Showing 204 results

Ο Γεώργιος Λοίζος ήταν υποδιευθυντής της Εθνικής Τράπεζας και κατόπιν υποδιευθυντής και διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας και διετέλεσε αναπληρωματικό και τακτικό μέλος της ΕΖΘ και του ΛΤΘ. Διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ στη θέση του Διομήδη Βαρλαμίδη στις 21/11/1930. Από το Μάιο του 1932 φαίνεται να συμμετέχει ξανα καθώς μάλλον εκτελούσε χρέη διευθυντή στο κατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη (5/5/1932). Σύντομα, τη θέση του εκπροσώπου του Υπουργείου Οικονομικών στην Επιτροπεία του ΛΤΘ αναλαμβάνει ο Κυριακόπουλος νέος διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας στην πόλη και ο Λουίζος θα παραμείνει αναπληρωτής του στην επιτροπεία (7/2/1934).
Ο Λουΐζος Γεώργιος συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Από το Μάϊο του 1932 συμμετέχει τακτικά στις συνεδριάσεις της επιτροπείας, καθώς μάλλον εκτελούσε χρέη διευθυντή στο κατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη. Σύντομα, τη θέση του εκπροσώπου του Υπουργείου Οικονομικών στην Επιτροπεία του ΛΤΘ αναλαμβάνει ο Κυριακόπουλος νέος διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας στην πόλη και ο Λουίζος θα παραμείνει αναπληρωτής του στην επιτροπεία (7/2/1934). Συμμετέχει ως μέλος της Επιτροπείας σε σύσκεψη υπό την προεδρία του υπουργού Γενικού Διοικητή Φίλιππου Δραγούμη στις 14 Φεβρουαρίου 1934 με θέμα τη χωροθέτηση του προβλήτα των ιστιοφόρων και το πρόβλημα της εξεύρεσης πόρων για τα λιμενικά έργα. Επίσης, συμμετείχε σε μια σύσκεψη στο Υπουργείο Ναυτιλίας στην οποία παραβρίσκονταν ο επιλιμενάρχης Τσεμπερόπουλος και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Εκεί συμφωνήθηκε ότι δεν είναι δυνατή η κατασκευή νέας προβλήτας στο μέσο της υπάρχουσας νηοδοχής ανατολικά της πρώτης προβλήτας, και έγινε η πρόταση της κατασκευής ενός μικρότερου λιμενίσκου στα ανατολικά της πόλης. Γενικά, ο Λουΐζος φαίνεται να συντάσσεται με την άποψη πως το λιμάνι επαρκεί για το εμπόριο της διαφωνώντας με τα μεγάλα σχέδια για λιμενικά έργα. Μάλιστα, συμμετείχε στη τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από τον ίδιο και τους Ηλιάδη και Γρηγοριάδη με σκοπό να μελετήσει το ζήτημα του λιμένα και ειδικότερα των λιμενικών έργων από την καθαρά πλευρά της χρηματοδότησης, αλλά και της «εμποροοικονομικής». (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 112η Συνεδρίαση, 14/2/1934, 113η Συνεδρίαση, 21/2/1934, Μακεδονία, 15/2/1934)
Ο Λουίζος διατελούσε σταθερά αναπληρωματικό μέλος της ΕΖΘ μέχρι την έλευση του Κυριακόπουλου και μετά ξανά από 17 Ιανουαρίου 1934 έως 4 Μαΐου 1934. Ο Λουίζος Γεώργιος θα συμμετέχει εκ νέου κατά την όγδοη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 26 Απριλίου 1944 και την έκτη περίοδο του ΛΤΘ ως αναπληρωματικός. Ωστόσο, Ο Λουίζος διαδέχεται τον Καράβολο Δημήτριο στις 13 Μαρτίου 1946. Η τελευταία της παρουσία στην Επιτροπεία της ΕΖΘ ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 1947. Στη συνέχεια τον διαδέχεται ο Καλαμαριώτης Δημήτριος.

