Ο Βογιατζής Γεώργιος του Βαλαζή και της Γεωργίας γεννήθηκε το 1898 στην Αγαθούπολη της Βουλγαρίας και ήλθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας. Γύρω στο 1960 ήταν λιμενεργάτης στο Σωματείο τακτικών λιμενεργατών Κύτους Ο Άγιος Κωνσταντίνος.
Ο Βοσνιάκος Βασίλειος του Ναούμ γεννήθηκε το 1899 στο Κρούσοβον. Διέθετε απολυτήριο γυμνασίου. Ήταν ανάπηρος πολέμου. Και προσλήφθηκε στις 5 Μαρτίου 1936. Στις 8 Ιουνίου 1936 τοποθετήθηκε στο 2ο φυλάκειο του Λ.Φ.Ξ. Στις 27 Αυγούστου 1936 αποσπάται από τις 29/08/1936 μέχρι 09/09/1936 από το 2ο φυλάκειο στο 4ο φυλάκειο Λ.Φ.Ξ. Στις 29 Απριλίου 1939 πήρε το βαθμό του Γραφέα Α' και τοποθετήθηκε στο Ελγκτήριο. Στις 29 Απριλίου 1949 προάχθηκε με τον βαθμό του Γραμματέα Β' τάξεως. Στις 26 Μαϊου 1954 αποσπάστηκε προσωρινά στην Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών. Στις 29 Μαϊου 1954 επανέρχεται στη θέση του, έπειτα από την απόσπαση του. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Λογιστικό Τμήμα. Στις 1 Ιανουαρίου 1957 διαγράφεται από τη δύναμη του οργανισμού καθώς απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 1956.
Ο Βουγιούκας Κυριάκος του Ιωάννη και της Γαρυφαλλιάς γεννήθηκε το 1926 στην Θεσσαλονίκη. Σπούδασε μέχρι την Ε τάξη Δημοτικού. Ήταν έγγαμος με την Ισμήνη Κωνσταντινίδου και είχε δύο παιδιά. Απηλλάγη της στρατιωτικής θητείας ως προστάτης οικογένειας.
Ο Αλκιβιάδης Βόγας του Πανταζή γεννήθηκε στα Βελεσά ή Παρασκευή κοντά στο Μοναστήρι της μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας το 1881. Η οικογένεια Βόγα με προέλευση από το Μοναστήρι είναι από τις παλαιότερες στη Θεσσαλονίκη και οι διάφοροι κλάδοι της ανέπτυξαν βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα. Το 1908 Ο Αλέξανδρος Βόγας παντρεύτηκε την Μαρία Κωνσταντινίδου και από το γάμο τους προέκυψε τουλάχιστον μία κόρη, η Ιωάννα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μοναστηρίου το 1897. Η οικία του επί της Τσιμισκή αποτεφρώθηκε το 1917 λόγω της μεγάλης φωτιάς. Το Μάιο του 1925, προσλήφθηκε στο Γραφείο Εποικισμού Μακεδονίας της Γενικής Διεύθυνσης Εποικισμού μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 1930.
Προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στο ΛΤΘ με το βαθμό του λογιστή Α ως μόνιμος υπάλληλος. Την 1 Μαΐου 1930 προάχθηκε στο βαθμό του εισηγητή και τοποθετήθηκε στο Ελεγκτήριο του ΛΤΘ. Από την αρχή απασχολήθηκε στο Λογιστήριο όντας ένα από τα έμπιστα πρόσωπα της νέας διοίκησης. Εμφανίζεται στο οργανόγραμμα του 1935. Το 1939 παρέμεινε με το βαθμό του Εισηγητή στο ίδιο Τμήμα μέχρι τον Απρίλιο του 1941. To 1942 Είχε αναλάβει διευθυντή στη Διεύθυνση Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης του ΛΤΘ. Ωστόσο, συνταξιοδοτήθηκε διότι η αναγραφόμενη ηλικία του ήταν το έτος 1872. Στη συνέχεια, με αίτησή του διορθώθηκε και επαναπροσλήφθηκε και επανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1948.
