Εμφανίζει 265 αποτελέσματα

Ο Μαρινάκης Κωνσταντίνος του Μαρίνου γεννήθηκε στο Αλάτσατα Αϊδινίου το 1895. Υπηρέτησε ως έφεδρος υπαξιωματικός. προσλήφθηκε στην ΕΖΘ στις 8 Δεκεμβρίου 1925 ως φύλακας. Απολύεται στις 16 Ιουνίου 1926 «εξαιτίας υπηρεσιακής ανεπάρκειας».

Ο Αθανάσιος Μανετζής του Νικολάου γεννήθηκε στο Αδραμύτιο Μικράς Ασίας το 1908. Ήταν έγγαμος και είχε απολυτήριο Δημοτικού . Ανήκε στην στρατιωτική κλάση 1928 και είχε υπηρετήσει ως έφεδρος υπαξιωματικός με βαθμό δεκανέα (ήταν επίσης εγγεγραμμένος στο Μητρώο Αρρένων Δήμου Θεσσαλονίκης, 2931). Στις 22 Αυγούστου 1938 του ανετέθησαν καθήκοντα Φύλακα Β, μέχρι την απόλυση του στις 21 Φεβρουαρίου 1939 λόγω νομίμου κωλύματος, ωστόσο τις 17 Μαρτίου 1939 ανέλαβε ξανά καθήκοντα σύμφωνα με το άρθρο 17 του Α.Ν. 962/1937. Την 28η Οκτωβρίου 1940 έφυγε για το μέτωπο από το οποίο επέστρεψε στις 13 Μάη 1941. Στις 5 Ιουλίου 1946 ανακοινώθηκε η προαγωγή του σε Φύλακα Α με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 29 Οκτωβρίου 1949 προήχθη σε Γραφέα Α. Στις 5 Ιανουαρίου 1954 απολύθηκε λόγω συνταξιοδότησης.

Ο Ιωάννης Μακρύδης τους Αριστοτέλους γεννήθηκε στη Χαλκιδόνα το 1899. Δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος την 1η Δεκεμβρίου 1925 και απόφαση στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Απολύθηκε για πειθαρχικό παράπτωμα την 1η Ιουνίου 1926.

Ο Μαδεντζόγλου Χαράλαμπος του Νικολάου γεννήθηκε στη Νίγδη Μικράς Ασίας το 1880. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί.
Στις 12 Οκτωβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως αποθηκάριος στις Προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Αποθηκάριου Β΄ στο Τμήμα Εκφορτώσεων και Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Ιουλίου 1927 έγινε Αποθηκάριος Β΄. Στις 15 Ιουλίου 1927 δέχθηκε παρατήρηση εξαιτίας επίδειξης αμέλειας. Στις 3 Νοεμβρίου 1927 δέχθηκε παρατήρηση γιατί αφέθηκε ανοικτή τη νύκτα η όπισθεν θύρα της αποθήκης 26. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1928 μετατέθηκε στην Αποθήκη 12 των Κοινών Αποθηκών. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1928 μετατέθηκε στην Αποθήκη 7 των Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Μαρτίου 1929 προάχθηκε σε Αποθηκάριος Α΄. Στις 22 Ιουνίου 1929 του αναγνωρίσθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό από 15 Οκτωβρίου 1928. Στις 23 Ιουνίου 1930 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 17 . Στις 4 Ιουλίου 1930 απολύθηκε με απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου κατηγορούμενος επί κλοπή

Ο Νικόλαος Μήκας του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στο Τσεγκέλκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη το 1895. Δεν είχε στρατευθεί. Στις 2 Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του βοηθού Αποθηκάριου στο Τμήμα Εκφορτώσεων και Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Ιουλίου 1927 ονομάστηκε Βοηθός Αποθηκάριος Α΄. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1928 απολύθηκε προσωρινώς κατά το άρθρο 54 του οργανισμού συνεπεία αποκαλυφθεισών κλοπών στην Αποθήκη 4. Απολύθηκε από την υπηρεσία οριστικώς όταν εκδόθηκε από το Εφετείο Θεσσαλονίκης καταδικαστική απόφαση για λαθρεμπορία και κλοπή στα 1928.