Ακολούθησε μια σύσκεψη στο Υπουργείο Ναυτιλίας στην οποία παραβρίσκονταν ο επιλιμενάρχης Τσεμπερόπουλος, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και ο Λοΐζος. Συμφωνήθηκε ότι δεν είναι δυνατή η κατασκευή νέας προβλήτας στο μέσο της υπάρχουσας νηοδοχής ανατολικά της πρώτης προβλήτας, και έγινε η πρόταση της κατασκευής ενός μικρότερου λιμενίσκου στα ανατολικά της πόλης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 112η Συνεδρίαση, 14/2/1934, 113η Συνεδρίαση, 21/2/1934). Γενικά, οι αντιβενιζελικοί παράγοντες, όπως ο Γ. Λοΐζος, ανοικτά υποστηρίζουν πως ο λιμένας επαρκεί και δεν χρειάζονται τα λιμενικά έργα κατηγορώντας τους βενιζελικούς για υποθετικά σενάρια που δυσχεραίνουν τα οικονομικά του λιμένα.

Ο Δημήτριος Σαμαντζόπουλος ήταν αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Με την ιδιότητα του υπολιμενάρχη συμμετείχε στην Επιτροπεία της ΕΖΘ και ΛΤΘ αντικαθιστώντας τον Επιλιμενάρχη. Συγκεκριμένα, συμμετείχε ως αναπληρωτής στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 31 Ιουλίου 1931 καθώς και στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5/5/1932 και 30/6/1932.

Πρώτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1930-01-27 έως 1932-4-20
Ο Σαμαντζόπουλος Δημήτριος συμμετείχε ως αναπληρωτής εκπρόσωπος του Κεντρικού Λιμεναρχείου.

Δεύτερη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Σαμαντζόπουλος Δημήτριος συμμετείχε .

Ο Αρώνης Ιωάννης ήταν μηχανολόγος και έλαβε το 1915 δίπλωμα από Ε.Μ.Π. Την περίοδο από 1915 έως 1916 εργάστηκε ως Μηχανικός σε εργοστάσια επισκευής πλοίων στην Αμερική. Την περίοδο από 1916 έως 1917 εργάστηκε σε Συνεργεία Ναυστάθμου. Την περίοδο από 1917 έως 1918 εργάστηκε στα Ορυχεία λευκολίθου "Εταιρείας Επιχειρήσεων". Από το 1918 προσλήφθηκε δόκιμος μηχανικός Μηχανολογικής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Το 1929 κι έπειτα ήταν Αρχιμηχανικός Α΄ Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Ο Αρώνης συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ. Συγκεκριμένα, αναπληρώνει τον Βασίλειο Δημητρίου στις 24 Φεβρουαρίου 1932.

Ο Νικόλαος Μουτσάλας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος την περίοδο του μεσοπολέμου. Στα 1933 ήταν υποδιευθυντής στην Τράπεζα της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη και με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον διευθυντή Βασίλειο Κυριακόπουλο σε μερικές συνεδριάσεις της Επιτροπείας της ΕΖΘ (1933-6-21) και του ΛΤΘ (16/6/1933, 26/9/1933).

Ο Μιχαήλ Αλμέιδα κατάγεται από τη γνωστή οικογένεια του Πορτογάλου φιλέλληνα, Αντόνιο Φιγκέϊρα ντ' Αλμέιντα (Antonio Figueira d' Almeida) ο οποίος έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια υπηρέτησε σε διάφορες στρατιωτικές θέσεις του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ο εγγονός του Αντώνιος Αλμέιδα, εκ των ιδρυτών του Ομίλου Αντισφαιρίσεως Αθηνών το 1895, σκοτώθηκε στη Μάχη Κιλκίς - Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913), κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Ο ίδιος ο Μιχαήλ Αλμέιδα πολέμησε στους Βαλκανικούς αγώνες και συνέχισε τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Πριν τον πόλεμο ο Αλμέιδα αποφοίτησε το 1908 από τη νομική σχολή με βαθμό "Άριστα." Ο απόγονός του Απόστολος Παπαδόπουλος Αλμέιδα σήμερα είναι στέλεχος της ΟΛΘ Α.Ε.

