Ο ιδρυτής της εργοληπτικής εταιρείας ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ Α.Ε. Περικλής Τριανταφυλλίδης, διπλ. Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π., εμφανίζεται στον κατασκευαστικό χώρο το 1923, επικεφαλής του τεχνικού γραφείου ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ – ΓΕΝΙΚΗ ΕΡΓΟΛΗΨΙΑ με ένα πλήθος έργα κάθε κατηγορίας, που λειτουργούν έως σήμερα στην Αθήνα και σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Η προσωπική επιχείρηση το έτος 1950 έλαβε την νομική μορφή της Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ Α.Ε. και πρώτο πρόεδρο του Δ.Σ. τον ιδρυτή της Περικλή Τριανταφυλλίδη.
Συμμετοχή σε όλο το εύρος των Δημόσιων και Ιδιωτικών έργων στην Ελλάδα με μεγάλη επιτυχία. Υπόγεια οχυρωματικά έργα της Βόρειας Αμυντικής γραμμής στις θέσεις Λυσσε - Δασαβλι – Πυραμιδοειδές στην Ελληνο-βουλγαρική μεθόριο Οχυρωματικά έργα της παράκτιου αμύνης στην Εύβοια και την Αίγινα Οικοδομικά έργα μεταξύ των οποίων τμήμα του κτιρίου του Μ.Τ.Σ. (Μετοχικό Ταμείο Στρατού) στο κέντρο της Αθήνας (τμήμα επί των οδών Βουκουρεστίου – Σταδίου) Ανακαίνιση κτιρίου Τραπέζης Αθηνών (νυν κεντρικό Β΄ της Εθνικής Τραπέζης) στην πλατεία Κλαυθμώνος Πρώην Πρωτοδικείο Αθηνών (Σταδίου – Σανταρόζα – Χ. Τρικούπη) για το οποίο ο τότε Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος τον συνεχάρη εγγράφως Πλήθος άλλων κτιρίων και πολυκατοικιών (Λυκαβηττού 5, Τσακάλωφ 28, κλπ)
Με την είσοδο της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1940 στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ακολουθεί περίοδος απραξίας λόγω στράτευσης όλων των εργαζομένων καθώς και του Περικλή Επ. Τριανταφυλλίδη και επιτάξεως από τον στρατό κάθε είδους μηχανήματος και μεταφορικού μέσου. Το πέρας του πολέμου και του επακολουθήσαντος εμφύλιου σπαραγμού, άφησε τελείως κατεστραμμένη την επιχείρηση, η οποία μόλις το 1950 κατόρθωσε να ανακάμψει.
Η Ανώνυμη πλέον εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ Α.Ε.» αποκτά το «...ειδικό πτυχίο Ε΄ προς συμμετοχήν σε δημοπρασίες έργων ανασυγκροτήσεως....» και συμμετέχει στην κατασκευή μεγάλων έργων. Ανακατασκευή των Εθνικών οδών Κορίνθου – Άργους – Τριπόλεως και Άργους – Ναυπλίου με εξοπλισμό παραχωρηθέντα από τις Η.Π.Α. με το σχέδιο Μάρσαλ Μεγάλης έκτασης και ποικιλίας υπόγεια και επίγεια έργα του Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας Έργα οδοποιίας ως π.χ. τμήματα της νυν επονομαζόμενης «ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΟΔΟΥ» μεταξύ Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης, Αλεξανδρούπολης και Αεροδρομίου, ανισόπεδος κόμβος Κουκακίου, κ.λ.π. Μεγάλα οικοδομικά έργα όπως π.χ. το πλήρες κτιριακό συγκρότημα του Αμερικανικού κολεγίου θηλέων στην Αγ. Παρασκευή, μέρος του στην Πτολεμαίδα, εργοστασίου αζωτούχων λιπασμάτων, Νομαρχιακό Νοσοκομείο «Ο ΑΓ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ» στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας, δύο κέντρα διανομής της ΔΕΗ στην Αθήνα (οδός Αριστείδου) και στον Πειραιά (οδός Αγ. Διονύσου), κ.λ.π. Αθλητικά συγκροτήματα όπως π.χ. Κλειστό Αθλητικό Συγκρότημα Κολεγίου Αθηνών (Π. Ψυχικό), Κλειστό Κολυμβητήριο Γερμανικής Σχολής Αθηνών
Το καλοκαίρι του 1995 τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ Α.Ε. συγχωνεύονται με την εταιρεία ΘΕΜΕΛΗ Α.Ε. και αποτελούν σήμερα μέρος της διευρυμένης εταιρείας.
Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός -ΕΛΑΣ
Ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ) ήταν το στρατιωτικό σκέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) κατά την τριπλή κατοχή της Ελλάδας. Ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1942 κατόπιν απόφασης που είχε λάβει τον Ιανουάριο του 1942 η συγκροτηθείσα «Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή» του ΕΑΜ. Μία από τις πρώτες ομάδες που ανέλαβαν δράση από έμπειρα στελέχη του ΚΚΕ στη Θεσσαλία και Μακεδονία την εποχή εκείνη ήταν και αυτή που δραστηριοποιούταν στη Φθιώτιδα από τον κομμουνιστή, Άρη Βελουχιώτη, που πολύ σύντομα ανέλαβε αρχικαπετάνιος της μεγαλύτερης και μαζικότερης αντιστασιακής οργάνωσης στην Ελλάδα, στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Εργατοτεχνικών Δομικών Έργων
Ελληνογαλλική Εμπορική Πρακτική Σχολή Αθ. Κωνσταντινίδου
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
Οικονομική Εφορία Κληρονόμων Θεσσαλονίκης
Μυρώδης Δημητρακόπουλος γεννήθηκε το 1891 στη Σινώπη του Πόντου και αρχικά μαθήτευσε στο Ιεροδιδασκαλείο ΑΝΑΤΟΛΗ και δίδαξε στη Σινώπη. Μυήθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα από τον Μητροπολίτη Αμισού Γερμανό Καραβαγγέλη και εξορίστηκε από τις τουρκικές αρχές, καταλήγοντας φυγάς στην Αλιστράτη Σερρών ως Διευθυντής των Αστικών Σχολών της περιοχής και φυλακίζεται το 1911 ως πράκτωρ συλλέγων στρατιωτικές πληροφορίες στο Γιεντί Κουλέ Θεσσαλονίκης. Κατά τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο απάγεται από Βουλγάρους κομιτατζήδες και καταδικάζεται σε θάνατο στις Σέρρες ως κατάσκοπος εις βάρος των Βουλγάρων για να απελευθερωθεί τον Αύγουστο 1913 μετά την Συνθήκη του Βουκουρεστίου και να επιστρέψει στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη και να διοριστεί δάσκαλος στην Αστική Σχολή Αλιστράτης και να ιδρύσει εκεί τον πρώτο Αγροτικό Συνεταιρισμό της Μακεδονίας υπό την επωνυμία ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΥΝ.ΠΕ. Κατά τον Α’ ΠΠ κατατάσσεται στον Στρατό της Μακεδονικής Αμύνης και τραυματίζεται στις μάχες Σκρα- Δοϊράνης, όπου του απονέμεται ο Πολεμικός Σταυρός. Λαμβάνει μέρος ως υποψήφιος των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 20/11/1920 και δεν εκλέγεται. Κατά την Μικρασιατική εκστρατεία λαμβάνει μέρος ως Έφεδρος Αξιωματικός στην Προύσα και μετά την Καταστροφή τίθεται υπό τις διαταγές Πλαστήρα-Γονατά. Το 1923 εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη και ιδρύει εμποροβιομηχανικό συγκρότημα επεξεργασίας βάμβακος, σπορελαιουργείο και εμπορίας τροφίμων κλπ. Κατά την γερμανική κατοχή επιτάσσεται η βιομηχανία του μέχρι τέλους του πολέμου. Το 1942 συλλαμβάνεται με καταγγελία υπαλλήλων της ΑΥΕΜ και φυλακίζεται και πάλι στο Γιεντί Κουλέ για 5 μήνες, ώσπου να αθωωθεί. Το 1943 συλλαμβάνεται και πάλι από την Gestapo για να αφεθεί ελεύθερος με καταβολή 3.000 χρυσών λιρών στον Γερμανό Διοικητή Μπέντερ. Επί ΕΑΜοκρατίας η κατοικία του λεηλατείται όπως και το εργοστάσιο του, οι εγκαταστάσεις του οποίου βομβαρδίζονται από τους Συμμάχους, ενώ ο ίδιος σώζεται κρυπτόμενος επί 5μηνο σε φιλική κατοικία. Λαμβάνει μέρος στις εκλογές του 1946 αλλά και του 1950. Ως Πρόεδρος του ΕΒΕΘ το 1946 ιδρύει το Ταμείο Προνοίας με το οποίο ενισχύει φιλανθρωπικές οργανώσεις, στρατιώτες του Εθνικού Στρατού κατά τον Εμφύλιο αλλά και Στρατιωτικές μονάδες. Το 1952 συλλαμβάνεται για ακόμα μια φορά για «φορολογικές παραβάσεις» και «διαφυγόντας δασμούς» που αφορούσαν τα κλαπέντα σπορέλαια από το εργοστάσιο του, οδηγείται και πάλι στο Γιεντί Κουλέ ενώ αργότερα αθωώνεται από τα Οικονομικά δικαστήρια. Στα επόμενα χρόνια συνεχίζει την εμποροβιομηχανική του δραστηριότητα, μέχρι το θάνατο του, το 1977. Μεταπολεμικά υπήρξε, εκτός από Πρόεδρος του ΕΒΕΘ, Πρόεδρος της Διεθνούς Εκθέσεως, Σύμβουλος ή Πρόεδρος στον Οργανισμό Λιμένος, στην τεχνική Σχολή ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ, στην Βιομηχανική Σχολή και στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο. Πηγή πληροφοριών, το φυλλάδιο με τίτλο «Πολύτιμο Ιστορικό Αρχείο» του γιού του, Νίκου Δημητρακόπουλου, Θεσσαλονίκη 2008.