Ο Πέτρος Λούβαρης ήταν σημαντική προσωπικότητα της προπολεμικής Θεσσαλονίκης καθώς υπήρξε δημοσιογράφος, πρόεδρος του Συνδέσμου Συντακτών Θεσσαλονίκης, παράγοντας του Αθλητικού Σωματείου Άρης και γενικός διευθυντής στο ΛΤΘ την περίοδο 1933-. Γεννήθηκε στα Δαρδανέλια το 1881. Απόφοιτος Ανωτέρας Σχολής Φιλολογικής και Ιστορικής Επιστήμης καθώς και της Γερμανικής Σχολής Scneiller στη Βηρυττό και συγκεκριμένα στο Οικονομικό και Εμπορικό Τμήμα, ενώ διεύθυνε για το έτος 1908-1909 την Εθνική Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου στην Κωνσταντινούπολη. Είναι κάτοχος της γαλλικής, γερμανικής, ιταλικής καθώς και της ρωσικής γλώσσας. Φαίνεται ότι έζησε στο Λίβανο και την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας σίγουρα πριν το 1914. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933)

Εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Θάρρος κατά την περίοδο 1913-1917. Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Ελευθερία το 1914 με εκδότη και αρχισυντάκτη τον Νικόλαο Σηφάκη. Κατόπιν εργάστηκε στην εφημερίδα Μακεδονία. Στα 1924 συμμετείχε στην ομάδα των δημοσιογράφων που ήρθε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Βελλίδη, διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία, και ίδρυσε την εφημερίδα Μακεδονικά Νέα. Ήταν ουσιαστικά μια εφημερίδα συντακτών, ενώ ο Λούβαρης είχε την ευθύνη της έκδοσης. Η ανεπιφύλακτη, από την πρώτη μέρα, υποστήριξη της κυβέρνησης Αλ. Παπαναστασίου, που προχωρούσε προς την κατάργηση του βασιλικού θεσμού, ευνόησαν τη «νεαρή» εφημερίδα και της εξασφάλισαν την κυκλοφορία που προσδοκούσαν οι εκδότες της. Τα Μακεδονικά Νέα αρχικά υποστήριξαν την κοινοβουλευτική κυβέρνηση Πάγκαλου, γιατί πίστευαν ότι θα βοηθούσε στη γεφύρωση των πολιτικών αντιθέσεων και ότι θα ήταν μια λύση προσωρινή. Όταν διαψεύσθηκαν οι ελπίδες αυτές, άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνησης. Μετά την ανατροπή της δικτατορίας υποστήριξαν το Κόμμα των Φιλελευθέρων με ηγέτη τον Γ. Καφαντάρη. Μάλιστα, ο διευθυντής της εφημερίδας Π. Λούβαρης εκλέχτηκε βουλευτής στην Έδεσσα. Επίσης, ο Λούβαρης υπήρξε στα 1921 συνεργάτης της εφημερίδας Μεγάλη Ελλάς. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας των “Αθλητικών Νέων” την οποία μετά από χρόνια επανέκδοσε ο Ν. Καμπάνης. Τέλος, στις 26 Δεκεμβρίου 1922, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια να οργανωθεί ο δημοσιογραφικός κόσμος της Θεσσαλονίκης σε σωματείο και πρωταγωνίστησε στην ιδρυτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης στις 6 Ιανουαρίου 1923. Ασχολήθηκε ενεργά με τα διοικητικά του Άρη και ήταν ο πρόεδρος με τον οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1932. Την ίδια χρονιά έθεσε υποψήφιος για τις γερουσιαστικές εκλογές με το Κόμμα των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 727 ψήφους.

Η πρώτη επίσημη εμπλοκή του Λούβαρη με τα λιμενικά ζητήματα ήταν με την ιδιότητα του βουλευτή κατά τη μεγάλη σύσκεψη για τη χωροθέτηση του νέου λιμένα. Σε αυτή επεσήμανε δύο ζητήματα, την οπωσδήποτε διευκόλυνση των φορτοεκφορτώσεων και των μεταφορών και την πραγματοποίηση οικονομιών. Είναι απόλυτα αρνητικός στην κατασκευή λιμένα ιστιοφόρων ανατολικά της πρώτης προβλήτας με το επιχείρημα ότι «η δημιουργία λιμενίσκου ιστιοφόρων εις το κέντρον της πόλεως αποκλείεται διότι εκ τοιαύτης εις ολόκληρον την παραλίαν της λεωφόρου Νίκης θα συγκεντρώνονται ακαθαρσίες». Θεωρεί τέλος τη λύση στα δυτικά του υπάρχοντος λιμένας ως την προσφορότερη οικονομικά. (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, 38η Συνεδρίαση, 16/4/1931)

Πρώτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1930-01-27 έως 1932- 4-20
Ο Λούβαρης Πέτρος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Στα 1930, η Επιτροπεία του ΛΤΘ αναμένει από το Υπουργείο ένα νέο οργανόγραμμα, καθώς δεν προβλέπεται η θέση διευθυντή, και για αυτό το λόγο καθυστερεί ο διορισμός μέχρι να βρεθεί νομικός τρόπος. Για την θέση του διευθυντή προτάθηκε ο Μιχαήλ Καλογερόπουλος, χωρίς τελικά η πρόσληψη να προχωρήσει. (Πρακτικά ΛΤΘ, 74η Συνεδρία, 19/9/1932) Το θέμα της πρόσληψης Διευθυντή θα επανέλθει στα τέλη του 1933. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΤΘ, ενώ σε άλλα Λιμενικά Ταμεία δεν προβλέπεται τέτοια θέση, θεωρείται πως η περίπτωση του ΛΤΘ είναι εξαιρετική λόγω του προνομίου της εκμετάλλευσης του λιμένα. Επίσης, η νομοθεσία για τα λιμενικά ταμεία και ιδιαίτερα για το ΛΤΘ θεωρείται ατελής, ώστε να στηρίζονται σε αυτήν. Επιπλέον, το ΛΤΘ βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερο όγκο εργασίας σε σχέση με άλλα μεγάλα λιμενικά ταμεία της χώρας. Τελικά, αποφασίστηκε ο διορισμός διευθυντή με πλειοψηφία 8-4 καθώς η μειοψηφία (Σαράτσης, επιλιμενάρχης) θεωρούσαν περιττή τη θέση με το επιχείρημα ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά. Η Επιτροπεία θεώρησε ως αναγκαία προσόντα για τη θέση την καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας, απολυτήριο Γυμνασίου ή πτυχίο Δημόσια; Εμπορικής Σχολής και πολυετή κοινωνική δράση. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 106η Συνεδρία, 27/11/1933)

Ο μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Πέτρος Λούβαρης αποστέλλοντας επιστολή στην οποία αναφέρει τις σπουδές του και αιτείται της θέσης. Ωστόσο, δεν υπήρξε δημόσια προκήρυξη της θέσης με το σκεπτικό ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα δέχονταν εκατοντάδες αιτήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Ο μόνος που διαφώνησε με τη λογική αυτή ήταν ο αντιπρόεδρος Σασαγιάννης. Ο Πρόεδρος Β. Δημητρίου απάντησε πως «ότι προκειμένου περί διορισμού διευθυντού δεν τηρούνται αι διατυπώσεις αίτινες επιβάλλονται δια την πρόσληψιν υπαλλήλων», αν και «από πολλού είναι γνωστόν ότι η Επιτροπεία θα προβαίνει εις την δημιουργίαν θέσεως Διευθυντού». Στην ίδια κατεύθυνση ο Μόλχο επισημαίνει ότι «χωρίς να δημοσιευθή έχει λάβει γνώσιν όλος ο κόσμος», ενώ ο Γρηγοριάδης επισημαίνει πως σε περίπτωση δημοσίευσης της προκήρυξης «θα είναι δύσκολον ν’ αποφασίσωμεν διότι θα έχωμεν πληθώραν αιτήσεων» και προτείνει να προσληφθεί επί δοκιμή. Ο πρόεδρος απαντά πως τόσο ο Διευθυντής όσο και όλοι οι υπάλληλοι «μονιμοποιούνται μόνον μετά παρέλευσιν πενταετίας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του κυβερνητικού γενικού γραμματέα της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας ο οποίος συμφώνησε πως δεν θα έπρεπε να δημοσιευθεί η προκήρυξη με το σκεπτικό ότι «τότε θα έχωμεν αιτήσεις όλων των αποφοίτων των Σχολών Μέσης Εκπαίδευσης» προκαλώντας αδιέξοδο στη διαδικασία επιλογής. Ο Κυριακόπουλος μόνο υποστηρίζει την αξία της ύπαρξης 3-4 αιτήσεων, αλλά οι Ηλιάδης και Πέππας έπλεξαν το εγκώμιο του Λούβαρη. Τελικά, η πρόταση του Σασαγιάννη έλαβε τρεις ψήφους έναντι 8, ενώ ο Λούβαρης έγινε δεκτός με μόνο μία αρνητική ψήφο, πιθανότατα του Σασαγιάννη. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933) Σε κάθε περίπτωση εντυπωσιάζει η ευρύτατη συναίνεση για μια εντελώς αδιάβλητη διαδικασία επιλογής. Ακόμη περισσότερο εντυπωσιάζει η συναίνεση των αντιβενιζελικών και ιδιαίτερα των κυβερνητικών απέναντι σε ένα πρόσωπο ταυτισμένο με τη βενιζελική παράταξη. Επίσης, εντυπωσιάζει η σιωπή της συνήθους εσωτερικής αντιπολίτευσης η οποία εμφανίζεται στα κρίσιμα ζητήματα. Είναι φανερό πως η συγκεκριμένη πρόταση είχε την ευρύτατη αποδοχή όλου του οικονομικού και πολιτικού κόσμου, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τον φιλοβενιζελικό χαρακτήρα της διοίκησης του ΛΤΘ. Ο Λούβαρης φαίνεται να ανέλαβε εργασία στις αρχές του 1934 καθώς εμφανίζεται να παρίσταται για πρώτη φορά σε συνεδρίαση της επιτροπείας στις 14 Φεβρουαρίου 1934. Συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες της εκπόνησης της νέας σύμβασης για τα λιμενικά έργα με συχνές επισκέψεις στην Αθήνα, ενώ συχνά επίσης προσπάθησε να διαχειριστεί με μεγαλύτερη επιτυχία παρεκτροπές κυρίως των υπαλλήλων του ΛΦΞ. Ανέλαβε το έργο της σύνταξης του νέου οργανισμού του ΛΤΘ και επρόκειτο να το καταθέσει τον Δεκέμβριο του 1934. Ωστόσο, εξαιτίας της ενασχόλησής του με τη σύμβαση των λιμενικών έργων καθυστέρησε την σύνταξή του για να το καταθέσει τον Μάρτιο του 1935. (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935)

Δεύτερη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Λούβαρος Πέτρος συμμετείχε στη δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Στις αρχές του 1935, θεωρήθηκε ότι ο Λούβαρης παρείχε σοβαρές υπηρεσίες προς το ΛΤΘ, διότι προβλέπεται να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρτο εξαιτίας της προσεχούς έναρξης των έργων. Για αυτό με απόφαση της Επιτροπείας δόθηκε αύξηση από 1η Απριλίου. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 148η Συνεδρία, 22/3/1935) Ύστερα από το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1 Μάρτη, ο πρόεδρος Βασίλης Δημητρίου τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Την ίδια περίοδο έληξε η θητεία της Επιτροπείας και για αυτό το λόγο κατά την τελευταία συνεδρίασή της στα μέσα Απριλίου ο προεδρεύων Σασαγιάννης ευχαρίστησε τον διευθυντή για τις εξαιρετικές υπηρεσίες του. Επίσης, εξέφρασε τις ευχαριστίες του εκ μέρους της Επιτροπείας ο κυβερνητικός επίτροπος Δημήτρης Ηλιάδης προδιαθέτοντας για τη διατήρηση του Λούβαρη στη θέση του. Βέβαια, ο Λούβαρης ευχαρίστησε τους Σασαγιάννη και Ηλιάδη και όλα τα μέλη της Επιτροπείας δηλώνοντας πως «θα διατηρήσει την καλλίστην ανάμνησιν». (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 151η Συνεδρίαση, 5/4/1935) Ο Λούβαρης ανέλαβε να οργανώσει τη διαδικασία της εκλογής της νέας επιτροπείας. Νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αναστάσιος Μιχόπουλος. Χαιρετίζοντας την εκλογή επισήμανε πως η νέα περίοδος θα είναι κρίσιμη για το ΛΤΘ καθώς θα ξεκινήσουν τα νέα λιμενικά έργα και πως ο ίδιος θα παρέχει τις ταπεινές δυνάμεις του. Ο Μιχόπουλος ευχαριστώντας τον Λούβαρη δήλωσε πως είναι βέβαιος πως στο πρόσωπό του θα βρει άξιο συμπαραστάτη. Η εξέλιξη αυτή εντυπωσιάζει καθώς ο μέχρι πρότινος βενιζελικός βουλευτής Λούβαρης «επιβιώνει» μέσα σε ένα τεταμένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεχόμενος μόνο θετικά σχόλια από τους φιλοκυβερνητικούς. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρίαση, 8/4/1935)

