Showing 43 results

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 10. Στις 4 Νοεμβρίου 1930, η ομάδα φαίνεται ότι διαλύθηκε.
Στις 9 Οκτωβρίου 1933 η ομάδα 8 συγχωνεύτηκε με τις ομάδες 9, 10 και 11 σε μία, υπό τον εργάτη Λάσκαρη Σπύρο αποτελώντας την ομάδα Κοινών Ιδιωτικών και Τραπεζικών Αποταμιευτηρίων. Η ενιαία νέα ομάδα είχε τον αριθμό 20 και αρχηγούς τον Σιδακίταλο Εμμανουήλ και τον Μπελενιώτη Νικόλαο.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.

Ο Ωραιόπουλος Κωνσταντίνος του Γεωργίου ήταν Μηχανολόγος μηχανικός. Έλαβε πτυχίο το 1940. Από το 1949 εργάζεται στην Α.Ε. "Αθ. Κώνστας". Το 1952 συνεργάζεται με τον Γεώργιο Αμπλιανίτη με δικό τους Τεχνικό Γραφείο.

Η Οθωμανική Τράπεζα (Banque Impériale Ottomane / Osmanlı Bankası) ήταν ένας σημαντικός χρηματοπιστωτικός θεσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1863 στην Κωνσταντινούπολη, ως συνέχεια μιας προηγούμενης προσπάθειας του 1856, και λειτούργησε ως κεντρική τράπεζα και κρατική τράπεζα δανεισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με κεφάλαια κυρίως βρετανικά και γαλλικά, και με μικρή οθωμανική συμμετοχή, αποτέλεσε σημαντικό εργαλείο οικονομικού ελέγχου και επέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων στον οθωμανικό χώρο.

Η Τράπεζα είχε διεθνή χαρακτήρα και της παραχωρήθηκε το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης τραπεζογραμματίων για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, γεγονός που την καθιστούσε de facto κεντρική τράπεζα. Ήταν ο βασικός πιστωτής της οθωμανικής κυβέρνησης, χρηματοδοτώντας μεγάλα έργα και εξυπηρετώντας δημόσια χρέη, ενώ συμμετείχε ενεργά στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που επιβλήθηκε στην Αυτοκρατορία το 1881 μέσω του Οργανισμού των Εξωτερικών Χρεών (Düyun-u Umumiye). Παράλληλα, η Οθωμανική Τράπεζα διατηρούσε υποκαταστήματα και δραστηριότητα και στις ελληνικές περιοχές, όπως στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, ιδίως κατά την περίοδο πριν και λίγο μετά την ένταξή τους στο ελληνικό κράτος. Η Οθωμανική Τράπεζα λειτούργησε ταυτόχρονα ως εργαλείο της αποικιακής οικονομικής διείσδυσης, ως φορέας εκσυγχρονισμού της τραπεζικής πρακτικής και ως κομβικός θεσμός του οθωμανικού κρατισμού μέσω εξωτερικού δανεισμού. Ήταν, τέλος, ένας πολυπολιτισμικός οργανισμός με επαγγελματική πολυμορφία και ευρεία γεωγραφική παρουσία. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τράπεζα συνέχισε να λειτουργεί στην Τουρκία, αλλά το 1931 έχασε το εκδοτικό της προνόμιο. Σταδιακά εθνικοποιήθηκε και εξαγοράστηκε από τουρκικούς τραπεζικούς ομίλους. Τελικά, το 2001 απορροφήθηκε από την τουρκική ιδιωτική τράπεζα Garanti Bankası.

Το κατάστημα της Οθωμανικής Τράπεζας στη Θεσσαλονίκη ήταν ένα από τα σημαντικότερα επαρχιακά της υποκαταστήματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αργότερα στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια περίοδο που η Θεσσαλονίκη ήταν πολυεθνικό εμπορικό κέντρο και λιμάνι στρατηγικής σημασίας. Η Θεσσαλονίκη αποτελούσε τότε κομβικό σημείο για το εμπόριο των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ η παρουσία της Οθωμανικής Τράπεζας στην πόλη εξυπηρετούσε τόσο τις οθωμανικές κρατικές ανάγκες όσο και τις χρηματοδοτικές ανάγκες του τοπικού και διεθνούς εμπορίου. Το κατάστημα βρισκόταν κοντά στο λιμάνι, στην καρδιά του οικονομικού και διοικητικού κέντρου της πόλης. Μετά την Ένωση της Θεσσαλονίκης με την Ελλάδα (1912), η τράπεζα συνέχισε να λειτουργεί, πλέον ενταγμένη στο οικονομικό σύστημα του ελληνικού κράτους, με ιδιαίτερη σημασία στις διεθνείς συναλλαγές και στην εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Το υποκατάστημα διατηρήθηκε και στον Μεσοπόλεμο, αποτελώντας σημαντικό παράγοντα στην τραπεζική αγορά της πόλης, σε μια εποχή έντονης οικονομικής και πολιτικής ρευστότητας. Η τελική αποχώρησή της από την Ελλάδα τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν έκλεισαν και τα τελευταία υποκαταστήματα (Θεσσαλονίκης και Αθήνας).

Ο Μπελενιώτης Νικόλαος του Ιωάννη και της Ελένης γεννήθηκε στα Αλάτσατα, Μικράς Ασίας το 1894 και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 4. Στις 9 Απριλίου 1934 καταργείται η ομάδα 4 και συγχωνεύεται με τις ομάδες 1,2,3,5,6,12 και 17 σε μία ομάδα αποτελούμενη από 54 άτομα.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 8. Ο Γεώργιος Αρβανιτίδης ήταν αρχηγός ομάδας 7.
Στις 9 Οκτωβρίου 1933 η ομάδα 8 συγχωνεύτηκε με τις ομάδες 9, 10 και 11 σε μία, υπό τον εργάτη Λάσκαρη Σπύρο αποτελώντας την ομάδα Κοινών Ιδιωτικών και Τραπεζικών Αποταμιευτηρίων. Η ενιαία νέα ομάδα είχε τον αριθμό 20 και αρχηγούς τον Σιδακίταλο Εμμανουήλ και τον Μπελενιώτη Νικόλαο.

Η Κομιστική Υπηρεσία ήταν κατά το μεσοπόλεμο χωρισμένη σε ομάδες λιμενεργατών. Στις 3 Απριλίου 1928 συγκροτήθηκε η ομάδα 11.
Στις 9 Οκτωβρίου 1933 η ομάδα 8 συγχωνεύτηκε με τις ομάδες 9, 10 και 11 σε μία, υπό τον εργάτη Λάσκαρη Σπύρο αποτελώντας την ομάδα Κοινών Ιδιωτικών και Τραπεζικών Αποταμιευτηρίων. Η ενιαία νέα ομάδα είχε τον αριθμό 20 και αρχηγούς τον Σιδακίταλο Εμμανουήλ και τον Μπελενιώτη Νικόλαο.