Ο Λάζαρος Κτενίδης ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος, Διευθυντής του Δ Τελωνείου Θεσσαλονίκης το 1967. Με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε στο ΔΣ της ΕΖΛΘ. Τον Αύγουστο του 1968 θα μετατεθεί στην Αθήνα. Στις 30 Ιουνίου 1967 ανέλαβε μέλος στη δέκατη πέμπτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ ως αντιπρόσωπος των Τελωνείων στο ΔΣ που ορίστηκε μετά την επιβολή της δικτατορίας. Η τελευταία του παρουσία ήταν στις 20 Αυγούστου 1968.
Ο Μιλτιάδης Κάμαρης λιμενικός και διετέλεσε κεντρικός λιμενάρχης Θεσσαλονίκης το 1967. Κατά τη δεκαετία του 1940 υπηρέτησε Δόκιμος Σημαιοφόρος από 10 Απριλίου 1941 μέχρι 27 Απριλίου 1941 στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά. Το 1967 ανέλαβε κεντρικός Λιμενάρχης Θεσσαλονίκης και με αυτήν την ιδιότητα διετέλεσε μέλος και αντιπρόεδρος του ΔΣ ΕΖΛΘ. Στις 21 Ιουλίου 1967 ανέλαβε μέλος του ΔΣ της ΕΖΛΘ που ορίστηκε μετά την επιβολή της δικτατορίας. Στις 25 Αυγούστου 1967 ανέλαβε αντιπρόεδρος ΔΣ ΕΖΛΘ. Η τελευταία του παρουσία σε συνεδρίαση ήταν στις 13 Δεκεμβρίου 1968.
Ο Σοφοκλής Σχοτσανίτης του Κωνσταντίνου ήταν πολιτικός μηχανικός. Έλαβε πτυχίο το 1935. Το 1968 ήταν προϊστάμενος της 8ης Περιφερειακής Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων Θεσσαλονίκης. Με αυτήν την ιδιότητα έγινε μέλος του ΔΣ ΕΖΛΘ. Στη δέκατη πέμπτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ ήταν αντιπρόσωπος της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων στο ΔΣ της ΕΖΛΘ από 20 Δεκεμβρίου 1968.
Ο Σεπεντζής Νικόλαος ήταν τελωνειακός υπάλληλος και το 1969 διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Στη δέκατη πέμπτη Περίοδος ΔΣ ΕΖΛΘ ανέλαβε αντιπρόσωπος Τελωνείου Θεσσαλονίκης στο ΔΣ της ΕΖΛΘ από 30 Οκτωβρίου 1969.
Ο Παναγιώτης Σταθακόπουλος ανέλαβε το 1935 προσωρινά Διευθυντής της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας και συμμετείχε ως εκπρόσωπος στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Το 1952 θα είναι διευθυντής της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Ο Παναγιώτης Σταθακόπουλος συμμετείχε για πρώτη φορά στην πέμπτη επιτροπεία ΕΖΘ την 1 Αυγούστου 1935 και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 2 Αυγούστου 1935 έως και τις 21 Νοεμβρίου 1935 ως εκπρόσωπος της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Ως αναπληρωτής κυβερνητικός επίτροπος συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 2 Ιουνίου 1941 έως 1 Αυγούστου 1941, στις 10 Σεπτεμβρίου 1941 και στις 26 Σεπτεμβρίου 1941 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 28 Ιουνίου 1941. Συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως κυβερνητικός επίτροπος. Θα τον διαδεχθεί ο Αφουξενίδης αλλά ο Σταθακόπουλος παρέμεινε αναπληρωτής. Αναλαμβάνει πάλι μέλος στη δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 7 Απριλίου 1951 και στην όγδοη περίοδο της Επιτροπείας ΛΤΘ στις 20 Απριλίου 1951 στη νέα θέση του εκπροσώπου της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Παρέμεινε στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και ενδέκατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 5 Δεκεμβρίου 1953 η Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ συγχωνεύτηκαν.
Ο Ζαμουζάκης Ιωάννης ήταν λιμενικός, διετέλεσε υπολιμενάρχης και κεντρικός λιμενάρχης στη Θεσσαλονίκη. Στη δέκατη πέμπτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ, ο Ζαμουζάκης Ιωάννης ήταν αναπληρωτής αντιπρόσωπος του Κεντρικού Λιμεναρχείου ως υπολιμενάρχης στο ΔΣ της ΕΖΛΘ από 23 Σεπτεμβρίου 1969.
