Εμφανίζει 2 αποτελέσματα

Ο Σπανοκωλέττης Ηλίας του Γεωργίου και της Ολυμπίας γεννήθηκε το 1912 στη Λαμία. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο Λαμίας και ήταν άγαμος. Υπηρέτησε τη θητεία ως οπλίτης και ως εθελοντής από 17 Μαρτίου 1933 ως 18 Ιανουαρίου 1939. Συμμετείχε στην επιστράτευση από 22 Ιουλίου 1940 έως 1η Μαΐου 1941 και πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας λαμβάνοντας μετάλλιο εξαίρετων πράξεων. Κατόπιν συμμετείχε στην επιστράτευση από 28 Ιανουαρίου 1948 έως 16 Νοεμβρίου 1948. Προσλήφθηκε στις 15 Μαρτίου 1939 στο ΛΤΘ ως έκτακτος υπάλληλος στην Τεχνική Υπηρεσία ΛΤΘ για τα έργα κατασκευής της παραλιακής λεωφόρου. Με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, τα έργα διεκόπησαν, αλλά ο υπάλληλος δεν απολύθηκε για «φιλανθρωπικούς λόγους». Όταν την 1η Μαΐου 1941 επέστρεψε από το μέτωπο υπηρέτησε στη Διεύθυνση Δημοσίων Έργων της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας και στη συνέχεια για ένα έτος ως προϊστάμενος της Γραμματείας Επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης. Τον Ιούλιο 1943 επέστρεψε στο ΛΤΘ τοποθετήθηκε στο Λογιστήριο, ενώ υπηρέτησε και στην Υπηρεσία Γερανών. Στις 12 Αυγούστου 1943 θα αιτηθεί της μονιμοποίησης καταλαμβάνοντας μία από τις 9 κενωθείσες θέσεις των ισραηλιτών υπαλλήλων του ΛΤΘ. Τελικά δεν θα μονιμοποιηθεί, αλλά από το 1944 θα τοποθετηθεί ως προϊστάμενος στην Υπηρεσία Υδρεύσεως. Από 16 Δεκεμβρίου 1956 απασχολείται στο Τμήμα Μελετών και Στατιστικής της ΕΖΛΘ. Στις 20 Ιουνίου 1959 αποσπάστηκε στην Ελευθέρα Ζώνη. Απεβίωσε στις 9 Μαρτίου 1960. Η αδερφή του, Κατίνα Σπανοκωλέττη έκανε αίτηση στη ΕΖΛΘ για να λάβει η ίδια τις εισφορές της σύνταξης που δικαιούταν.

Ο Νικόλαος Τσούφης γεννήθηκε στην Προύσσα το 1898. Το 1937 δηλώνει μέλος Ένωσης Παλαιών Πολεμιστών.
Ήταν υπάλληλος ΛΤΘ από τις 8 Μαρτίου 1930 με το βαθμό του υπάλληλου γραφέας Α τάξης και κατείχε τη θέση του Προϊσταμένου Υδρεύσεως μέχρι το 1944. Στη συνέχεια, με διαταγή του προέδρου του ΛΤΘ μετατέθηκε στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στην οποία υπηρέτησε μέχρι την απόλυσή του. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του «δεν έδωσεν ουδεμίαν αφορμήν», ενώ «παρουσιάζεται πολύ πειθαρχικός, τίμιος και πρόθυμος με συμπεριφοράΝ και κοινωικήν παράστασιν καλήν». Για αυτό το λόγο, τον Απρίλιο 1948 του χορηγήθηκε «επίδομα ευδοκίμου υπηρεσίας». Τον Αύγουστο του 1949 κατηγορήθηκε ότι παραβίασε εντολή του προϊσταμένου Ιωάννη Ροκίδου με αποτέλεσμα να παρασυρθεί άλλος υπάλληλος σε πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος «επί ζημία του Οργανισμού». Γι’ αυτό το λόγο, τιμωρήθηκε με 15μερη αποχή.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1950 απολύθηκε από το ΛΤΘ ως μη νομιμόφρων, παρότι στο φάκελό του υφίσταται πιστοποιητικό υγιών κοινωνικών φρονημάτων. Ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε στον πρόεδρο του ΛΤΘ ότι έφερε πιστοποιητικό υγειών κοινωνικών φρονημάτων και ότι γενικά δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες κατά την εκδίκαση της υπόθεσής του και η απόφαση τηρήθηκε μυστική για καιρό. Κατηγορεί τους εισηγητές της απόλυσής του ως «ασχρούς και ταπεινούς συκοφάντες» οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή ως καταχραστές και πλαστογράφοι και είναι γνωστοί και στον πρόεδρο ως τέτοιοι.