Showing 19 results

Ο Νικολαΐδης Διαμαντής του Μιχαήλ και Δέσποινας γεννήθηκε στη Προύσα το 1895 και ήρθε στη Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας.

Ο Νικόλαος Τσούφης γεννήθηκε στην Προύσσα το 1898. Το 1937 δηλώνει μέλος Ένωσης Παλαιών Πολεμιστών.
Ήταν υπάλληλος ΛΤΘ από τις 8 Μαρτίου 1930 με το βαθμό του υπάλληλου γραφέας Α τάξης και κατείχε τη θέση του Προϊσταμένου Υδρεύσεως μέχρι το 1944. Στη συνέχεια, με διαταγή του προέδρου του ΛΤΘ μετατέθηκε στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στην οποία υπηρέτησε μέχρι την απόλυσή του. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του «δεν έδωσεν ουδεμίαν αφορμήν», ενώ «παρουσιάζεται πολύ πειθαρχικός, τίμιος και πρόθυμος με συμπεριφοράΝ και κοινωικήν παράστασιν καλήν». Για αυτό το λόγο, τον Απρίλιο 1948 του χορηγήθηκε «επίδομα ευδοκίμου υπηρεσίας». Τον Αύγουστο του 1949 κατηγορήθηκε ότι παραβίασε εντολή του προϊσταμένου Ιωάννη Ροκίδου με αποτέλεσμα να παρασυρθεί άλλος υπάλληλος σε πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος «επί ζημία του Οργανισμού». Γι’ αυτό το λόγο, τιμωρήθηκε με 15μερη αποχή.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1950 απολύθηκε από το ΛΤΘ ως μη νομιμόφρων, παρότι στο φάκελό του υφίσταται πιστοποιητικό υγιών κοινωνικών φρονημάτων. Ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε στον πρόεδρο του ΛΤΘ ότι έφερε πιστοποιητικό υγειών κοινωνικών φρονημάτων και ότι γενικά δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες κατά την εκδίκαση της υπόθεσής του και η απόφαση τηρήθηκε μυστική για καιρό. Κατηγορεί τους εισηγητές της απόλυσής του ως «ασχρούς και ταπεινούς συκοφάντες» οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή ως καταχραστές και πλαστογράφοι και είναι γνωστοί και στον πρόεδρο ως τέτοιοι.

Ο Μιχαήλ Φουντούκης του Παναγιώτη και της Αριστέας γεννήθηκε το 1919 στην Προύσα της Μικράς Ασίας, αλλά μεγάλωσε στις Σέρρες Είχε το Εθνικό Αγροτικό Ορφανοτροφείο Αρρένων Σερρών. Ήταν έγγαμος με τη Σοφία Μαραγκάκη και από το γάμο προέκυψαν δύο παιδιά, ένα αγόρι ο Παναγιώτης (1949) και ένα κορίτσι, η Ευγενία (1948). Στις 13 Δεκεμβρίου 1957 έλαβε πτυχίο οδηγού ελκυστήρα. Υπηρέτησε τη θητεία του από 1 Μαρτίου 1940 έως την 1 Μαΐου 1941 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, ενώ υπηρέτησε και κατά διαστήματα την περίοδο από 12 Απριλίου 1945 έως 23 Ιουνίου 1952. Την περίοδο από 3 Αυγούστου 1943 έως 31 Μαρτίου 1945 εργάστηκε στην Υπηρεσία Έλξεως Υλικού των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ). Από τις 22 Φεβρουαρίου 1949 έως 24 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε στα έργα αποκατάστασης των ΣΕΚ. Από 22 Νοεμβρίου 1949 έως 21 Φεβρουαρίου 1950 απασχολήθηκε ως έκτακτος υπάλληλος τεχνίτης οδηγός αυτοκινήτου. Από 23 Φεβρουαρίου 1950 έως 26 Αυγούστου 1950 εργάστηκε ως βοηθός εφαρμοστού έργων αποκαταστάσεως ΣΕΚ και από 26 Αυγούστου 1950 ως τακτικός σπί συμβάσει υπάλληλος. Την 1 Φεβρουαρίου 1952 μονιμοποιήθηκε ως θερμαστής. Θα απολυθεί από τους ΣΕΚ στις 16 Ιουνίου 1953.
Στις 24 Νοεμβρίου 1952 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως οδηγός τρακτέρ ελκυστήρα ως έκτακτος υπάλληλος στο μηχανολογικό Τμήμα της Τεχνικής Υπηρεσίας. Στις 12 Ιουνίου 1958 διορίστηκε ως τακτικός υπάλληλος στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών με απόσπαση στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ ως οδηγός χειριστής ελκυστήρων και γερανών με τον 8ο βαθμό του Β7 Κλάδου Τεχνικών Β΄ Κατηγορίας. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε επειδή συμπλήρωσε 2ετή ευδόκιμη υπηρεσία. Στις 21 Οκτωβρίου 1967 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 21 Οκτωβρίου 1970 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 20 Οκτωβρίου 1975 προάχθηκε στον 5ο βαθμό. στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 κατατάχθηκε στον κλάδο ΜΕ5 Τεχνιτών σύμφωνα με το νέο βαθμολόγιο. Στις 26 Μαΐου 1979 συνταξιοδοτήθηκε.