Με απόφαση της Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της ΟΛΘ ΑΕ στις13 Μαΐου 2015, για την εκλογή νέων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας, ορίστηκαν να νέα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΛΘ ΑΕ. O Κωνσταντίνος Μέλλιος ανέλαβε μέλος του ΔΣ της ΟΛΘ Α.Ε. Στις 8 Ιουλίου 2016 ο Κωνσταντίνος Μέλλιος εξελέγη πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ΟΛΘ ΑΕ., ενώ αντιπρόεδρος εξελέγη το νέο μέλος του ΔΣ Δημήτριος Ρούτος.
Ο Ιωάννης Παντής του Διονυσίου είχε γεννηθεί στις 2 Φεβρουαρίου 1957 στο χωριό Άγιοι Πάντες Ζακύνθου. Το 1975 έλαβε Απολυτήριο Γυμνασίου από το15ο Γυμνάσιο Αρρένων Κυψέλης στην Αθήνα. Το 1980 έλαβε Πτυχίο Βιολογίας από το Τμήμα Βιολογίας στο Α.Π.Θ. Το 1987 έλαβε Διδακτορικό Δίπλωμα Τμήματος Βιολογίας Α.Π.Θ.
Ο Γιάννης Παντής διετέλεσε καθηγητής του τομέα Οικολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (2015- 2017) και Aντιπρύτανης Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (2010 - 2014). Υπήρξε μέλος του προεδρείου της Επιτροπής της Συνόδου Πρυτάνεων για την αειφορία(2011 – 2014). Επίσης διετέλεσε Πρόεδρος (1999 – 2002) και Αντιπρόεδρος (1995 – 1999) του διεθνούς φορέα Eu-ropean Ecological Federation και Αντιπρόεδρος της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης MEDASSET (2011 έως τοθάνατο του). Ακόμη ήταν μέλος του Συμβουλίου Πιστοποίησης του Οργανισμού Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων (2006 – 2013). Διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Θαλασσίου Πάρκου Ζακύνθου (2000 – 2005) και ήταν Ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Πολιτών Θεσσαλονίκης για το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλάμβαναν Δομή, Δυναμική και Διαχείριση Οικοσυστημάτων με κύρια έμφαση στα υποβαθμισμένα και ερημοποιημένα μεσογειακά συστήματα συνεπεία ανθρωπογενών επιδράσεων, Βιοανίχνευση των συνεπειών της ρύπανσης σε αστικά περιβάλλοντα• Περιβαλλοντική εκπαίδευση, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση• Διαχείριση Προστατευόμενων Περιοχών, Οικολογία Τοπίου και Ακουστική Οικολογία.
Ο Γιάννης Παντής ανέλαβε Πρόεδρος του ΔΣ στις13 Μαΐου 2015, για την εκλογή νέων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρίας. Παραιτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2015.
Ο Edmond Bartissol (Έντμοντ Μπαρτισόλ) γεννήθηκε στο Portel (Πόρτελ), στο Rousillion (Ρουσιγιόν) της Νότιας Γαλλίας, σε μία οικογένεια οικοδόμων. Αυτοδίδακτος, αυτός κατάφερε μέσα σε δύο δεκαετίες να αναδυθεί σε έναν διαπρεπή εργολάβο δημόσιων έργων, βιομήχανο, κτηματία και ιδιοκτήτη πύργου, παραγωγό κρασιού δήμαρχο του Fleury-Mérogis και αντιπρόσωπο της επαρχίας των Ανατολικών Πυρηναίων στο κοινοβούλιο. (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000)
Η καριέρα του ξεκίνησε ως μηχανικός δημοσίων έργων, συμμετείχε ως επόπτης έργων στη διάνοιξη του καναλιού του Σουέζ το 1866 με τον συνεργάτη του Ferndinand Lesspes (Φεντινάντ Λέσεπς). Με την επιστροφή του στην Γαλλία το 1870 ανέλαβε μαζί με τους συνεργάτες του Alexis Duparchy και Alexandre Lavalley συμβάσεις για σημαντικά δημόσια έργα στην Πορτογαλία, σιδηροδρόμους (1874) και λιμάνια, κυρίως το λιμάνι της Leixoes την περίοδο 1879-1892. Σύντομα επέκτεινε τις δραστηριότητές του στην Βραζιλία όπου κατασκεύασε το λιμάνι του του Racife/Pernambunco (1908-1913, ένα από τα μεγαλύτερα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Επίσης, επεκτάθηκε στην Μοζαμβίκη όπου για 15 χρόνια η εταιρεία του αναλάμβανε συμβάσεις για την εκμετάλλευση ορυχείων, αγροτική παραγωγή και την εκμετάλλευση λιμενικών εργασιών (διαχειριστής της Cie d’ Inhambane της Cie du Sud-Est africain και της Cie du Zambèze). Σύντομα ανέπτυξε και άλλα επενδυτικά ενδιαφέροντα. Το 1888 ίδρυσε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Perpegnan και ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στη Vinca Perpegnan, ενώ συνέστησε την υδροηλεκτρική Εταιρεία του Rossillion στα 1901. Στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες ανήκε η παραγωγή τσιγαρόχαρτου με την συμβολική ονομασία Σουέζ (1893), το απεριτίφ Banyuls-Bartissol (1904). Εμπλέκεται επίσης στην σήραγγα Puymorens για το trans-Pyrenean (1908-1909). Πριν αποκτήσει το δικαίωμα της κατασκευής του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (1887), απέκτησε τα δικαιώματα σε λιμάνι της Δυτικής Ισπανίας (Plaseneia-Astorga). Το 1889, ο Μπαρτισόλ ασχολήθηκε με την πολιτική. Έχει διατελέσει δήμαρχος του Fleury-Mérogis, μέλος του Κοινοβουλίου εκπροσωπώντας την επαρχία Pyrénées-Orientales (1889-1893) και στη συνέχεια την επαρχία Aude (1902-1910). Αρχικά πολιτεύθηκε με τους μετριοπαθείς και στη συνέχεια με τους δημοκρατικούς ρεπουμπλικάνους. (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000)
Τον Ιούλιο 1896 ο Μπαρτισόλ απέκτησε το δικαίωμα κατασκευής του λιμανιού της Θεσσαλονίκης υπογράφοντας σχετική σύμβαση. Πιθανώς οι σχέσεις του με τον Théodore Berger (1882-1900), διευθυντή της Οθωμανικής Αυτοκρατορικής Τράπεζας, εξηγούν την επιχειρηματική επανεστίαση στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξάλλου, καμία επένδυση οποιασδήποτε σημασίας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στο λιμενικό τομέα χωρίς την έγκριση και την υποστήριξη της Οθωμανικής Τράπεζας. Για να χρηματοδοτήσει τη δραστηριότητά του, ο Edmond Bartissol ίδρυσε στα 1897 την Société de construction ottomane du port de Thessalonique (Ανώνυμο Οθωμανική Εταιρεία Κατασκευής του Λιμένος Θεσσαλονίκης). Πρόκειται για την πρώτη εταιρεία η οποία ιδρύθηκε αποκλειστικά από τον Bartissol. Μέχρι τότε, είχε πραγματοποιήσει δημόσια έργα στο πλαίσιο των συνεργασιών με άλλους επιχειρηματίες. Κομβικό ρόλο στην επιχείρηση έχει η οικογένεια του Bartissol. Στις 18/31 Δεκεμβρίου 1904 υπογράφηκε νέα Σύμβαση, με την οποία η εταιρεία απέκτησε το προνόμιο της εκμετάλλευσης του λιμένα, βάσει δασμολογίου, για σαράντα χρόνια. Συστάθηκε τότε η εταιρεία Société ottomane d’exploitation du port de Salonique (Ανώνυμος Οθωμανική Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως του Λιμένος Θεσσαλονίκης). (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000. Société Anonyme Ottomane d’Exploitation du Port de Salonique, 2016)
Οι απαιτήσεις ενός διεθνούς λιμένα, όπως εξελίχθηκε μετά την ίδρυση της Σερβικής Ελεύθερης Ζώνης Θεσσαλονίκης και της Ελληνικής Ελεύθερης Ζώνης Θεσσαλονίκης επέβαλλαν άρτιες τεχνικές και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις και σύγχρονα μέσα φορτοεκφόρτωσης και μεταφοράς. Η Γαλλική Εταιρία όμως του Μπαρτισόλ δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει νέα σοβαρά τεχνικά έργα, χωρίς να ανανεωθεί η σύμβαση παραχώρησης για πολλά χρόνια ακόμα. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο και προχώρησε στην ίδρυση του νομικού προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης το οποίο θα εκμίσθωνε το προνόμιο της Γαλλικής Εταιρίας. Στις 31/1/1930 το προνόμιο της Γαλλικής Εταιρίας εκμισθώθηκε από το νεοϊδρυθέν Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης (ΛΤΘ) μέχρι τη λήξη αυτού την 1 Ιουλίου 1944.
Ο Ιωάννης Καραβίδας του Δημητρίου (11 Νοεμβρίου 1891 - 15 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια πολιτικός. Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1911) και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ηλεκτρισμού και Τορπιλών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1925 ήταν πλωτάρχης του Πολεμικού Ναυτικού. Με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος του Θεοδώρου Πάγκαλου ανέλαβε την αμυντική περιοχή της Θεσσαλονίκης και κατόπιν επικεφαλής στη Ναυτική Διοίκησης Βορείου Αιγαίου, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους προάχθηκε σε αντιπλοίαρχο. Με αυτήν την ιδιότητα, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1925 είχε αναλάβει την αναπλήρωση του Λιμενάρχη Θεσσαλονίκης. Τον Νοέμβριο του 1925 φοίτησε στη Ναυτική Ακαδημία Πολέμου για ένα εξάμηνο. Τον Αύγουστο του 1926 όμως είχε εμπλοκή στην ανατροπή του Πάγκαλου και ανέλαβε τη φρουρά του ως κυβερνήτης του Αντιτορπιλικού Λέων. Λόγω των φιλοβενιζελικών του αισθημάτων αποστρατεύτηκε το 1935. Από τις 7 Μαρτίου ως τις 8 Απριλίου 1945 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός υφυπουργός παρά τω Υπουργείω Μεταφορών στην κυβέρνηση του Πλαστήρα. Ήταν επίσης εντεταλμένος σύμβουλος (διοικητής) της ΔΕΗ. Έγραψε βιβλία, όπως "Έθνος και παιδεία", "Θεωρία τορπιλλών", "Φιλοσοφία και φυσική" και άλλα. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών τον Απρίλιο του 1984.
Την περίοδο της αναπλήρωσης του λιμενάρχη ως γενικός υπεύθυνος της δικτατορίας στην Θεσσαλονίκη συμμετέχει στην επιτροπεία της ΕΖΘ από τη συνεδρία 111 στις 24/9/1925. Θα παραμείνει στη θέση αυτή μέχρι την ανατροπή της δικτατορίας. Συγκεκριμένα, αποχωρεί από την Επιτροπεία της ΕΖΘ λόγω αντικατάστασής του στα καθήκοντα του Κεντρικού Λιμενάρχη από τον Δ. Λούντρα. Η συμβολή του όμως δεν θα είναι μικρής σημασίας. Στις αρχαιρεσίες για την εκλογή νέου προεδρείου και εκτελεστικής επιτροπής της επιτροπείας τον Ιούνιο του 1926 θα αναλάβει τον ευχαριστήριο λόγο προς τον Πρόεδρο του οποίου η θητεία θα λήξει, παρότι βέβαια θα επανεκλεγεί. Συγκεκριμένα, εκφράζει τις ευχαριστίας προς τον πρόεδρο «δια την επιδειχθείσαν παρ αυτού αφοσίωσιν και αγάπην προς το έργον της ζώνης». Προτείνει όπως και για κάθε πρόεδρος της Ζώνης να αναρτάται η εικόνα του στην αίθουσα των συνεδριάσεων της επιτροπείας. Εξαιρετικά για τον Στ. Γρηγοριάδη προτείνει να προσφερθεί και αναμνηστικό δώρο εκ μέρους της επιτροπείας. Ο ίδιος θα θέσει υποψηφιότητα για την Εκτελεστική Επιτροπή και θα εκλεγεί τρίτος με τέσσερις ψήφους. Ωστόσο. Έναν μήνα αργότερα θα αντικατασταθεί καθώς θα αποχωρήσει από την Θεσσαλονίκη αναλαμβάνοντας τη διοίκηση πλοίου του πολεμικού ναυτικού.