Εμφανίζει 448 αποτελέσματα

Ο Περικλής Δερβίσης του Δημήτρη και της Χρύσας, κάτοικος Θεσσαλονίκης Παύλου Μελά 15. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν απόφοιτος νυκτερινής εμπορικής σχολής. Ανήκε στην κλάση του 1941 και υπηρέτησε ως δεκανέας στην ΕΣΑ. Προσελήφθη στις 15 Μαρτίου 1939 ως έκτακτος. Μονιμοποιήθηκε αργότερα. Τοποθετήθηκε αρχικά ως βοηθός Λογιστή Τεχνικής Υπηρεσίας. Την περίοδο της Κατοχής που η Τεχνική Υπηρεσία δεν λειτουργούσε τοποθετήθηκε στο Λιμενικό Φόρο Ξηράς ως εισπράκτορας μέχρι που επιστρατεύτηκε και ο ίδιος στις 15 Μαΐου 1945 ως έφεδρος δεκανέας στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (κλάση 1941), μάλιστα με σχετικές αιτήσεις 1945-46 ζητά την τακτοποίηση της θέσης του και να του καταβληθούν οι αμοιβές του ως έφεδρος. Αναφέρονται δύο προαγωγές, σε Γραμματέα Β στις 10/5/1945 και σε υπηρεσιακή έκθεση στις 24/4/1948 προτείνεται για προαγωγή στον επόμενο βαθμό ως φίλεργος και ευσυνείδητος με ανεπίληπτη συμπεριφορά. Εργάστηκε επίσης στη Γραμματεία του ΛΤΘ και στο Τμήμα Ελέγχου ΕΖΛΘ, Αποθήκη Α. Το διάστημα 1950-1955 υπάρχουν αρκετές κλήσεις σε απολογία, επιπλήξεις και πρόστιμα λόγω απουσιών που χαρακτηρίζονται αδικαιολόγητες και τελικά στις 30/1/1956 του κοινοποιείται έγγραφο οριστικής απόλυσης «δι αδικαιολόγητον εξακολουθητικήν αποχήν από της εκτελέσεως των καθηκόντων σας» μετά από τη σχετική διαδικασία εξέτασης του θέματος από Υπηρεσιακό Συμβούλιο, Απόφαση ΔΣ ΕΖΛΘ και δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Ο Αλέξανδρος Δημάδης του Μάρκου και τις Αικατερίνης, κάτοικος Περδίκ(κ)α 34, συνοικισμός Παπάφη, γεννήθηκε το 1888 στην Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην κλάση του 1904 και το 1937 ανέφερε ότι ήταν μέλος της Ένωσης Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης, σωματείου το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε «εθνικιστικό και πατριωτικό». Το 1946 παντρεύτηκε την Αθανασία Χατζηζήση ετών 38.
Ο Αλέξανδρος Δημάδης εργαζόταν στην Γαλλική Εταιρία και ενδεχομένως να προσλήφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στο ΛΤΘ προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 με το βαθμό Λογιστή Β, και τοποθετήθηκε «βοηθός επόπτη 1ης επί των φορτοεκφορτώσεων». Στο οργανόγραμμα του 1935 εργαζόταν στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 προήχθη σε γραμματέα Α΄ και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών έχοντας εποπτεία την υπηρεσία Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Το 1945 έχει αναλάβει Προϊστάμενος στην ίδια υπηρεσία. Το 1949 θεωρούταν ένας «από τους αρχαιότερους υπαλλήλους» με «αρκούσαν πείραν», ενώ «χαίρει κοινωνικής υπολήψεως, δεν κυριαρχείται από πάθος τι» και «ο ιδιωτικός του βίος ως οικογενειάρχου και πολίτου είναι άμεμπτος». Η μόνη ποινή που του είχε επιβληθεί ήταν ότι ως προϊστάμενος δεν επόπτευε σωστά το τμήμα του με αποτέλεσμα να απουσιάσουν δύο υπάλληλοι αδικαιολογήτως με αποτέλεσμα ο έλεγχος στα εισαγόμενα και εξαγόμενα προϊόντα να είναι πλημμελής. Το 1950 και το 1953 ασθένησε και υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Συνταξιοδοτήθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος του Ιωάννη (Παλιά Βροντού Πιερίας 1909 - Θεσσαλονίκη, 16 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με τη Δημοκρατική Ένωση και με την Ένωση Κέντρου από το 1951 ως το 1956 και από το 1961 ως το 1967. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος στη Βροντού (1927) και εν συνεχεία στην Κατερίνη. Ήταν υπέρμαχος του δημοτικισμού.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όμως αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, για να επιστρατευτεί και να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή. Επίσης, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά την περίοδο της Κατοχής, πολεμώντας με το ΕΑΜ, δράση για την οποία διώχθηκε και εκτοπίστηκε στον Αϊ-Στράτη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στη συμπρωτεύουσα. Ως δικηγόρος, υπερασπίστηκε αρκετούς αγωνιστές σε δικαστήρια.
Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα στις εκλογές του 1951. Επανεξελέγη βουλευτής Κατερίνης με την ΕΠΕΚ το 1952. Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Δημήτριο Δημάδη, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά. Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.

Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1961 με την Ένωση Κέντρου (Συνασπισμός Ενώσεως Κέντρου-Κόμματος Προοδευτικών) συγκεντρώνοντας 7.150 σταυρούς. Στις εκλογές του 1963 συγκέντρωσε 7.109 ψήφους (με την Ένωση Κέντρου) και εξελέγη βουλευτής για μία ακόμη φορά.

Ως βουλευτής διακρίθηκε για την ευφράδεια λόγου του και τη μαχητικότητά του. Το 1965 εισηγήθηκε μαζί με άλλους πολιτικούς την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Παπανούτσου.

Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 6.235 ψήφους, αλλά ήρθε 3ος από τους υποψηφίους της Ένωσης Κέντρου, πίσω από το Στέργιο Χασαπίδη και το Θεόφιλο Καμπερίδη (εξελέγησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα μόνον οι 2 πρώτοι). Από τη δεύτερη και την τρίτη κατανομή έγινε μεταβολή στις έδρες σε Λευκάδα, Α΄ Θεσσαλονίκης, Καστοριά και Πιερία, με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Άγγελος Καλκάνης (Ένωση Κέντρου) στη Λευκάδα και να χάσει την έδρα του ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ, ενώ στην Πιερία η ΕΡΕ να κερδίσει μια έδρα, την οποία κατέλαβε ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, αντί του Δημόπουλου της Ένωσης Κέντρου.[7] Τελικά, με απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Ιούλιο του 1964, οι 4 συνολικά πολιτευτές ορκίστηκαν βουλευτές: στη Λευκάδα ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ κατέλαβε τη θέση του Καλκάνη (Ένωση Κέντρου), ο Αλέξανδρος Καραθόδωρος με το Κόμμα των Προοδευτικών ορκίστηκε στην Α΄ Θεσσαλονίκης καταλαμβάνοντας την έδρα του Ι. Κοντούλη (ΕΡΕ), ο Παναγιώτης Γυιόκας (ΕΡΕ) στην Καστοριά κατέλαβε την έδρα του Ευριπίδη Πισιώτη (ΕΡΕ) και ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος ορκίστηκε βουλευτής στην Πιερία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανασίου Βασιλειάδη[8].

Την ίδια χρονιά (1964) ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος είχε αναλάβει διευθυντής του Οργανισμού Ελευθέρας Ζώνης και Λιμένος Θεσσαλονίκης, παραιτήθηκε όμως στις 9 Ιουλίου 1964 και από τη συμπρωτεύουσα μετέβη στην Αθήνα, όπου ορκίστηκε βουλευτής[.

Λίγο αργότερα, ο Κώστας Δημόπουλος αποχώρησε από την Ένωση Κέντρου και αναφέρεται σε έκθεση της CIA στην ομάδα των αποκαλούμενων από τον Τύπο αποστατών που στήριζαν την κυβέρνηση του Στεφανόπουλου (από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966)

Με τη σύζυγό του, τη δασκάλα Πιπίτσα Κασιδάκου, απέκτησαν 3 παιδιά. Ο γιος του, Ιωάννης Δημόπουλος, εξελέγη επίσης βουλευτής Πιερίας και έγινε αργότερα υφυπουργός Εμπορίου, ενώ ο εγγονός του, Κώστας, είναι δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω και ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές του 2009 και εξελέγη δήμαρχος του Δήμου Δίου-Ολύμπου (με το συνδυασμό "Ολύμπια Συμμαχία") με ποσοστό 52,3% το 2014. Ήταν επίσης υποψήφιος δήμαρχος στον ίδιο Δήμο το 2010.

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος πέθανε σε ηλικία 98 ετών στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στη Βροντού, τον Ιούλιο του 2007.

Συγκεκριμένα ο Κώστας Δημόπουλος ανέλαβε γενικός διευθυντής της ΕΖΛΘ στις 18 Μαρτίου 1964 με απόφαση του υπουργού Δημοσίων Έργων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΔΣ της ΕΖΛΘ "είναι γνωστός εις την πόλιν Θεσσαλονίκης ως δικηγόρος αλλά και ως πολιτευτής εκλεγόμενος επί σειράν περιόδων ως βουλευτής, διακατέχεται υπό της επιθυμίας όπως δια της επιστημονικής καταρτίσεώς του και εν γένει πείρας του συμβάλη εις το έργον του Οργανισμού δια την πρόοδον του λιμένος." Ο Δημόπουλος στην πρώτη τοποθέτηση στο ΔΣ απαντά: "¨ερχομαι διαπνεόμενος από μίαν ειλικρινήν επιθυμίαν να διαθλεσω πάσαν δύναμίν μου ώστε το πληρέστερον, το εξαίρετον έργον το οποίο ευρίσκω να δημιουργηθή έτι περεταίρω. Είμαι κομιστής των ευχών της κυβερνήσεως ήτις με περιέβαλε με την εμπιστοσύνην της και ενέκρινε τον διορισμόν εις την θέσιν ταύτην [...]."

