Showing 4 results

Ο Αδαμίδης Γεώργιος του Κωνσταντίνου και της Ανίκας γεννήθηκε το 1928 στη Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής. Θα ολοκληρώσει το δημοτικό σχολείο. Θα παντρευτεί την Μαρία Κολοβού και θα αποκτήσει δύο παιδιά, ένα αγόρι (1957), τον Κωνσταντίνο, και ένα κορίτσι, την Ανίκα (1953). Είχε υπηρετήσει στην υπηρεσία Συντηρήσεως και Έργων ΣΕΚ ως ελεύθερος εργάτης προσληφθείς αποκλειστικώς για την εκτέλεση διαφόρων έκτακτων έργων από 15 Μαΐου 1945 έως 31 Ιανουαρίου 1946. Στις 7 Μαρτίου 1946 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως οδηγός ελκυστήρων στο Μηχανολογικό Τμήμα. Στις 5 Οκτωβρίου 1950 αποχώρησε λόγω στράτευσης στο πεζικό. Επέστρεψε στις 12 Ιανουαρίου 1953 και τοποθετήθηκε στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών Διοικητικά και στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διεύθυνσης της Ελευθέρας Ζώνης τακτικώς. Την 1 Ιουλίου 1958 προσλήφθηκε στην ΕΖΛΘ ως τακτικός υπάλληλος τεχνίτης του Β8 Κλάδου Β Κατηγορίας. Το 1965 προάχθηκε σε 6ο βαθμό. Την 1η Ιανουαρίου 1967 ανέλαβε αποθηκάριος των Συνεργείων Επισκευής του Μηχανολογικού Τμήματος. Το 1973 χαρακτηρίζεται τεχνίτης συνεργείου επισκευής και βοηθός- αναπληρωτής εργοδηγού συνεργείου. Στις 26 Μαΐου 1980 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Αριστοτέλης Κιούπης του Νικολάου και της Μορφούλας γεννήθηκε το 1915 στον Άγιο Πρόδρομο Χαλκιδικής. Κατά την παιδική του ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα, ενώ ήταν απόφοιτος Δημοτικού. Το 1936 υπηρέτησε τη θητεία του στη Μοίρα Αυτοκινήτων. Το 1938 απέκτησε δίπλωμα οδηγού και πτυχίο οδηγού ελκυστήρα. Από τον Οκτώβριο 1945 μέχρι 15 Μαΐου 1947 εργαζόταν στην ΥΕΚΑ ως οδηγός. Παντρεύτηκε την Ζαφειρώ Κιούπη από την Θεσσαλονίκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο τέκνα. Η σύζυγός του θα αποβιώσει το 1970.
Στις 20 Νοεμβρίου 1952 προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος έκτακτος υπάλληλος με καθήκοντα οδηγού ελκυστήρα (τρακτέρ) και τοποθετήθηκε στο Μηχανολογικό Τμήμα της Τεχνικής Υπηρεσίας. Στις 12 Ιουνίου 1958 προσλήφθηκε στην ΕΖΛΘ ως τακτικός υπάλληλος με καθήκοντα οδηγού χειριστή ελκυστήρων με 8ο βαθμό του Β& κλάδου Τεχνιτών Β΄ Κατηγορίας στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης τεχνικών Υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, ήταν αποσπασμένος στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και μεταφορών της Ελευθέρας Ζώνης. Στο ένα Τμήμα θα εντάσσεται διοικητικά και στο άλλος τακτικά. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε ε[επειδή συμπλήρωσε 2ετή ευδόκιμη δοκιμαστική υπηρεσία. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1965 προάχθηκε κατ’ αρχαιότητα στο βαθμό 7ο. Το 1968 εκτός από οδηγός-χειριστής ελκυστήρα θα αναλάβει και χειριστής αυτοκινούμενου γερανού (Lorain. Στις 11 Ιουλίου 1969 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Το 1970 επιπλέον θα είναι και οδηγός μηιφορτηγού. Στις 20 Οκτωβρίου 1975 προάχθηκε στον 6ο βαθμό. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 διαπιστώθηκε η αυτοδίκαια κατάταξη στον Κλάδο ΜΕ5 Τεχνιτών. Την 1 Ιανουαρίου 1981 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Νικόλαος Μωυσίδης του Αριστείδη και της Σοφίας Ζωγράφου γεννήθηκε το 1927 στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Είχε ολοκληρώσει την 6η Δημοτικού. Όταν είχε προσληφθεί στην ΕΖΘ ήταν άγαμος, αλλά στη συνέχεια θα παντρευτεί την Ελένη Δερβάτη με την οποία θα αποκτήσει μια κόρη, την Σοφία. Είχε έναν αδελφό και τρεις αδελφές και για αυτό δεν στρατεύθηκε ως προστάτης οικογενείας.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1945 προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως έκτακτος εργάτης καρφωτής.Από 23 Σεπτεμβρίου 1945 αποσπάστηκε ως βοηθός οδηγού Αυτοκινήτου στο Μηχανολογικό Τμήμα στην Τεχνική Υπηρεσία και από 14 Απριλίου 1952 ως χειριστής οδηγός ελκυστήρα. Στις 15 Ιουλίου 1958 ανέλαβε καθήκοντα ως τακτικός υπάλληλος τεχνίτης του Β7 κλάδου τακτικών Β΄ Κατηγορίας ως οδηγό αυτοκινήτων ελκυστήρων στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών ανήκοντας όμως διοικητικά στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε αφού συμπλήρωσε 2ετή δοκιμαστική περίοδο. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1965 προάχθηκε στον 6ο βαθμό. Στις 20 Οκτωβρίου 1975 προάχθηκε Το 1977 θα αναλάβει την επίβλεψη των τροχοφόρων αυτοκινήτων. Στις 24 Ιουλίου 1979 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Μιχαήλ Φουντούκης του Παναγιώτη και της Αριστέας γεννήθηκε το 1919 στην Προύσα της Μικράς Ασίας, αλλά μεγάλωσε στις Σέρρες Είχε το Εθνικό Αγροτικό Ορφανοτροφείο Αρρένων Σερρών. Ήταν έγγαμος με τη Σοφία Μαραγκάκη και από το γάμο προέκυψαν δύο παιδιά, ένα αγόρι ο Παναγιώτης (1949) και ένα κορίτσι, η Ευγενία (1948). Στις 13 Δεκεμβρίου 1957 έλαβε πτυχίο οδηγού ελκυστήρα. Υπηρέτησε τη θητεία του από 1 Μαρτίου 1940 έως την 1 Μαΐου 1941 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, ενώ υπηρέτησε και κατά διαστήματα την περίοδο από 12 Απριλίου 1945 έως 23 Ιουνίου 1952. Την περίοδο από 3 Αυγούστου 1943 έως 31 Μαρτίου 1945 εργάστηκε στην Υπηρεσία Έλξεως Υλικού των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ). Από τις 22 Φεβρουαρίου 1949 έως 24 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε στα έργα αποκατάστασης των ΣΕΚ. Από 22 Νοεμβρίου 1949 έως 21 Φεβρουαρίου 1950 απασχολήθηκε ως έκτακτος υπάλληλος τεχνίτης οδηγός αυτοκινήτου. Από 23 Φεβρουαρίου 1950 έως 26 Αυγούστου 1950 εργάστηκε ως βοηθός εφαρμοστού έργων αποκαταστάσεως ΣΕΚ και από 26 Αυγούστου 1950 ως τακτικός σπί συμβάσει υπάλληλος. Την 1 Φεβρουαρίου 1952 μονιμοποιήθηκε ως θερμαστής. Θα απολυθεί από τους ΣΕΚ στις 16 Ιουνίου 1953.
Στις 24 Νοεμβρίου 1952 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως οδηγός τρακτέρ ελκυστήρα ως έκτακτος υπάλληλος στο μηχανολογικό Τμήμα της Τεχνικής Υπηρεσίας. Στις 12 Ιουνίου 1958 διορίστηκε ως τακτικός υπάλληλος στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών με απόσπαση στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ ως οδηγός χειριστής ελκυστήρων και γερανών με τον 8ο βαθμό του Β7 Κλάδου Τεχνικών Β΄ Κατηγορίας. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε επειδή συμπλήρωσε 2ετή ευδόκιμη υπηρεσία. Στις 21 Οκτωβρίου 1967 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 21 Οκτωβρίου 1970 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 20 Οκτωβρίου 1975 προάχθηκε στον 5ο βαθμό. στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 κατατάχθηκε στον κλάδο ΜΕ5 Τεχνιτών σύμφωνα με το νέο βαθμολόγιο. Στις 26 Μαΐου 1979 συνταξιοδοτήθηκε.