Ο Γαργάλας Άγγελος του Διονυσίου και της Ευθυμίας γεννήθηκε στην Αετομηλίτσα Κόνιτσας Ιωαννίνων ρο 1930. Φοίτησε έως την Γ' τάξη του Δημοτικού και δεν υπηρέτησε στο στρατό, εξαγόρασε την θητεία του. Παντρεύτηκε τη Μιλέδη Χαραλαμπίδου και απέκτησαν ένα παιδί. Απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1982.
Ο Γαργαλίδης Κωνσταντίνος του Αναστάσιου και της Ζαχάρως γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1920 στο Γαλάτσι της Ρουμανίας και ήταν πρόσφυγας. Ήταν απόφοιτος Δημοτικού και παντρεύτηκε την Φανή Θειακούλη και απέκτησαν ένα παιδί. Το 1952 καταδικάστηκε δύο φορές σε φυλάκιση για πρόκληση σωματικής βλάβης.
Ο Γεώργιος Γιολδίδης του Σωτηρίου γεννήθηκε στο Μοναστήρι το 1882. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος φύλακας από 8 Σεπτεμβρίου 1927. Την 1η Μαΐου 1929 ανέλαβε καθήκοντα ως μόνιμος Φύλακας Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Από 1 Δεκεμβρίου 1927 έλαβε προσαύξηση μισθού 5% για συμπλήρωση 10ετίας. Στις 19 Μαΐου 1939 έλαβε επίδομα ευδοκίμου παραμονής στον ίδιο βαθμό. Στις 31 Δεκεμβρίου 1940 απολύθηκε της υπηρεσίας επειδή έφτασε στο όριο της ηλικίας.
Ο Θωμάς Γκίκας του Αθανασίου γεννήθηκε το 1911 στη Βόρεια Ήπειρο, ήταν έγγαμος, απόφοιτος δημοτικού και ανέλαβε χρέη διαλογέα-σημειωτή στις 20 Ιουλίου 1946. Στις 13 Φεβρουαρίου 1950 η επιτροπή υγείας του ΙΚΑ έκρινε πως ήταν ικανός για εργασία, όμως στις 14 Αυγούστου 1952 απολύθηκε από την υπηρεσία. Επανήλθε στον οργανισμό στις 16 Δεκεμβρίου 1952 και τοποθετήθηκε στην υπηρεσία ασφαλείας, βέβαια στις 2 Αυγούστου 1953 απολύθηκε οριστικώς.
Ο Γεώργιος Γούλιος γεννήθηκε στην Ιεροπηγή Καστοριάς από οικογένεια η οποία συμμετείχε στο Μακεδονικό Αγώνα για «την ουσιαστικήν επικράτησιν της ελληνικής πραγματικότητας». Πράγματι, πρόκειται για μια γνωστή οικογένεια χτιστάδων από το χωριό Λαμπάνιτσα, μετέπειτα Άη Δημήτρης, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, καθώς πολλά μέλη της συμμετείχαν στην ελληνοβουλγαρική σύγκρουση υπό την καθοδήγηση του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη και έγιναν γνωστοί ως μακεδονομάχοι. Πιθανότατα ο ιερέας Γεώργιος Γούλιος ο οποίος χειροτονήθηκε από τον Καραβαγγέλη με το όνομα Γερμανός για να επιστρέψει στο χωριό από την Αθήνα και να αφοσιωθεί στην αποστολή της εξουδετέρωσης της επιρροή του ιερέα και του δασκάλου που είχαν στείλει οι Βούλγαροι εκεί, ήταν θείος του, αδελφός του πατέρα του. Μετά από βασανιστήρια, ο ιερέας διέφυγε στην Καστοριά και οι Βούλγαροι ξέσπασαν στην αδελφή του, την οποία σκότωσαν μετά από βασανιστήρια, και τα δύο αδέλφια του στο χωριό Ιεροπηγή, διπλανό από τον Άη Δημήτρη-Λαμπάνιτσα, τα οποία δολοφονήθηκαν σε χαράδρα. Αργότερα ο ιερέας Γερμανός καταδικάστηκε σε εξορία και διέφυγε στην Αφρική, όπου και απεβίωσε. Τη δράση του συνέχισε ο γιος του Σταύρος ο οποίος κατετάγη στον ελληνικό στρατό και παρέμεινε σε αυτόν.
Ο Γεώργιος Γούλιος του ΛΤΘ ήταν πιθανότατα γιος ή εγγονός ενός από τα αδέλφια του ιερέα. Ο ίδιος πάντως, όπως από τις επιστολές του προκύπτει, έδρασε κατά το μεσοπόλεμο στο πλαίσιο εθνικών ελληνικών οργανώσεων και για αυτό «παρκολουθήτο υπό της μυστικής υπαρχούσης και δρώσης βουλγαρικής προπαγάνδας» στην περιφέρεια Καστοριάς-Φλώρινας. Μάλιστα, αναφέρει πως ο ίδιος είχε παρέμβει στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ αναλύοντας «το διατί ιστορικώς η Μακεδονία είναι Ελληνική». Και τότε απειλήθηκε από έναν άλλον συμπατριώτη του φοιτητή, ενώ το ίδιο έπραξε και ο πατέρας του τελευταίου στις αρχές της Κατοχής.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ ως ωρομίσθιος εργάτης κατά την περίοδο της εκτέλεσης των μεγάλων λιμενικών έργων. Στη συνέχεια Εργαζόταν ως ζυγιστής. Στις 18 Μαρτίου 1942 ζητάει ετήσια άδεια για να εργαστεί στην Γερμανία. Ο ίδιος στην αίτησή του αναφέρει ότι λόγω των οικονομικών συνθηκών ο μισθός της υπηρεσίας δεν είναι ικανός για του καλύψει ούτε τα προσωπικά μέσα συντήρησης ούτε να ενισχύσει «την πενομένην οικογένειάν» του η οποία διαμένει στη Φλώρινα καθώς δεν έχει κανέναν άλλο προστάτη «προ δε του φάσματος ενός βεβαίου εκ πείνης θανάτου» του οποίου τα συμπτώματα είχε αρχίσει ήδη να αντιλαμβάνεται «εις την προϊούσαν σωματικήν [του] εξάντλησιν» εξαιτίας του υποσιτισμού. Συγκεκριμένα, κατά το τελευταίο τρίμηνο η τροφή του αποτελείται «σχεδόν από κύπελον τέιον και κατά διαστήματα ενός τεμαχίου μπομπότας». Ο μισθός του δεν επαρκούσε ούτε για 7 ημέρες. Επίσης, αναφέρει ότι εκείνη την περίοδο «οι υπάλληλοι σχεδόν άργουν παραμένοντας εις τους διαδρόμους και κυρίως των της τεχνικής υπηρεσίας». Ο ίδιος μάλιστα είχε αναλάβει από την υπηρεσία να εξυπηρετεί τις «την προσωπικήν ή οικογενειακήν ανάγκην του τότε προϊσταμένου αρχιμηχανικού» Συγκεκριμένα, περιπλανιώταν στα διάφορα χωριά της περιφέρειας με εντολή να αγοράσει τρόφιμα, την ίδια ώρα που ο ίδιος υπέφερε από «αφόρητον πείναν». Επίσης, δεν ήταν δυνατό σε αυτόν να επιστρέψει στο χωριό του γιατί, όπως είχε μάθει, οι Βούλγαροι είχαν αρχίσει «να προδιαγράφουν, να προδίδουν ή να συκοφαντούν ελληνικάς οικογενείας και άτομα εις τας Ιταλικάς αρχάς κατοχής». Επιπλέον, αναφέρει πως «από χαρακτήρος» δεν μπορούσε να δράσει «κατά τρόπον ανώμαλον», δηλαδή να χαρτοπαίζει ή «κατά μη θεμιτόν τρόπον». Τέλος, ο ίδιος υποστήριζε πως διέτρεχε κίνδυνο από τους πράκτορες των Βουλγάρων οι οποίοι κινούνταν ελεύθεροι στη Θεσσαλονίκη και την περιφέρεια. Συγκεκριμένα, καταγγέλλει γενικό γραμματέα της βουλγαρικής πολιτικής λέσχης και τον αδελφό γνωστού κομμουνιστή. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να μεταβεί στη Γερμανία για να εργαστεί ως απλός εργάτης ευελπιστώντας ότι θα συντηρήσει τον εαυτό του και θα ενισχύσει την οικογένειά του. Φεύγοντας από την Ελλάδα, όπως ο ίδιος υποστήριζε, θα απέφευγε όλους αυτούς τους κινδύνους, αλλά και θα απέφευγε να βλάψει άλλα άτομα. Η υπηρεσία πράγματι εκτιμώντας «την εξαθλίωσιν της οικονομικής και βιωτικής του καταστάσεως» και λαμβάνοντας τις εξαιρετικές συνθήκες θα χορηγήσει σε αυτόν άδεια άνευ αποδοχών στις 20 Μαρτίου 1942. Ωστόσο, όταν έληξε η άδεια στις 20 Μαρτίου 1943, αυτός δεν επανήλθε στην υπηρεσία του. Όπως αναφέρει ο ίδιος, μετά από 11 μήνες διαμονής ζήτησε να του χορηγηθεί άδεια επανόδου στην Ελλάδα, αλλά δεν του χορηγήθηκε. Μετά από 3 μήνες ξαναζήτησε άδεια επανόδου για λόγους υπηρεσιακούς, αλλά η επιθυμία του αυτή χαρακτηρίστηκε σαμποτάζ. Μαζί λοιπόν με 45 άλλους Ρώσους, Ουκρανούς και άλλους Έλληνες μεταφέρθηκαν σε κάτεργα στη Βιέννη και μετά σε ένα στρατόπεδο χιλιάδων ξένων εργατών από Ουγγαρία, Μοραβίαμ Νοϊδορφ. Ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατόν να επικοινωνήσει, ενώ αργότερα ακολούθησε και ο αποκλεισμός των συνόρων. Απελευθερώθηκε περίπου τον Απρίλιο του 1944, ενώ κατάφερε να φτάσει στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1944. Στις 4 Σεπτεμβρίου κατέθεσε αίτημα επαναπρόσληψης στο ΛΤΘ. Ωστόσο, στις 27 Νοεμβρίου 1944, κατά τη διάρκεια της Εαμοκρατίας, απολύθηκε από το ΛΤΘ με το αιτιολογικό ότι «απέχει αυθαιρέτως και αδικαιολογήτως της εκπληρώσεως των καθηκόντων του. Στις 12 Ιουλίου 1945, ο Γούλιας κατέθεσε εκ νέου αίτηση επαναπρόσληψης και 2 ημέρες αργότερα, στις 14 Ιουλίου 1945, πράγματι προσλήφθηκε. Στις 16 Αυγούστου 1948, απολύθηκε ξανά λόγω αυθαίρετης και αδικαιολόγητης αποχής από την εργασία του. Αυτή τη φορά δεν είναι γνωστή η αιτία της απουσίας του.
Ο Γρηγοριάδης Μιλτιάδης του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Κότσαρι του Ευξείνου Πόντου στα 1866. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ στις 15 Οκτωβρίου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 12 Οκτωβρίου 1925 ως προϊστάμενος Σιδηροδρομικής Κίνησης ΕΖΘ. την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του επιστάτη στην υπηρεσία Σιδηροδρομικής κινήσεως της ΕΖΘ. Την1η Ιουλίου 1927 προήχθη σε τμηματάρχη Β΄. Στις 29 Μαρτίου 1930 απεβίωσε στο Νταβός της Ελβετίας.