Εμφανίζει 5680 αποτελέσματα

Ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) , μετέπειτα Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ), ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη και η μεγαλύτερη μη αριστερή ελληνική αντιστασιακή οργάνωση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα Ζέρβα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1941 με προσανατολισμό αντιμοναρχικό, αλλά όχι αντιστασιακό. Μετά από έντονη βρετανική πίεση, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση από το 1942 κυρίως στην Ήπειρο, τόπο καταγωγής του Ζέρβα. Ο Ζέρβας τέθηκε επικεφαλής αντάρτικων δυνάμεων που ανέπτυξαν τη δράση τους στη δυτική Ελλάδα και συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Αντάρτικες ομάδες του ΕΔΕΣ εδραίωσαν την κυριαρχία τους στην Ήπειρο. Ο ΕΔΕΣ αποτέλεσε πόλο έλξης φιλελεύθερων, αστών δημοκρατών και αρκετών σοσιαλιστών. Σε γενικές γραμμές αντιπροσώπευε τις αντικομμουνιστικές αλλά αντιστασιακές αστικές τάξεις. Εξέδιδε τις εφημερίδες Δημοκρατική Σημαία και Εθνική Φλόγα. Το φθινόπωρο του 1943 ο ΕΔΕΣ ήρθε σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ. Ο Ζέρβας συνήψε συμφωνία μη επίθεσης με την 22η γερμανική Μεραρχία που διήρκεσε ως το 1944. Το Φεβρουάριο του 1944 έπαυσε η σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ συνέχισε την αντιστασιακή του δράση.Κατά την απελευθέρωση ο ΕΔΕΣ εκδίωξε από την Ήπειρο στην Αλβανία τους Τσάμηδες, Αλβανούς συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων με αυτονομιστική δράση. Κατά τα Δεκεμβριανά ήρθε σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ, που εκδίωξε τις μονάδες του στην Κέρκυρα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1945, με απόφαση του Ζέρβα, ο ΕΔΕΣ διαλύθηκε.

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ είναι θυγατρική εταιρία της πολυεθνικής ETHYL CORPORATION που εκτός από τη Θεσσαλονίκη διαθέτει εργοστάσια αντικροτικών στις ΗΠΑ, στη Μ. Βρετανία και στο Βέλγιο. Η ETHYL CORPORATION κατέχει πάνω από 50 χρόνια την πρώτη θέση στην παγκόσμια παραγωγή και εμπορία των αντικροτικών συνθέτων. Από το 1966 παράγει και αποθηκεύει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τα αντικροτικά σύνθετα που καλύπτουν τις ανάγκες των εταιριών πετρελαίου της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Ειδικά το εργοστάσιο στο Βέλγιο αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό αποθήκευσης και προώθησης των προϊόντων που παράγονται κύρια στο συγκρότημα της Θεσσαλονίκης. Είναι η πρώτη εξαγωγική χημική βιομηχανία της χώρας με κάποιες από τις καλύτερες εγκαταστάσεις του είδους στον κόσμο. Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ παράγει κυρίως αντικροτικά, δηλαδή τετραιθυλιούχο και τετραμεθυλιούχο μόλυβδο (TEL, TML), τα οποία χρησιμοποιούνται για τη βελτίωση της ποιότητας της βενζίνης (βελτίωση της ποιότητας με αύξηση του αριθμού οκτανίων). Εκτός από αυτά παράγει και αιθυλοχλωρίδιο, μεθυλοχλωρίδιο και μονομελές βινυλοχλωρίδιο (VCM), ενδιάμεσα προϊόντα για την παραγωγή πλαστικών στο πετροχημικό συγκρότημα της ESSO PAPPAS. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1967 με αρχική επένδυση 15 εκατομμυρίων δολαρίων μετά από τη συμφωνία με την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου το 1964. Απασχολεί περίπου 300 υπαλλήλους και είναι η μοναδική εταιρία στην Ελλάδα που παράγει αντικροτικά. Το ύψος των εξαγωγών της ΕΘΥΛ Ελλάς έφτασε τα 30 εκατομμύρια δολάρια το 1975. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, πρακτικά όμως βρίσκονται μέσα σ' αυτή, ύστερα από την επέκταση που έγινε από το 1967 και μετά στη Θεσσαλονίκη. Η εταιρία δεχόταν κριτική εξαιτίας της προκαλούμενης ρύπανσης και των κινδύνων έκρηξης ή διαρροής καθώς και λόγω της μεταφοράς των διαφόρων παραγωγών μέσα ή κοντά απ' την πόλη. Οι κινητοποιήσεις ενάντια στην ΕΘΥΛ αρχίζουν κατά τη μεταπολίτευση, Τότε με αφορμή τις λιποθυμίες 11 λιμενεργατών στον προβλήτα 5 από τον οποίο διακινούνται τα τα προϊόντα της ΕΘΥΛ. Οι 2000 εργαζόμενοι στο λιμάνι αρχίζουν κινητοποιήσεις από το Μάη του 1975 και κατεβαίνουν σε απεργία με αιτήματα να ερευνηθούν τα αίτια των λιποθυμιών, να φύγουν οι δεξαμενές της ΕΘΥΛ από το λιμάνι καθώς και η ΕΘΥΛ από την πόλη. Στις 9 Ιουνίου 1975 η Συντονιστική Επιτροπή των σωματείων των λιμενεργατών κυκλοφόρησε σχετική ανακοίνωση. Δημιουργήθηκε μια επιτροπή πραγματομώνω από επιστήμονες, καθηγητές κλπ η οποία προσπαθεί να πείσει του εργαζόμενους ότι έχουν παρθεί μέτρα και δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την υγεία τους. Μάλιστα ο Εδιπίδης, καθηγητής υγιενής, δήλωνε σε συγκέντρωση λιμενεργατών ότι ''μετρήσεις απέδειξαν ότι η περιεκτικότητα σε μόλυβδο είναι μικρότερη από τα διεθνώς παραδεκτά όρια και δεν κινδυνεύει κανείς. Οι λιμενεργάτες όμως δεν είχε πεισθεί και κατηγορούσαν τον Εδιπίδη. Μάλιστα ένας λιμενεργάτης τον απείλησε λέγοντας: