Ο Νικολαΐδης Παναγιώτης του Θεοδώρου και της Ασπασίας γεννήθηκε το 1906 στην Κοντοβαλίνα Αρκαδίας.
Ο Νικολαΐδης Περικλής του Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1908 στη Θεσσαλονίκη. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1928 και υπηρέτησε ως στρατιώτης πεζικού. Προσλήφθηκε ως υπάλληλος ΛΤΘ στις 10 Απριλίου 1933. Στις 5 Ιουνίου 1934 τοποθετήθηκε στο φυλάκιο 15 ΛΦΞ. Την 1η Νοεμβρίου 1934 αποσπάται προσωρινά στο Γραφείο Ελέγχου Διπλοτύπων ΛΦΞ Τμήματος Λογιστηρίου και Ελέγχου ΛΤΘ. Στις 20 Μαρτίου 1936 τοποθετείται στην Υπηρεσία Εισπράξεως Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 25 Ιουνίου 1936 μετατίθεται από εισπράκτορας ΛΦΞ του 17ου φυλάκιου στο 14ο φυλάκιο ΛΦΞ. Στις 4 Ιουλίου 1936 επαναφέρεται από το 14ο φυλάκιο στο 17ο φυλάκιο ΛΦΞ. Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 2.750 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε σε γραφέα Α' και τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας στην Υπηρεσία Βεβαίωσης και Εισπράξεως Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ.
Ο Σταύρος Αντ. Νικολαΐδης (Νικόπολη Πόντου 1892 – 15 Μαΐου 1967) ήταν Έλληνας ποντιακής καταγωγής εκπαιδευτικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Καβάλας από το 1926 ως το 1967. Συνολικά εξελέγη 9 φορές ως βουλευτής και χρημάτισε κατ' επανάληψη υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις.
Κατά τα νεανικά του χρόνια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και δίδαξε στο Ορντού και μετά στην Κριμαία. Δίδαξε στη σχολή της ελληνικής παροικίας στη Συμφερούπολη.[2] Σπούδασε επίσης Νομικά και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήρθε στην Αθήνα το 1923, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής Μεγαρέως. Λίγα χρόνια μετά, αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά. Εξελέγη βουλευτής Καβάλας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1926 με την Ένωση Φιλελευθέρων και επανεξελέγη με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1928, το 1932, το 1933, το 1946, το 1951, το 1956 (με τη Δημοκρατική Ένωση)[3] και τέλος, το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Ο Νικολαΐδης χρημάτισε υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Πλαστήρα το 1945, και υπουργός Δημοσίων Έργων στην Κυβέρνηση Σοφούλη και στην κυβέρνηση Διομήδη το 1949. Μερίμνησε ως υπουργός για την υδροδότηση της Αθήνας από τη Λίμνη Υλίκη.[2] Εξέδωσε συνολικά 7 βιβλία και ήταν αρθρογράφος στον Τύπο.
Ο Νικολαΐδης Χαράλαμπος του Δημητρίου γεννήθηκε στο Καλιάμπασι Νίγδης Ικονίου το 1880. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί. Την 1η Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος. Την 1η Μαΐου 1926 ο μισθός του αυξήθηκε. Το 1927 ονομάσθηκε Βοηθός Αποθηκάριος Α΄ . Στις 17 Σεπτεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη13 των Κοινών Αποταμιευτηρίων, Στις 26 Νοεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 4 των Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Στις 31 Αυγούστου 1929 αυξήθηκε ο μισθός λόγω οικονομικών βαρών. Στις 3 Φεβρουαρίου 1930 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 14.Την 1η Ιουλίου 1930 αυξήθηκε ο μισθός. Την 1η Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε σε ιδιαίτερο διαμέρισμα Αποθήκης 7. Στις 25 Φεβρουαρίου 1932 δέχθηκε έπαινο για τάξη και φιλεργία. Στις 29 Φεβρουαρίου 1932 παραιτήθηκε.