. Ήταν παντρεμένος στην Αναστασία Χορόζη εκ των οποίων είχαν και τρία παιδιά, τον Φώτη, τη Ζωή και τη Χρυσή.
Ο Θεοδωρίδης Δημήτριος του Αθανασίου και της Παρασκευής γεννήθηκε στην Δράμα το 1925.
Ο Συράλης Αναστάσιος του Γεωργίου και της Παρασκευής γεννήθηκε στην Ανατολική Θράκη το 1911 και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας.
Ο Πάτσης Κωνσταντίνος του Αναστασίου και της Ορθοδοξίας γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1917 και ήρθε στην Θεσσαλονίκη πρόσφυγας. Αποφοίτησε από την ΣΤ Δημοτικού. Ήταν έγγαμος με ένα τέκνο.
Ο Παναγιώτης Γερμανός, κάτοικος οδού Λήμνου 6 στην Αθήνα, προσελήφθη με την ίδρυση του ΛΤΘ, συγκεκριμένα στις 20/2/1930, ως έκτακτος υπάλληλος και ανέλαβε Προϊστάμενος στο Τμήμα Αποθήκης Υλικών. Στις 11/4/1940 του χορηγήθηκε επίδομα συμπλήρωσης δεκαετούς υπηρεσίας. Στις 20/11/1940 αιτήθηκε εθελουσία έξοδο βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας, έλαβε έγκριση από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας στις 11/12/1940 και δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στα τέλη Δεκεμβρίου οπότε καταγράφεται η οριστική του αποχώρηση. Στις 15/5/1945 υποβάλλει αίτηση για αποκατάσταση και επαναφορά του στην Υπηρεσία με το επιχείρημα ότι εξαναγκάστηκε σε αποχώρηση και υπήρξε θύμα των πολιτικών και πολιτειακών του φρονημάτων. Από το 1945 μέχρι το 1947 γίνεται διακίνηση σχετικής αλληλογραφίας ανάμεσα σε ΛΤΘ, Υπουργείο Δημ. Έργων και Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μετά από συνεχή και επίμονα αιτήματά του για ανάκληση της παραίτησής του. Στην αναφορές του ΛΤΘ προς το Υπ. Δημ. Έργων και τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας η απάντηση της Υπηρεσίας είναι ότι ουδείς τον ώθησε σε παραίτηση, αντίθετα κατέβαλε εργώδεις προσπάθειες και υποκίνησε ο ίδιος -μαζί με 2 άλλους υπαλλήλους- ευνοϊκή αλλαγή στη νομοθεσία (Α.Ν. 2131/1939) για να μπορέσει να τύχει των ωφελημάτων της εθελουσίας εξόδου και να αποχωρήσει αυτοβούλως με παχυλή αποζημίωση. Οπότε δεν έχει καμία σχέση το αίτημά του με την Συντακτική Πράξη 24/1945 στην οποία προσπαθεί να το εντάξει και τα σχετικά επιχειρήματα ελέγχονται ως αναληθή. Στις 5/2/1947 λαμβάνει τελικά αρνητική απάντηση με υπογραφή του Υπουργού Δημ. Έργων Στυλιανού Γονατά, που αναφέρει ότι η παραίτησή του «δεν οφείλεται σε πολιτικούς αποκλειστικώς λόγους». Ωστόσο, στην συνεχιζόμενη προσπάθειά του περιλαμβάνεται προσωπικό σημείωμα του 1951 με την προσφώνηση «Αγαπητέ μου Γιώργο», που πιθανώς απευθύνεται στον Πρόεδρο ΛΤΘ Γεώργιο Φαλτσή, με το οποίο ζητά να λάβει δικαιολογητικά άμεσα αεροπορικώς για να τα καταθέσει εντός προθεσμίας για συνταξιοδότηση, υποβάλλει μάλιστα σχετική αίτηση στις 13/1/1951 και λαμβάνει πιστοποιητικό που βεβαιώνει χρόνο υπηρεσίας 10 ετών και 10 μηνών μέχρι την αποχώρησή του κάνοντας χρήση της δυνατότητας εθελουσίας εξόδου.
Ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης του Χαρίτωνος και της Αικατερίνης, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Σωκράτους 23, γεννήθηκε το 1898 και ήταν απόφοιτος Β΄ τάξης της Εμπορικής Σχολής Θήτευσε στο στρατό από το 1918 έως το 1923 ως βοηθητικός λόγω βαρηκοΐας. Κατόπιν ήταν έφεδρος Παλαιός Πολεμιστής. Στις 26 Δεκεμβρίου 1923 παντρεύτηκε με την Αναστασία Χατζηανδρέου του Θεοδώρου και της Δομνίκης και από το γάμο τους προέκυψε στις 3/12/1938 ο Θεόδωρος. Εργάστηκε στην Υπηρεσία Εποικισμού και αργότερα στον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Ο Θεόδωρος Μπότσογλου του Αντωνίου γεννήθηκε το 1900 στη Ρεδαιστό και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας.
Ο Σταυρίδης Παναγιώτης του Ιωάννη γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1904. Είχε υπηρετήσει ως έφεδρος οπλίτης. Από 3 Δεκεμβρίου 1926 μέχρι τις 30 Ιουνίου 1927.
Ο Λεωνίδας Λιάπης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1905 στη Μάδυτο και ήρθε ως πρόσφυγας στην Θεσσαλονίκη, ήταν έγγαμος και είχε υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός στην Αλβανία.
Ο Νικόλαος Βανικιώτης του Αθανασίου γεννήθηκε το 1898 στην Αλεξανδρούπολη. Ήταν έγγαμος και υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης.