Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός (ΕΕΣ) ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, με πρωτοβουλία του βασιλιά Γεωργίου Α' και με στόχο την παροχή νοσηλευτικής βοήθειας στα θύματα του πολέμου. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Κινήματος του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου.
Δράση στη Θεσσαλονίκη:
Η Θεσσαλονίκη, ως δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο, υπήρξε σημαντικός τόπος δράσης του ΕΕΣ:
Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913): Ο ΕΕΣ ανέπτυξε νοσοκομεία και σταθμούς πρώτων βοηθειών στη Θεσσαλονίκη για τη φροντίδα τραυματιών στρατιωτών και αμάχων.
Μεσοπόλεμος: Ο ΕΕΣ στη Θεσσαλονίκη ασχολήθηκε με την περίθαλψη προσφύγων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, παρέχοντας στέγη, τροφή και ιατρική φροντίδα.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και Κατοχή (1941-1944): Ο ΕΕΣ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διανομή τροφίμων και φαρμάκων, στην οργάνωση συσσιτίων και στην υποστήριξη του πληθυσμού που υπέφερε από λιμό και ασθένειες. Συνεργάστηκε με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό και άλλους διεθνείς οργανισμούς για την εισαγωγή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Μεταπολεμική περίοδος και Εμφύλιος Πόλεμος (1946-1949): Ο ΕΕΣ συνέχισε τη δράση του στη Θεσσαλονίκη, παρέχοντας βοήθεια σε θύματα του πολέμου, εκτοπισμένους και άπορους.
Σύγχρονη εποχή: Ο ΕΕΣ στη Θεσσαλονίκη αναπτύσσει προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης πρώτων βοηθειών, και αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.