Ο Αλμείδα Μιχαήλ δούλεψε ως δημόσιος διοικητικός υπάλληλος από το 1926 έως το 1953. Καθ' όλη την διάρκεια αυτών των χρόνων εργάστηκε ως νομικός δημόσιος υπάλληλος σε αρκετές νομαρχίες και κατάφερε να ανέλθει σε υψηλόβαθμες θέσεις. Πιο συγκεκριμένα: Τις χρονιές 1926-1927 ξεκίνησε να εργάζεται ως διοικητικός υπάλληλος στην νομαρχία Σερρών. Το 1927 μετατίθεται στον δήμο Ξάνθης, εκεί κατάφερε να παίξει σημαντικό ρόλο και να εμπλακεί στην κατασκευή διαφόρων δημοσιών έργων. Στις 15 Ιανουαρίου του 1929 μεταφέρεται ξανά από τη περιφέρεια Γενικής Διοίκησης Θράκης στη νομαρχία Σερρών (πιο συγκεκριμένα στη κοινότητα Σιδηροκάστρου) εξαιτίας διάφορων εντάσεων με άλλους υψηλόβαθμους δημοσίους υπαλλήλους. Το 1930 παίρνει μετάθεση στον νομό Αχαΐας, όπου και παραμένει μέχρι το 1933. Στη συγκεκριμένη νομαρχία είχε αναλάβει τα έργα στο νομικό τους πλαίσιο και πιο συγκεκριμένα για τον Δήμο Πάτρας. Μάλιστα, το 1933 λαμβάνει και την πρώτη του προαγωγή στη θέση τμηματάρχη Β τάξης.
Στις 29 Μάϊου του 1935 μετατίθεται στη νομαρχία Αττικής και Βοιωτίας. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο Μιχαήλ Αλμέιδα ήταν Τμηματάρχης Β του Υπουργείου Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Το 1938 καταφέρνει και παίρνει κι άλλη προαγωγή και εξελίσσεται σε τμηματάρχης Α. Θα παραμείνει στη Νομαρχία Μακεδονίας μέχρι και το 1941.
Το 1941 μεταφέρεται στη Νομαρχία Φλώρινας και προάγεται σε Διευθυντής Β' τάξης και θα παραμείνει μέχρι και το 1945. Το 1945 μετατίθεται εκ νέου στη Νομαρχία Δράμας. Το 1947, υποβιβάζεται από θέση του Β΄ διευθυντή και ξανά λαμβάνει το βαθμό του τμηματάρχη Α΄ τάξης. Τον Δεκέμβρη του 1949 έθεσε αίτηση στο Συμβούλιο Διοικητικής Υπηρεσίας διεκδικώντας λόγω παλαιότητας τη θέση του Διευθυντή Α΄ τάξης. Το αίτημά του του απορρίφθηκε με 2 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Το 1950 αποφάσισε να κινηθεί νομικά προσφεύγοντας στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τη λάθος, κατά τη γνώμη του, απόφαση να μη προαχθεί ως αρχαιότερος στη θέση του Διευθυντή Α' τάξης. Τελικά, αποσύρει τη καταγγελία και παραμένει στην ίδια θέση. Τον Δεκέμβρη του 1949 μεταφέρεται στη νομαρχία Πέλλας και προάγεται σε διευθυντή Β τάξης. Το 1952 μεταφέρεται στη νομαρχία του Κιλκίς, πάλι ως Διευθυντής Β τάξης. Το 1953, αφού είχε συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του συνταξιοδοτείται.

Ο Αλμέιδα Μιχαήλ συμμετέχει στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 13 Δεκεμβρίου 1935 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος εκπροσωπώντας την Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Διαδέχθηκε τον Παναγιώτη Σταθακόπουλο. Συμμετέχει στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Απριλίου 1938 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος. Τέλος, επανέρχεται στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 17 Απριλίου 1947 και στην Ένατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ 16 Απριλίου 1947 ως αντιπρόσωπος της Γενικής Διοίκησης Κεντρικής Μακεδονίας. Διαδέχθηκε τον Χαράλαμπο Γιούλη

Ο Πατρινέλης Θεοχάρης ήταν υποδιευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη από το 1936 έως 1940. Ο Πατρινέλης συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος της Τράπεζας Ελλάδος, αρχικά ως αναπληρωματικό μέλος στη θέση του διευθυντή Λουΐζου Γεώργιου και ανέλαβε τακτικό μέλος μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 1939. Συμμετέχει στην τρίτη και τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 20 Απριλίου 1938 συμμετέχει στη διαδικασία εκλογής δύο μελών για την Εκτελεστική Επιτροπή του ΛΤΘ μαζί με τους Χαμπούρη Αριστοτέλη, Κώνστα Κωνσταντίνο, Σαράτση, Γρηγοριάδη και Φαλτσή. Κατά την ψηφοφορία έλαβε 2 μόλις ψήφους και μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής εκλέχθηκαν ο Κώνστας Κωνσταντίνος και ο Χαμπούρης Αριστοτέλης με 12 και 9 ψήφους αντίστοιχα.

Ο Κουνέλης Παύλος ήταν τελωνειακός υπάλληλος και υποδιευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Ο Κουνέλης Παύλος συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 3 Ιουνίου 1937 και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 10 Ιουνίου 1937 ως αναπληρωτής εκπροσώπου του τελωνείου Θεσσαλονίκης. Τέλος, συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 22 Αυγούστου 1938 επίσης ως αναπληρωτής αντιπροσώπου για το τελωνείου Θεσσαλονίκης.

Ο Νικόλαος Σήφακας ήταν δημοσιογράφος και μέλος Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. Καταγόταν από την Κρήτη. Ο Νικάλος Σήφακας συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας στις 1937-9-10 και στην επιτροπεία ΛΤΘ στις 17 Σεπτεμβρίου 1937 ως αναπληρωτής κυβερνητικός επίτροπος του Κωνσταντίνου Σαράτση. Ο Σήφακας Νικόλαος συμμετείχε στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην όγδοη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ στις 9 Μαΐου 1950, στην ενδέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην ένατη περίοδο στις 14 Μαΐου 1953 ως κυβερνητικός επίτροπος. Στις 4 Μαΐου 1953, ο Νικάλος Σήφακας διαδέχθηκε στην Επιτροπεία τον Κωνσταντίνο Λασκαρίδη ως κυβερνητικός επίτροπος.

Ο Βασιλειάδης Βασίλειος του Χρήστου ήταν Πολιτικός μηχανικός και ανώτερος σιδηροδρομικός υπάλληλος. Το 1925 έλαβε δίπλωμα Universite-Ecole du Genie Civil et des Arts et Manufactures Gand. Την περίοδο 1925-1926 έλαβε μετεκπαίδευση και εκμετάλλευση σιδηροδρόμων στο Πολυτεχνείο της Λιέγης και πρακτική εξάσκηση σε εργοστάσια κατασκευής ατμαμαξών. Την περίοδο 1926-1928 εργάστηκε ως Μηχανικός γραφείου μελετών "Βελγικής Εμπορικής Εταιρίας". Από το 1928 κι έπειτα ανέλαβε Μηχανικός Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνίας (γραφείο ελέγχου σιδηροδρόμων Θράκης). Ο Βασιλειάδης Βασίλειος συμμετείχε στις 7 Δεκεμβρίου 1938 στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως αναπληρωτής εκπρόσωπος του επιθεωρητή Σιδηροδρόμων Δημητρίου Βασίλη.

Ο Βασίλειος Μέμμος ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος. Συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 16 Δεκεμβρίου 1938 και στην τέταρτη επιτροπεία ΛΤΘ στις 7 Δεκεμβρίου 1938 ως αναπληρωτής του Διευθυντή Τελωνείων Κώνστα Κωνσταντίνο.