Εμφανίζει 81 αποτελέσματα

Η Compagnie Immobilière et de Régie de Terrains à Salonique (Εταιρεία Ακινήτων και Διαχείρισης Γης Θεσσαλονίκης) ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου 1905, όταν οι Paul-François Félix και Edmond Bartissol συνέταξαν το καταστατικό της. Στις 25 Μαΐου, οι μέτοχοι, με κεφάλαιο 2.500.000 φράγκων, συνεδρίασαν στην πρώτη καταστατική γενική συνέλευση. Σκοπός της εταιρείας ήταν η αγορά 22.370 τ.μ. οικοπέδων στη Θεσσαλονίκη, από την Οθωμανική Εταιρεία του Λιμανιού και τον Ε. Bartissol. Η αγορά έγινε προς 1.439.640 φράγκα, με το μισό μετρητά και το υπόλοιπο στις 5 Ιουνίου 1907, χωρίς τόκους.

Το 1906 η εταιρεία προχώρησε στην κατασκευή δύο συγκροτημάτων κτιρίων που χτίζονταν σε κάθε πλευρά της λεωφόρου που οδηγεί στο νέο τελωνείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο επίσης βρισκόταν υπό κατασκευή.
Η εταιρεία πέρασε από μια δύσκολη περίοδο (1907-1909) με ζημιές και χρέη. Ως αιτίες επισημαίνονταν οι καθυστερήσεις στην υλοποίηση έργων, αδυναμία προσέλκυσης αγοραστών και ενοικιαστών και Εξάντληση πόρων. Η εταιρεία βρισκόταν ένα βήμα πριν από την χρεοκοπία. Η σύνδεση σιδηροδρόμων με το λιμάνι (1910) έφερε όμως άνοδο και αισιοδοξία με αποτέλεσμα να αλλάξει το κλίμα μέσα από ενοικιάσεις χώρων. Η διοίκηση έχει σχέδια ανάπτυξης και πιστεύει στο λαμπρό μέλλον της Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος Bartisol αναφέρει: "η εταιρεία μας βιώνει μια περίοδο αναζωογόνησης. Τα έργα που ήταν στάσιμα για χρόνια αρχίζουν τώρα να υλοποιούνται. Το λιμάνι αναπτύσσεται, τα τελωνεία και ο κεντρικός σταθμός θα χτιστούν σύντομα και το ταχυδρομείο θα ανακαινιστεί. Όλα αυτά τα έργα θα φέρουν νέα ζωή στην πόλη της Θεσσαλονίκης και θα ωφελήσουν σημαντικά την εταιρεία μας. Έχουμε επίσης σχέδια για την ανάπτυξη των οικοπέδων μας. Θέλουμε να χτίσουμε σπίτια, καταστήματα και γραφεία. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη έχει λαμπρό μέλλον και θέλουμε να διαδραματίσουμε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή της." Ο πρόεδρος είναι αισιόδοξος πως η αλλαγή Σουλτάνου θα ευνοήσει την ανάπτυξη της πόλης και του λιμένα. Ωστόσο, το έτος 1911 δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκό για τις δραστηριότητες της εταιρείας, λόγω της ύφεσης στις επιχειρήσεις στην Τουρκία, η οποία οφειλόταν στην κακή ποιότητα των καλλιεργειών και στις εχθροπραξίες μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας. Τα επόμενα όμως δύο χρόνια, η κατάσταση της Εταιρείας βελτιώθηκε αισθητά και τα έσοδα από την εκμετάλλευση παρουσίασαν μια αξιοσημείωτη αύξηση, παρότι από οικονομική άποψη, η κατάσταση της χώρας δεν ήταν ιδιαίτερα λαμπρή. Ωστόσο, το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων είχε αρνητικές συνέπειες στις εργασίες της Εταιρίας. Ο Ed. Bartissol, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 1916. Το 1918, η εταιρία είχε την ευκαιρία να πουλήσει τα οικόπεδα 11.000 τμ που κατείχε στη Θεσσαλονίκη για 2.250.000 φράγκα, 1 εκατομμύριο φράγκα περισσότερο από την αρχική τους αξία. Η πώληση δεν πραγματοποιήθηκε, καθώς τα οικόπεδα καταλήφθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα μετά την πυρκαγιά που έπληξε την πόλη. Το ίδιος έτος, πραγματοποίησε καθαρό κέρδος 40.000 φράγκων. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές οικονομικές διαφορές που έχει η εταιρεία με τη συμμαχική στρατιωτική διοίκηση σχετικά με τα ενοίκια των κτιρίων. Το 1921 η εταιρεία ανακοίνωσε κέρδος 289.078 φράγκων για το 1920, έναντι 126.121 φράγκων το 1919. Τα οικονομικά αποτελέσματα του 1921 επηρεάστηκαν σημαντικά από την πτώση της δραχμής.Το δεύτερο εξάμηνο του 1922, η εταιρεία δέχτηκε πολλές αιτήσεις μίσθωσης λόγω της εισροής προσφύγων από την Θράκη στη Θεσσαλονίκη. Τα ενεργά μισθώματα στις 15 Ιανουαρίου 1923 ανήλθαν σε 383.327 δραχμές. Το οικονομικό έτος 1923 έκλεισε με καθαρό κέρδος 63.716 φράγκων. Η πτώση της χάρτινης δραχμής επηρέασε αρνητικά τα αποτελέσματα του οικονομικού έτους 1923. Το οικονομικό έτος επηρεάστηκε επίσης από το μορατόριουμ των ενοικίων, το οποίο προκάλεσε σημαντική απώλεια εσόδων.

Στις 24 Οκτωβρίου 1928 ακίνητα της Γαλλικής Εταιρίας Εκμετάλλευσης Λιμένος Θεσσαλονίκης που είχαν πωληθεί στην Αστική Εταιρεία Ακινήτων και Διαχείρισης Γης στη Θεσσαλονίκη πουλήθηκαν στη συνέχεια στο Ελληνικό Δημόσιο έναντι 80.000 λιρών στερλινών. Το καθαρό κέρδος εκμετάλλευσης της εταιρίας για το 1928 ανήλθε σε 289.196 φράγκα, έναντι 255.869 φράγκων το 1927. Η άνοδος αυτή προέκυψε χάρη στα έσοδα από την πώληση οικοπέδων.
Κατά τη γενική συνέλευση της 4ης Απριλίου 1930, οι μέτοχοι κλήθηκαν να αποφασίσουν εάν επιθυμούν ή όχι τη συνέχιση της λειτουργίας της εταιρείας καθώς η εταιρεία έχει ήδη πουλήσει στο Ελληνικό Δημόσιο, έναντι 80.000 λιρών στερλινών, όλα τα οικόπεδα που κατείχε στην Ελλάδα. Τελικά, στη Συνέλευση της 25 Ιουνίου 1930 αποφασίστηκε η συνέχιση της λειτουργίας της με επέκταση των δραστηριοτήτων της στη Γαλλία. Επίσης, η γενική συνέλευση επικύρωσε τον διορισμό των κ.κ. Σαούλ Αμάρ και Αντρέ Λεβί ως μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Μια έκτακτη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1930 τροποποίησε την επωνυμία της εταιρείας, η οποία γίνεται πλέον "Εταιρεία Ακινήτων και Βιομηχανικών Κατασκευών". Επιπλέον, αύξησε τον μέγιστο αριθμό των μελών του διοικητικού συμβουλίου από 5 σε 12.

Μετά τη συγχώνευση του ΛΤΘ με την ΕΖΘ στις 5/12/1953 με βάση το Ν. 2551 (27/8/53), συστήνεται Υπηρεσία Γ5 Σταύλων ΕΖΛΘ η οποία διαδέχεται την αντίστοιχη Υπηρεσία Σταύλων ΕΖΘ. Ο τίτλος και οι αρμοδιότητες προσδιορίστηκαν επίσημα στον οργανισμό της ΕΖΛΘ με ειδικό Διάταγμα (12/12/1955).

Με το Ν.Δ 449/1970 και το Διάταγμα 1955/12/3, λειτουργεί η Γ5 Υπηρεσία Σταύλων ΟΛΘ ως μέρος της Γ΄Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΟΛΘ.

Το Γραφείο Παρακολουθήσεως Κινήσεως αποθήκης ΠΑΕΓΑ συστάθηκε στις 27 Μαΐου 1945.

Ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης του Ανδρέα ήταν εργολάβος δημοσίων έργων στη Θεσσαλονίκη. Ο Στεφανάκης Στέφανος και ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης ήταν συνεργάτες εργολάβοι δημοσίων έργων.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.

Ο Ιωάννης Δημητριάδης του Αλέξανδρου ήταν Αρχιτέκτονας. Το 1917 έλαβε δίπλωμα Ecole Speciale d'Architecture Paris. Την περίοδο 1917-1919 εξάσκησε το επάγγελμα στο Παρίσι και την Ελβετία. Την περίοδο 1919-1922 ανέλαβε Αρχιτέκτονας Α΄τάξης Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Από το 1923 κι έπειτα διετέλεσε Τεχνικός εκτιμητής Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος. Από το 1924κι έπειτα ήταν Ιδρυτής και διευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Έλαβε Α΄βραβείο διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Α΄βραβείο Πανελλήνιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης.

Στα 1930, η Επιτροπεία αναμένει από το Υπουργείο το νέο οργανισμό λειτουργίας, καθώς δεν προβλέπεται η θέση διευθυντή και για αυτό το λόγο καθυστερεί ο διορισμός μέχρι να βρεθεί νομικός τρόπος. Για την θέση προτάθηκε ο Μιχαήλ Καλογερόπουλος, χωρίς τελικά η πρόσληψη να προχωρήσει. Το θέμα της πρόσληψης Διευθυντή θα επανέλθει στα τέλη του 1933. Ενώ σε άλλα Λιμενικά Ταμεία δεν προβλέπεται τέτοια θέση, θεωρείται πως η περίπτωση του ΛΤΘ είναι ιδιαίτερη λόγω του προνομίου της εκμετάλλευσης του λιμένα. Επίσης, η νομοθεσία για τα λιμενικά ταμεία και ιδιαίτερα για το ΛΤΘ θεωρείται ατελής, ώστε να στηρίζονται σε αυτήν. Επιπλέον, το ΛΤΘ βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερο όγκο εργασίας σε σχέση με άλλα μεγάλα λιμενικά ταμεία της χώρας. Τελικά, αποφασίστηκε ο διορισμός διευθυντή με πλειοψηφία 8-4. Η μειοψηφία έκρινε περιττή τη θέση με το επιχείρημα ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά. Η Επιτροπεία θεώρησε ως αναγκαία προσόντα για τη θέση την καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας, απολυτήριο Γυμνασίου ή πτυχίο Δημόσια; Εμπορικής Σχολής και πολυετή κοινωνική δράση. Ο μηνιαίος μισθός ορίστηκε τα 7000 δρχ.
Δεν υπήρξε δημόσια προκήρυξη της θέσης με το σκεπτικό ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα δέχονταν εκατοντάδες αιτήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Ο μόνος που διαφώνησε με τη λογική αυτή ήταν ο αντιπρόεδρος Σασαγιάννης, αλλά η πρότασή του έλαβε τρεις ψήφους έναντι 8. Ο μοναδικός υποψήφιος ήταν ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονικά Νέα, βουλευτής μέχρι το 1932 της βενιζελικής παράταξης και παράγοντας του Άρη, Πέτρος Λούβαρης. Η πρόσληψη του νέου Διευθυντή έγινε στις 7 Φεβρουαρίου 1934. Το 1935, του δόθηκε γενναία αύξηση, συνολικά λάμβανε 10000 μηνιαίως, διότι είχε επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρτο εξαιτίας της προσεχούς έναρξης των έργων.
Ο Σωτήριος Κουκίδης διετέλεσε Διευθυντής επί μακρά περίοδο. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στη 1 Μαρτίου 1936. Στις 12 Αυγούστου 1942 ανέλαβε τα καθήκοντα του Διευθυντή Εκμετάλλευσης του ΛΤΘ. Στις 20 Δεκεμβρίου 1944 απομακρύνθηκε από τη Διεύθυνση Εκμετάλλευσης του ΛΤΘ κατόπιν διαταγής της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας. Στις 24 Ιανουαρίου 1945 αναλαμβάνει εκ νέου καθήκοντα του Διευθυντή Εκμετάλλευσης ΛΤΘ. Με τη συγχώνευση ΛΤΘ και ΕΖΘ συνέχισε να είναι διευθυντής ΛΤΘ μέχρι την αλλαγή του οργανογράμματος με αυτή την ιδιότητα συμμετέχει στις Συνεδριάσεις της ΕΖΛΘ.