Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας - ΕΟΝ
Η Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας ήταν κυβερνητική οργάνωση νέων που ιδρύθηκε από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά το 1936 και διαλύθηκε τον Απρίλιο του 1941, τρεις μήνες μετά το θάνατό του, με την κατάρρευση του μετώπου από τη γερμανική εισβολή. Σκοπός της οργάνωσης αναφέρεται: για την «επωφελή διάθεσιν του ελευθέρου από της εργασίας χρόνου των νέων, προς προαγωγήν της σωματικής και ψυχικής καταστάσεως αυτών, ανάπτυξιν του εθνικού φρονήματος και της πίστεως προς την θρησκείαν, δημιουργίαν πνεύματος συνεργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης...». Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε σαν σκοπό του μέσα από την οργάνωση αυτή να διαμορφώσει τους νέους σε εθνικιστές αλλά και υποστηρικτές του καθεστώτος.
Στις 21 Ιουνίου 1939 στην οργάνωση εντάχθηκαν υποχρεωτικά και οι πρόσκοποι. Στην περίοδο 1939-1940 στην οργάνωση συμμετείχαν πολλοί νέοι ηλικίας 8 έως 25 ετών (αναφέρονται 15.000 μέλη στις αρχές Ιανουαρίου 1938, 750.000 το 1939, 1.250.000 το 1940). Η εγγραφή των νέων δεν ήταν υποχρεωτική, αλλά γινόταν με επιτυχία συστηματική προσπάθεια με διάφορα μέσα να ενταχθεί στην οργάνωση το μεγαλύτερο τμήμα των νέων. Όπως αναφερόταν στον εσωτερικό κανονισμό: «Η εγγραφή ολοκλήρου της ελληνικής νεολαίας εις την Ε.Ο.Ν. αποτελεί καθήκον όλων». Η ένταση της προσπάθειας φαίνεται από το ότι 65 χρόνια αργότερα, αναφέρεται σε μεγάλη εφημερίδα του Αθηναϊκού Τύπου ότι «επιβλήθηκε η υποχρεωτική συμμετοχή στις εκδηλώσεις και στις οργανώσεις του καθεστώτος, ιδιαίτερα της νεολαίας με την ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας)», κάτι που τυπικά είναι λανθασμένο, δεδομένου ότι το καθεστώς αγωνιζόταν για να γίνει εθελοντικά η κατάταξη (υποχρεωτική απορρόφηση της οργάνωσης των προσκόπων, διάλυση άλλων οργανώσεων νέων, προσφορά πλεονεκτημάτων στα μέλη της ΕΟΝ), αλλά δείχνει ότι σε αρκετές περιπτώσεις η συμμετοχή των νέων στην ΕΟΝ ήταν αυτονόητη - σχεδόν υποχρεωτική. Αναφέρεται ότι «οι καθηγηταί των σχολείων διατάχθηκαν να οδηγήσουν στην ΕΟΝ τους νέους ομαδικά επίσης και τα σωματεία, υπαλληλικά, εργατικά κλπ. υποχρεώθηκαν να στείλουν στην οργάνωση τα παιδιά των μελών τους».
Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ είναι θυγατρική εταιρία της πολυεθνικής ETHYL CORPORATION που εκτός από τη Θεσσαλονίκη διαθέτει εργοστάσια αντικροτικών στις ΗΠΑ, στη Μ. Βρετανία και στο Βέλγιο. Η ETHYL CORPORATION κατέχει πάνω από 50 χρόνια την πρώτη θέση στην παγκόσμια παραγωγή και εμπορία των αντικροτικών συνθέτων. Από το 1966 παράγει και αποθηκεύει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τα αντικροτικά σύνθετα που καλύπτουν τις ανάγκες των εταιριών πετρελαίου της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Ειδικά το εργοστάσιο στο Βέλγιο αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό αποθήκευσης και προώθησης των προϊόντων που παράγονται κύρια στο συγκρότημα της Θεσσαλονίκης. Είναι η πρώτη εξαγωγική χημική βιομηχανία της χώρας με κάποιες από τις καλύτερες εγκαταστάσεις του είδους στον κόσμο. Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ παράγει κυρίως αντικροτικά, δηλαδή τετραιθυλιούχο και τετραμεθυλιούχο μόλυβδο (TEL, TML), τα οποία χρησιμοποιούνται για τη βελτίωση της ποιότητας της βενζίνης (βελτίωση της ποιότητας με αύξηση του αριθμού οκτανίων). Εκτός από αυτά παράγει και αιθυλοχλωρίδιο, μεθυλοχλωρίδιο και μονομελές βινυλοχλωρίδιο (VCM), ενδιάμεσα προϊόντα για την παραγωγή πλαστικών στο πετροχημικό συγκρότημα της ESSO PAPPAS. Η εταιρία ιδρύθηκε το 1967 με αρχική επένδυση 15 εκατομμυρίων δολαρίων μετά από τη συμφωνία με την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου το 1964. Απασχολεί περίπου 300 υπαλλήλους και είναι η μοναδική εταιρία στην Ελλάδα που παράγει αντικροτικά. Το ύψος των εξαγωγών της ΕΘΥΛ Ελλάς έφτασε τα 30 εκατομμύρια δολάρια το 1975. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, πρακτικά όμως βρίσκονται μέσα σ' αυτή, ύστερα από την επέκταση που έγινε από το 1967 και μετά στη Θεσσαλονίκη. Η εταιρία δεχόταν κριτική εξαιτίας της προκαλούμενης ρύπανσης και των κινδύνων έκρηξης ή διαρροής καθώς και λόγω της μεταφοράς των διαφόρων παραγωγών μέσα ή κοντά απ' την πόλη. Οι κινητοποιήσεις ενάντια στην ΕΘΥΛ αρχίζουν κατά τη μεταπολίτευση, Τότε με αφορμή τις λιποθυμίες 11 λιμενεργατών στον προβλήτα 5 από τον οποίο διακινούνται τα τα προϊόντα της ΕΘΥΛ. Οι 2000 εργαζόμενοι στο λιμάνι αρχίζουν κινητοποιήσεις από το Μάη του 1975 και κατεβαίνουν σε απεργία με αιτήματα να ερευνηθούν τα αίτια των λιποθυμιών, να φύγουν οι δεξαμενές της ΕΘΥΛ από το λιμάνι καθώς και η ΕΘΥΛ από την πόλη. Στις 9 Ιουνίου 1975 η Συντονιστική Επιτροπή των σωματείων των λιμενεργατών κυκλοφόρησε σχετική ανακοίνωση. Δημιουργήθηκε μια επιτροπή πραγματομώνω από επιστήμονες, καθηγητές κλπ η οποία προσπαθεί να πείσει του εργαζόμενους ότι έχουν παρθεί μέτρα και δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την υγεία τους. Μάλιστα ο Εδιπίδης, καθηγητής υγιενής, δήλωνε σε συγκέντρωση λιμενεργατών ότι ''μετρήσεις απέδειξαν ότι η περιεκτικότητα σε μόλυβδο είναι μικρότερη από τα διεθνώς παραδεκτά όρια και δεν κινδυνεύει κανείς. Οι λιμενεργάτες όμως δεν είχε πεισθεί και κατηγορούσαν τον Εδιπίδη. Μάλιστα ένας λιμενεργάτης τον απείλησε λέγοντας: