Προσλήφθηκε το 1973 ως επίκουρος λιμενεργάτης. Το 1981 κατατάσσεται στη λίστα τακτικών λιμενεργατών και εργάζεται στον οργανισμό μέχρι το 1993. Η Διαγραφή του έρχεται ύστερα από δική του αίτηση, καθώς πληρούσε τις προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση
Ο Αλεβή Ραφαήλ του Γιόσεφ γεννήθηκε το 1907. Στις 29 Ιανουαρίου 1936 προσλήφθηκε ως ιατρός. Την 1 Δεκεμβρίου 1937 απολύθηκε από την υπηρεσία.
Ο Αλεξάνδρου Δημήτριος του Αλέξανδρου και της Σουλτάνας γεννήθηκε το 1905 στην Χαλκιδική. Το 1925 ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Αργότερα το 1935 μέχρι το 1937 εργάστηκε ως οδηγός γεωργικών ελκυστήρων. Το 1938 έως το 1940 εργάστηκε στην ΕΖΘ ως ημερομίσθιος εργάτης. Το 1940 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως τακτικός υπάλληλος. Στις 5 Μαΐου του 1962 ο προϊστάμενος του τμήματος Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών στο οποίο εργαζόταν ανέφερε πως ο υπάλληλος αρνήθηκε να εκτελέσει μια διαταγή του. Έτσι κλήθηκε σε απολογία στην οποία ανέφερε πως λόγω υγείας καθώς έπασχε από ισχιαλγία δεν μπορούσε να προσφέρει καμία υπηρεσία στο τμήμα. Μετά από εξέταση της απολογία του υπαλλήλου η πράξη αυτή δεν θεωρήθηκε ποινικό αδίκημα. Το πραγματικό επώνυμο του υπαλλήλου ήταν Μπούρδας και στις 5 Δεκεμβρίου του 1963 έκανε μια αίτηση στην υπηρεσία στην οποία ζητούσε να αλλάξει το επώνυμο του. Τον Νοέμβριος του 1968 συνταξιοδοτήθηκε.
Ο Αλεξίου Νικόλαος του Γεωργίου και της Σπυριδούλας γεννήθηκε το 1932 στα Ιωάννινα. Το 1953 ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Στις 13 Ιουλίου 1965 προσλήφθηκε με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στην ΕΖΛΘ ως έκτακτος εργάτης. Στις 14 Μαρτίου 1992 συνταξιοδοτήθηκε.
Ο Αλπάτης Κωνσταντίνος του Νικολάου και της Ευαγγελίας γεννήθηκε στις 6/11/1929 στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης και φοίτησε στην έκτη τάξη το 1940-41 στο εκεί 2ο Δημοτικό Σχολείο. Κατατάχτηκε στο στρατό στις 7/7/1951, απολύθηκε στις 5/4/1953, κλήθηκε ως έφεδρος για εκπαίδευση στις 10/8/1955 και απολύθηκε οριστικά 7/9/1955. Ήταν παντρεμένος με την Μενεξιά το γένος Ηλία Πόγιαντη γεννηθείσα το 1932 και είχε τρεις κόρες, Μαρία, Ευαγγελία και Ευγενία. Στις 7/4/1965 πήρε το πτυχίο Μηχανοτεχνίτη από την Επιθεώρηση Συγκοινωνιών Μακεδονίας-Θράκης της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, προσελήφθη στην ΕΖΛΘ στις 7/4/1969 (με Απόφαση ΔΣ στις 21/3/1969) με σχέση Ιδιωτικού Δικαίου ως έκτακτος τεχνικός υπάλληλος και η εργασιακή σχέση συνεχίστηκε με διαδοχικές ανανεώσεις συμβάσεων προβλεπόμενης διάρκειας 10 ημερών έως 6 μηνών. Συμπλήρωσε και υπέγραψε Ατομικό Δελτίο-Υπεύθυνη Δήλωση (Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων) στις 12/5/1969. Στις 23/8/1969 διαγράφεται από τη δύναμη του έκτακτου προσωπικού της ΕΖΛΘ λόγω αποχής αδικαιολόγητα από την εργασία του από τις 18/6/1969.
Ο Ισραήλ Αμπαστάδο ή Ampastado Israil του Αβραάμ ή Avraam ήταν ισραηλίτης λιμενεργάτης και κατόπιν υπάλληλος ΕΖΘ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο. Γεννήθηκε το 1874 στην Θεσσαλονίκη. Ήταν έγγαμος και έχει απαλλαγεί από την στρατιωτική θητεία. Κατοικούσε στην οδό Αετοράχης 30. Την 1η Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του βοηθού Αποθηκάριου στο Τμήμα Εκφορτώσεων και Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Ιουλίου 1927 προάχθηκε σε Βοηθός Αποθηκάριος Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 αυξήθηκε ο μισθός του λόγω οικογενειακών βαρών. Την 1η Ιουλίου 1930 ο μισθός αυξήθηκε. Στις 3 Νοεμβρίου 1930 μετατέθηκε από την Αποθήκη 6 στην Αποθήκη 12 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Την 1η Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 3. Στις 25 Φεβρουαρίου 1932 δέχθηκε έπαινο για τάξη και φιλεργία. Στις 20 Ιουνίου 1932 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 3. Την 1η Απριλίου 1933 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 15. Την 1η Απριλίου 1934 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 12. Στις 25 Ιουλίου 1935 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 12 ως βοηθός. Στις 7 Μαρτίου 1936 τοποθετείται στην Αποθήκη 13. Την 1η Ιανουαρίου 1938 απολύθηκε λόγω ορίου ηλικίας. Ο Ισραήλ Αμπαστάδο ή Ampastado Israil του Αβραάμ ή Avraam εξοντώθηκε στο Άουσβιτς καθώς το όνομά του εντοπίστηκε στη λίστα του Ισραηλιτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης με τα θύματα από το ολοκαύτωμα.
Ο Ισαάκ Αμποάβ του Μωυσή ανήκε στην μεσοπολεμική ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης και χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902. Αποφοίτησε από τη δεύτερη τάξη της τετραετούς Εμπορικής Σχολής, πιθανότατα της Ισραηλιτικής Εμπορικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Μιλούσε και έγραφε άπταιστα τρεις γλώσσες, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν έφεδρος της κλάσης του 1922 και υπηρέτησε στο ελληνικό στρατό για τρία χρόνια. Αρχικά υπηρέτησε στο θρακικό Μέτωπο και στη συνέχεια σε διάφορες εμπιστευτικές υπηρεσίες ως διερμηνέας του στρατιωτικού ελέγχου του λιμένα, στη λογοκρισία και ως μεταφραστής στο 2ο Γραφείο του Γ Σώματος Στρατού. Ήταν έγγαμος.
Ο Αμποάβ προσλήφθηκε ως λογιστής στο Τμήμα Εκμετάλλευσης της Γαλλικής Εταιρίας στις 23 Ιουνίου 1924. Σύμφωνα με την συστατική επιστολή του διευθυντή της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρου Ενίκ προς τον πρόεδρο του ΛΤΘ: «υπήρξε πάντοτε εργατικός και δραστήριος υπάλληλος παρέχων πλήρη ικανοποίησιν προς την Εταιρίαν». Με απόφαση του προέδρου του ΛΤΘ Βασίλη Δημητρίου στις 20 Φεβρουαρίου 1930 παρέμεινε στην ίδια θέση ως Λογιστής Β καθώς διατηρήθηκε το ίδιο οργανόγραμμα. Προφανώς ήταν Έλληνας υπήκοος γνώστης, της ελληνικής γλώσσας και δεν είχε στρατιωτικές εκκρεμότητες καθώς ήταν οι τρεις προϋποθέσεις για να διατηρηθεί στο ΛΤΘ κατόπιν αίτησής του. Με το νέο οργανόγραμμα στα 1935 παραμένει στο Τμήμα Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1937 συμμετείχε στο σκάνδαλο με τις διατακτικές επιταγές με πρωταγωνιστή ταμία του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ και ταμία του ΛΤΘ. Στις 29 Απριλίου 1939 επί προεδρίας του Γεωργίου Παπαβασιλείου προβιβάσθηκε σε Γραμματέας Α και τοποθετήθηκε στην Εσωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών.
Κατά την περίοδο της κατοχής, το ΛΤΘ φαίνεται να ανταποκρίνεται στη διαταγή του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία όσοι ισραηλίτες ήταν μέλη οποιουδήποτε φορέα έπαυαν να είναι μέλη του. Συγκεκριμένα, στα πρακτικά της 381ης Συνεδρίασης της 12ης Μαρτίου 1943 περιέχεται η σχετική απόφαση: «Συζητούμενον είτα του ζητήματος της θέσεως παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, η Επιτροπεία αποφασίζει μετά τα υπό του εκ των μελών κ. Φούκα λεχθέντα, όπως αναμείνη την επί ερωτήματος του ΤΑΚ εκδοθησομένην σχετικήν διαταγήν της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας περί της θέσεως των παρά τω Οργανισμώ τούτω υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, μέτρον όπερ θέλει ληφθή δια τους παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντας υπαλλήλους Ισραηλίτας. Εν τέλει εγκρίνεται υπό της Επιτροπείας η εκτέλεσις των ληφθεισών αποφάσεων προ της επικυρώσεως των πρακτικών και λύεται η συνεδρίασις.» Με άλλα λόγια, η Επιτροπεία του ΛΤΘ κινείται άμεσα να εφαρμόσει τη διαταγή, χωρίς πολλές συζητήσεις. Ο Αμποάβ πιθανότατα λοιπόν εκδιώχθηκε από το ΛΤΘ, αν και δεν υφίσταται στο φάκελό του, που έχει διατηρηθεί στο Ιστορικό Αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ, μια τέτοια απόφαση. Αντίθετα, αναγράφεται σε παρένθεση κάτω από το όνομά του «Εφονεύθη υπό των Γερμανών».
Η Ανδρεάδου Δέσποινα του Ιωάννη και της Χρυσούλας γεννήθηκε το 1949 στην Δράμα. Αποφοίτησε από την σχολή Γραμματέων το 1969 και το 1970 προσλήφθηκε στην ΕΖΛΘ ως εργάτρια στην Υπηρεσία Ασφαλείας. Στις 15 Νοεμβρίου του 1970 διαγράφηκε από την Υπηρεσία λόγω λήξης της σύμβασης της.
Ο Αναστάσιος Αντωνόπουλος του Ιωάννη και της Ερασμίας. Γεννήθηκε το 1929 στη Στέρνα Μεσσηνίας. Προσλήφθηκε ως επίκουρος εργάτης κύτους στις 1962-01-01 . Κατατάχθηκε στη λίστα των τακτικών λιμενεργατών κύτους στις 1966-06-13. Συνταξιοδοτήθηκε το 1977, κατόπιν αίτησης του.
Ο Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη και της Ανδρομάχης γεννήθηκε το 1895 στο Κακόβατο Ηλείας και ολοκλήρωσε το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) Ζαχάρως. Υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό από 20 Αυγούστου 1916 έως 4 Νοεμβρίου 1920 ως οπλίτης, δεκανέας και λοχίας και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαρτίου 1921 κατετάγη ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και απολύθηκε στις 30 Ιουλίου 1923. Συμμετείχε στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 παντρεύτηκε την Βασιλική Λίτσα του Νικόλαου και της Δομνίκης, 35 ετών από τη Φλώρινα. Το 1931 γεννήθηκε ο γιος τους Ιωάννης. Στις 7 Μαρτίου 1935 κατετάχθηκε στο στρατό για μία εβδομάδα, καθώς απολύθηκε στις 15 Μαρτίου 1935, κατά τη μερική επιστράτευση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών. Στρατεύθηκε ξανά στην επιστράτευση του 1940.
Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936. Στις 19 Αυγούστου 1936 τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας ΛΦΞ στο 26ο φυλάκιο (Αίθουσα Σιδηροδρομικού Σταθμού). Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 3.000 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε ως γραφέας ή υπολογιστής Α΄και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Με την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας στη 1 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες στο ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 παραμένει διαχειριστής της Αποθήκης Γ' (καυσίμων). Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Τμήμα Ακινήτων-Μηχανημάτων και Υλικών. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται από το Τμήμα Εκμεταλλεύσεως στο Τμήμα Αποθηκών στην Αποθήκη Αζήτητων και έπειτα μετατίθεται από το Τμήμα Αποθηκών και την Αποθήκη Αζήτητων στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως.
Από τη σύσταση του Τμήματος Ακινήτων – Μηχανημάτων και Υλικών της ΕΖΛΘ και κατόπιν στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως ΕΖΛΘ και συγκεκριμένα από 1/4/1954 έως 28/6/1956, υπηρέτησε ως γραφέας Α΄ με καθήκοντα διαχειριστή στην Αποθήκη Γ Καυσίμων στο Μπέχτσινάρ. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών από τις 27 Ιουλίου 1956. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 ανακαλείται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών και αποσπάται στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ. Στις 9 Νοεμβρίου 1957 ορίζεται διαχειριστής της Αποθήκης 7 (Ελεγκτήριο).
Από 28/6/1956 έως 31/12/1960 υπηρέτησε με βαθμό 6 της Β κατηγορίας στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Αζήτητων, την Αποθήκη 7, στο ελεγκτήριο Α και Β και στο ζυγιστήριο πετρωμάτων. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31/12/1960.