Ο Στέργιος Εμμανουηλίδης γεννήθηκε στον Χορτιάτη. Ήταν ημερομίσθιος εργάτης του ΛΤΘ και μέλος του ΕΛΑΣ κατά την κατοχή.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ στις 11 Νοεμβρίου 1939 ως έκτακτος εργάτης στην Τεχνική Υπηρεσία για να καλύψει τις ανάγκες «μικροέργων επειγούσης φύσεως εν των λιμένι». Διατηρήθηκε στην υπηρεσία κατά τη διάρκεια της κατοχής με σκεπτικό «ότι απόλυσις αυτών εις τοιαύτας κρισίμους στιγμάς θα απετέλει δι’ αυτούς καταδίκην εις θάνατον». Στη συνέχεια ο Εμμανουηλίδης αποσπάσθηκε με διαταγή της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (ΓΔΜ) ως κλητήρας στην Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων Μακεδονίας Θράκης όπου «υπέδειξε υποδειγματική διαγωγήν». Ωστόσο, σύμφωνα με το ΛΤΘ, «ούτος εργάτης, είτε διότι επείσθη από τον εμπρησμόν του Χωρίου Χορτιάτη υπό των Γερμανών, όπερ τυγχάνει γενέτειρά του, είτε διότι έκλινε προς τον άκρατον αριστερισμόν», αν και τη διάρκεια της υπηρεσίας του ουδέποτε «εξεδήλωσε τας πολιτικάς του πεποιθήσεις» εγκατέλειψε την υπηρεσία την 1η Σεπτεμβρίου 1944, μετά τη λήξη της μηνιαίας άδειας που του είχε δοθεί, για να καταταγεί στον ΕΛΑΣ, προφανώς την 1 Αυγούστου 1944, ωστόσο συνέχιζε να αμείβεται από το ΛΤΘ με απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας, δηλαδή της Επιτροπής του ΕΑΜ που διοικούσε την Θεσσαλονίκη κατά την ΕΑΜοκρατία. Με εγκύκλιο διαταγή της ΓΔΜ στις 24 Ιανουαρίου 1945 ακυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας και διακόπηκε η μισθοδοσία των «εις την απελευθερωτικήν Οργάνωσιν ΕΛΑΣ υπηρετούντων υπαλλήλων ΛΤΘ» από την στιγμή που απουσιάζουν από την Υπηρεσία και μέχρι να παρουσιασθούν και συνεπώς ακυρώθηκε η μισθοδοσία του. Ο Εμμανουηλίδης επανήλθε από τον ΕΛΑΣ στη θέση του στον οργανισμό στις αρχές Μαρτίου 1945. Μετά την εγκατάσταση της τεχνικής υπηρεσίας του ΛΤΘ στα γραφεία του οργανισμού εντός του λιμένα, ο αρχιμηχανικός Κώστας Γκούτας ανασυγκροτώντας το εργατικό προσωπικό ζήτησε να τον χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, το Γραφείο Αντικατασκοπείας απαγόρευσε την είσοδό του στο λιμάνι καθώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Ως εκ τούτου, παρέμεινε στη διάθεση της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως η οποία για να μην τον διατηρεί σε κατάσταση αναμονής ή αργομισθίας τον τοποθέτησε προσωρινά μέχρι να κριθεί η υπόθεσή του από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως εισπράκτορα σε κάποιο από τα φορολογικά φυλάκια. Ωστόσο, θεωρήθηκε πως δεν διέθετε τα πνευματικά προσόντα για να ανταποκριθεί στην συγκεκριμένη υπηρεσία και ούτε ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε άλλη υπηρεσία. Τον Μάιο του 1946 ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης Σ. Κουκίδης έφερε το θέμα του στην Επιτροπεία του ΛΤΘ υποστηρίζοντας πως πρέπει να απολυθεί, αλλά δεν αποφασίστηκε. Παράλληλα, με επίκληση του πολύ χαμηλού εισοδήματος, αλλά μάλλον λόγω του συγκεκριμένου αδιεξόδου, επιτράπηκε από τον Αρχιμηχανικό Κώστα Γκούτα να εργάζεται τις απογευματινές ώρες ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους για να συμπληρώνει το πενιχρό του εισόδημα. Ως εκ τούτου, στις 22 Φεβρουαρίου 1946 προσλήφθηκε από την Εταιρία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτρισμού Θεσσαλονίκης ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους. Τον Ιούνιο του 1946 ο Σ. Κουκίδης επανέφερε το θέμα της απόλυσης και τότε παρά τα επιχειρήματα του Κώστα Γκούτα, η Επιτροπεία αποφάσισε την απόλυσή του με το αιτιολογικό της δεύτερης εργασίας. Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1946 απολύθηκε από το ΛΤΘ.