Λημνιός Βασίλειος του Παναγιώτη
Ο Βασίλης Λημνιός του Παναγιώτη και της Ανδρονίκης, γεννήθηκε το 1925 στο Κάστρο Λήμνου. Είναι απόφοιτος δημοτικού. Ήταν έγγαμος με δύο παιδιά.
Ο Βασίλειος Λημνιός του Αχιλλέα και της Ξανθής γεννήθηκε το 1908 στο Βασιλικό Θράκης και ήρθε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας.
Ο Χρήστος Λεύκας του Ασπάσου και της Πασχαλίνας , γεννήθηκε το 1951 στην Θεσσαλονίκη. Ήταν απόφοιτος δ’ τάξης δημοτικού και στρατολογικής κλάσης 1951. Υπηρέτησε το 1952-1954. Ήταν έγγαμος με τέσσερα παιδιά.
Ο Βασίλειος Λεωνιδάκης υπήρξε ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος Θεσσαλονίκης, αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της Κατοχής διετέλεσε ως Υποπλοίαρχος Λιμενικού Σώματος παρά τον προξενικό λιμενάρχη στο Ελληνικό Προξενείο του Μόντρεαλ. Στις 24 Ιουλίου 1941 αναπλήρωσε τον λιμενάρχη στην Επιτροπεία ΕΖΘ.
Ο Επαμεινώνδας Λεφάκης ήταν ταγματάρχης και οπλαρχηγός, με σημαντική παρουσία στον δημόσιο και πολιτικό βίο της Θεσσαλονίκης του Μεσοπολέμου. Ήταν παντρεμένος με την Ευθαλία, η οποία απεβίωσε το 1926.
Το καλοκαίρι του 1926 εντάχθηκε στην εθνική οργάνωση «Παύλος Μελάς», η οποία αποσκοπούσε στη θεσμική αναγνώριση των Μακεδονομάχων. Διετέλεσε επίτιμος αντιπρόεδρος του ΔΣ, όντας μία από τις αναγνωρισμένες μορφές των βετεράνων του Μακεδονικού Αγώνα.
Η δημόσια εικόνα του, ωστόσο, χαρακτηρίστηκε και από αντιφατικά στοιχεία: σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας Μακεδονία (11/11/1926) εμπλέκεται σε επεισόδια ένοπλης βίας σε καφενεία και οινοπωλεία, γεγονός που δείχνει μια κουλτούρα ανδροκρατικής επιβολής.
Πολιτικά, ήταν ένθερμος βενιζελικός, κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι σε κοινωνική περίσταση έδωσε σε βαπτιζόμενο βρέφος το όνομα «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Παράλληλα, αναπτύσσει εμπορική δραστηριότητα ήδη από το 1923, εμφανιζόμενος ως προμηθευτής τροφίμων του Στρατού με έδρα στην οδό Καμπάνη 53 (Μακεδονία, 29/11/1923). Η εμπλοκή του σε εργολαβίες στρατιωτικών και κρατικών προμηθειών υποδηλώνει σημαντικό δίκτυο πολιτικών διασυνδέσεων.
Κομβική υπήρξε η εμπλοκή του στη διαμάχη για την κομιστική εργολαβία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης (ΕΖΘ) το 1925–1926. Μαζί με τους εταίρους του Αλμυράντη και Ρούση συμμετείχε στη μειοδοτική διαδικασία. Παρά αρχικές απορρίψεις, με εμφανή κυβερνητική παρέμβαση (καθεστώς Πάγκαλου), αναδείχθηκε μειοδότης. Ακολούθησε σειρά έντονων αντιπαραθέσεων με την Επιτροπεία της Ζώνης σχετικά με τους όρους, τις αμοιβές και τη λειτουργία της εργολαβίας. Τα αιτήματα του Λεφάκη για αναθεώρηση των τιμών οδήγησαν σε πολιτική διαμάχη μεταξύ της Επιτροπείας και της κυβέρνησης.
Η παρουσία του στο ζήτημα ανέδειξε τόσο την εξάρτηση της ΕΖΘ από πολιτικές πιέσεις όσο και τον ενεργό ρόλο του ίδιου στο παρασκήνιο του μεσοπολεμικού επιχειρηματικού–πολιτικού δικτύου.