Εμφανίζει 260 αποτελέσματα

Ο Πέτρος Μουχτάρης του Νικολάου και της Αλεξάνδρας γεννήθηκε στα Σιάτιστα Κοζάνης το 1898. Είχε παντρευτεί με τη Μαρία Χρηστίδου το 1925 η οποία τότε ήταν 23 ετών και από το γάμο τους προέκυψε ο γιος Νικόλαος. Είχε ολοκληρώσει το Γυμνάσιο Σιατίστης και κατόπιν τη Γαλλική Εμπορική Σχολή Θεσσαλονίκης (Mission Laicue Francais). Ήταν μέλος της Ενώσεως Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1918 ως λοχίας πεζικού. Είχε διατελέσει έμπορος.
Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο στις 1 Σεπτεμβρίου 31 ως ημερομίσθιος υπάλληλος.
Στις 25 Απριλίου 1939 είχε τη θέση του λογιστή Β΄ στο Ελεγκτήριο ως επόπτη της εξωτερικής υπηρεσίας του Λιμενικού Φόρου Ξηράς ως προϊστάμενος κεντρικών φυλακίων και επιθεωρητής της υπηρεσίας αυτής. Χαρακτηρίζεται έντιμος υπάλληλος, ευφυής και εργατικός. Στις 25 Νοεμβρίου 1948 προάχθηκε σε Γραμματέας Α. Στις 24 Ιανουαρίου 1949 μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 3 Ιουνίου 1949 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Τεχνική Υπηρεσία. Στις 5 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στο Ελεγκτήριο. Στις 26 Ιανουαρίου 1950 ανέλαβε προϊστάμενος Ελεγκτηρίου. Για ένα διάστημα είχε αναλάβει και προϊστάμενος Γραμματείας.
Το 1954 αιτήθηκε αύξησης αποδοχών και βαθμού Εισηγητή, η οποία έγινε δεκτή. Στις 3 Ιουλίου 1954 διαγράφθηκε από το δυναμικό του προσωπικού λόγω θανάτου του.

Η Ελπινίκη Μπαρανόσκυ ήταν υπογραμματέας- δακτυλογράφος στο Λιμενικό Ταμείο της Καβάλας. Εργάστηκε εκεί από τις 10/5/25 έως στις 21/2/45, όπου πήρε μετάθεση στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης. Παρέμεινε μέχρι που τελείωσε η προσωρινή της σύμβαση και στις 31/12/45 αποχώρησε οικειοθελώς.

Ο Κωνσταντίνος Μπασμάς του Ναούμ ήταν κάτοικος Θεσσαλονίκης. Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο στις 1 Σεπτεμβρίου 1931 ως έκτακτος ημερομίσθιος υπάλληλος. Είχε τη θέση του καθαριστή προβλήτας και παρέμεινε στον οργανισμό για 17 χρόνια έως στις 1 Μαρτίου 1948 που τον απέλυσαν λόγω ορίου ηλικίας. Ύστερα έκανε αίτηση για να του καταβληθεί σύνταξη.

Ο Παναγιώτης Μπιτσάκης ήταν κάτοικος Αθήνας και παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μόνο κατά τη διάρκεια της εργασίας του στον οργανισμό. Εργάστηκε από τις 4 Σεπτεμβρίου 1931 έως στις 1 Ιανουαρίου 1944 ως επόπτης λιμενικού φόρου ξηράς.

Ο Μποτσιβάλης Δημήτριος ήταν υπάλληλος στο Λιμενικό Ταμείο Αλεξανδρούπολης με το βαθμό του Γραμματέα. Την 1 Ιουνίου 1941 μετατέθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης και ανέλαβε λογιστής στο Λογιστήριο εξαιτίας των ιδιαιτέρων συνθηκών του πολέμου. Προφανώς, η μετάθεση αυτή σχετιζόταν με την Βουλγαρική κατοχή στην περιοχή του Έβρου. Στις 19 Ιουλίου 1944 τοποθετήθηκε με το βοηθό του γραμματέα Α΄ στο Τμήμα Γραμματείας και τη Διεύθυνση Εκμετάλλευσης εκτελώντας χρέη αναπληρωτή στον προϊστάμενο Σωτήριο Κουκίδη, ενώ στις 15 Νοεμβρίου 1945 οριστικοποιήθηκε η οργανική του θέση στο Τμήμα Ελεγκτηρίου. Στις 5 Ιουνίου 1945, μετατέθηκε στο Τμήμα Λογιστηρίου, ενώ συνέχιζε να εκτελεί χρέη γραμματέα Επιτροπείας και της Εκτελεστικής Επιτροπής προς αντικατάσταση του Σωτήρη Κουκίδη. Στις 15 Ιουλίου 1945 επανήλθε στο Λιμενικό Ταμείο Νομού Έβρου.

Ο Σιλβέστρος Μπουκουβάλας ήταν γιος της Αρετής και του Εμμανουήλ, ο οποίος εργαζόταν παλιότερα στην ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1922, κατοικούσε στην Θεσσαλονίκη και το επάγγελμά του ήταν ψαράς. Υπηρέτησε το 1943 στο πεζικό στην Αλεξανδρούπολη και τραυματίστηκε από νάρκη στο δεξί μηρό στο πόλεμο. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 1/12/45 ως ημερομίσθιος φύλακας και το 1947 επέστρεψε στο στρατό ως κλητήρας. Την επόμενη χρονιά γύρισε στον οργανισμό. Από πολλές αναφορές εργασιακής ικανότητας του οργανισμού προκύπτει ότι η αναπηρία του προκαλούσε δυσχέρειες και αντιμετωπιζόταν από τους συναδέλφους του και τη διοίκηση ως πρόβλημα. Είχε έρθει σε αντιπαράθεση με συναδέλφους του. Διαμαρτυρόταν για τη θέση του ως φύλακας και παρόλο που τον μετέφεραν σε άλλη θέση συνέχισε να διαμαρτύρεται. Το τοποθέτησαν ως κατασκευαστή μεταλλίων και ξύλινων χειροτεχνημάτων σε ένα εργαστήρι. Δεχόταν διαρκώς επίπληξη για τη συμπεριφορά του και απολύθηκε μετά από ένα χρόνο με την αναφορά “νόμιζε πως η βαριά του αναπηρία θα του παρέχει προνόμια”. Η δυσχερής αυτή εξέλιξη υποδεικνύει μια εποχή κατά την οποία οι ανάπηροι δυσκολεύονταν να ενσωματωθούν σε παραγωγικές εργασίες. Στις 30 Μαρτίου 1954 απολύθηκε μαζί με άλλους συνολικά 41 εκτάκτους υπαλλήλους από το ΔΣ ΕΖΛΘ.