Ο Μαυρουδής Σταύρος του Κωνσταντίνου προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 3 Μαρτίου 1930 και απολύθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1944. Συγκεκριμένα, είχε κατηγορηθεί από την Επιτροπεία του ΛΤΘ ότι όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην πόλη είχε καταδώσει τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΛΤΘ Σωτήριο Κουκίδη, Ηλία Ιώβη, Παναγιώτη Κωνσταντινίδη και Ανδρέα Κυριάδη του στην Γκεστάπο «επί αντιγερμανική προπαγάνδα, δυσφημίσει του γερμανικού στρατού και μεταφορά ειδήσεων των ραδιοφωνικών σταθμών». Συγκεκριμένα κατηγορήθηκαν ότι «ήκουον τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Λονδίνου και μετέδιδον τας ειδήσεις αυτού εις τους συναδέφλους των με προφανή σκοπόν να αναπτερώσουν το θάρρος των συναδέλφων των επί την τελικήν νίκην των Συμμάχων». Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι συνελήφθηκαν και υπέστησαν βασανιστήρια. Ωστόσο, μετά τη γερμανική ανάκριση αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ ο Μαυρουδής για αυτή την κακόβουλη πράξη του συνελήφθηκε από τις γερμανικές αρχές και κλείστηκε στις φυλακές Επταπυργίου και αργότερα σύρθηκε ενώπιον του Εκτάκτου Γερμανικού Στρατοδικείου «ίνα δικασθή ως υπαίτιος ότι από εμπάθειαν προς τους συναδέλφους του εξέθεσεν εις κινδύνον την ζωήν των και δια της αδίκου ταύτης πράξεώς του εξέθεσεν την υπόληψιν της Γερμανικής Δικαιοσύνης εις τα μάτια των κατεχομένων λαών». Ο Πρόεδρος του Γερμανικού Δικαστηρίου ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του, αλλά ο Δικαστικός Επίτροπος προσπάθησε να ελφρύνει τη θέση του κατηογρουμένου υποστηρίζοντας ότι επειδή είχε γερμανίδα γυναία ενδιαφερόταν για την ασφάλεια των γερμανικών στρατευμάτων. Το ΛΤΘ δεν προέβη στην παραδειγματική τιμωρία του για να μην εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή των υπαλλήλων του και των συμβούλων της Επιτροπείας, αλλά αποφασίστηκε να απολυθεί μετά την απελευθέρωση. Καθώς πλησίαζε η μέρα της απελευθέρωσης, ο Μαυρουδής ζήτησε να μεταβεί στην Αθήνα και να χαθούν τα ίχνη του στη μεγαλούπολη. Αφού λοιπόν μετέφερε όλα του τα έπιπλα αναχώρησε αεροπορικώς στην Αθήνα. Ωστόσο, οι υπάλληλοι του ΛΤΘ ζήτησαν την τον εγκλεισμό του και την τιμωρία του. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με την επιτροπεία του ΛΤΘ πρέπει να θεωρηθεί δωσίλογος. Από την εισαγγελική ανάκριση στις 26 Ιουλίου 1946 προέκυψε ωστόσο πως «αντί του καταδότου μετά της Γερμανίδος συζύγου, απεδείχθη ότι επρόκειτο περί ενός μικρού πτωχού υπαλλήλου του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης έχοντος σύζυγον μίαν εκ Βιέννην Αυστριακήν διδασκάλισσαν σφοδροτάτην πολεμίαν του Χιτλερισμού, παρακολουθουμένην υπό των οργάνων της Γερμανικής Αστυνομίας.» Ο ίδιος θα υποστηρίξει πως διώχθηκε από τους Γερμανούς «επί συνεργεία εις την απόκρυψιν Άγγλων αιχμαλώτων» οι οποίο αργότερα στάλθηκαν στο Κάιρο μέσω τη βοήθεια του αδελφού του κατηγορουμένου. Επειδή λοιπόν είχε καταστεί ύποπτος στις γερμανικές αρχές διέφυγε στην Αθήνα. Αφορμή για την απόλυσή του δόθηκε ακριβώς η απουσία του χωρίς να έχει προηγηθεί άδεια από τη διοίκηση του Οργανισμού. Το ΛΤΘ όμως θα αρνηθεί την επιστροφή του επιμένοντας στις αρχικές κατηγορίες.