Ο Λεωνίδας Λιάπης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1905 στη Μάδυτο, ήταν έγγαμος, είχε υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός και στις 6 Νοεμβρίου 1928 ανέλαβε καθήκοντα ως αποθηκάριος στο Τμήμα Ιδιωτικών Αποθηκών και Επαλήθευσης. Την 31η Ιανουαρίου 1931 πήρε προαγωγή, ενώ στις 23 Μάη 1935 τέθηκε εκτός υπηρεσίας μέχρι την κοινοποίηση της επικείμενης απόλυσης του που πραγματοποιήθηκε την 31η Μάη 1935. Στις 23 Μάρτη 1936 προσλήφθηκε ξανά και ανέλαβε καθήκοντα στο Γραφείο Στατιστικής μέχρι την 20η Σεπτέμβρη 1937 από το οποίο αποχώρησε προσωρινά για στρατιωτική εκπαίδευση ως έφεδρος αξιωματικός, ενώ η απουσία του παρατάθηκε έως την 21 Οκτωβρίου 1937. Στις 10 Φεβρουαρίου 1938 αποσπάστηκε στο Δικαστικό Τμήμα που είχε μόλις συσταθεί για την ταξινόμηση του αρχείου δικαστικών υποθέσεων. Στις 25 Μάη 1938 μεταφέρθηκε στην υπηρεσία Μελετών και Στατιστικής, ενώ στις 19 Μάη 1939 του αποδόθηκε επίδομα. Στις 24 Ιουλίου 1940 έλαβε αύξηση για την συμπλήρωση δέκα χρόνων υπηρεσίας την 24η Οκτωβρίου 1938 και στις 11 Σεπτέμβρη 1940 αποχώρησε για στρατιωτικές υπηρεσίες ως έφεδρος αξιωματικός επιστρέφοντας στο λιμάνι 12 Μάη 1941. Στις 21 Ιουνίου 1941 τέθηκε στη διάθεση της Επιτροπής Διαχείρισης Δελτίων Τροφίμων και πιο συγκεκριμένα στις 25 Σεπτεμβρίου 1941 στην υπηρεσία της Διεύθυνσης Επισιτισμού και Διοίκησης Μακεδονίας. Στις 9 Σεπτέμβρη 1942 έλαβε αύξηση, ενώ στις 6 Αυγούστου 1942 αποσπάστηκε στην Αυτόνομη Υπηρεσία Επισιτισμού Μακεδονίας. Την 25η Αυγούστου 1943 προήχθη σε Γραμματέα Β, ωστόσο με την απελευθέρωση της χώρας στις 4 Ιούλη 1945 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Μεταφορών, ενώ στις 16 Ιουλίου 1945 επαναφέρθηκε στο βαθμό του Γραφεύς Α. Στις 6 Μαρτίου 1946 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως, ενώ στις 18 Ιουνίου 1946 ανακοινώθηκε ότι με απόφαση της ΕΕΖΘ της 22ας Νοεμβρίου 1945 και με τη σύμφωνη γνώμη του Υπηρεσιακού Συμβουλίου και την έγκριση της Γενικής Διοίκησης κεντρικής Μακεδονίας προάγονταν σε Γραμματέα Β (είχε προηγηθεί παρόμοια ενέργεια κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας, αλλά μεταπολεμικά δρομολογήθηκε η ίδια προαγωγή με τη σύμφωνη γνώμη της διοίκησης και εξαίρεση της προηγούμενης απόφασης). Στις 22 Φεβρουαρίου 1947 τοποθετήθηκε διαχειριστής της Αποθήκης 7, ωστόσο στις 4 Μάη 1948 απολύθηκε με απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών σύμφωνα με τον νόμο “περί ελέγχου νομιμοφροσύνης”.

Ο Ιορδάνης Λασπίδης του Πασχάλη ήταν εργάτης και υπάλληλος ΕΖΘ.
Γεννήθηκε στην Τυρολόη Ανατολικής Θράκης το 1882, είχε φοιτήσει μέχρι την Γ' τάξη δημοτικού.