Εμφανίζει 12134 αποτελέσματα

Ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) , μετέπειτα Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ), ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη και η μεγαλύτερη μη αριστερή ελληνική αντιστασιακή οργάνωση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα Ζέρβα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1941 με προσανατολισμό αντιμοναρχικό, αλλά όχι αντιστασιακό. Μετά από έντονη βρετανική πίεση, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση από το 1942 κυρίως στην Ήπειρο, τόπο καταγωγής του Ζέρβα. Ο Ζέρβας τέθηκε επικεφαλής αντάρτικων δυνάμεων που ανέπτυξαν τη δράση τους στη δυτική Ελλάδα και συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Αντάρτικες ομάδες του ΕΔΕΣ εδραίωσαν την κυριαρχία τους στην Ήπειρο. Ο ΕΔΕΣ αποτέλεσε πόλο έλξης φιλελεύθερων, αστών δημοκρατών και αρκετών σοσιαλιστών. Σε γενικές γραμμές αντιπροσώπευε τις αντικομμουνιστικές αλλά αντιστασιακές αστικές τάξεις. Εξέδιδε τις εφημερίδες Δημοκρατική Σημαία και Εθνική Φλόγα. Το φθινόπωρο του 1943 ο ΕΔΕΣ ήρθε σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ. Ο Ζέρβας συνήψε συμφωνία μη επίθεσης με την 22η γερμανική Μεραρχία που διήρκεσε ως το 1944. Το Φεβρουάριο του 1944 έπαυσε η σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ συνέχισε την αντιστασιακή του δράση.Κατά την απελευθέρωση ο ΕΔΕΣ εκδίωξε από την Ήπειρο στην Αλβανία τους Τσάμηδες, Αλβανούς συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων με αυτονομιστική δράση. Κατά τα Δεκεμβριανά ήρθε σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ, που εκδίωξε τις μονάδες του στην Κέρκυρα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1945, με απόφαση του Ζέρβα, ο ΕΔΕΣ διαλύθηκε.

Ο Σύνδεσμος συγκροτήθηκε τον Αύγουστο του 1923 εν μέσω των μεγάλων απεργιών του ίδιου μήνα μετά την κατάργηση σωματείου λιμένα που χαρακτηρίστηκε ως κομμουνιστικό. Επίσης, ιδρύθηκε ακριβώς στη συγκυρία που ωρίμαζε το ζήτημα της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης (ΕΖΘ). Το επίθετο «Εθνικός» δεν ήταν τυχαίο∙ αποσκοπούσε να δείξει ότι ο Σύνδεσμος δεν ήταν «ταξικό» όργανο με ριζοσπαστικές κατευθύνσεις, αλλά σωματείο αποδεκτό από το κράτος, ενταγμένο στη λογική της «εθνικής παραγωγικότητας» και της εργασιακής πειθαρχίας. Το 1923, κατά τη μεγάλη απεργία των εργατών της (Αύγουστος), ο Σύνδεσμος εμφανίζεται στον Τύπο (Μακεδονία, 25/08/1923) μαζί με άλλα «εθνικά» σωματεία να αποδοκιμάζει την απεργία. Αυτό δείχνει ότι λειτουργούσε σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση και τους εργοδοτικούς κύκλους, προτάσσοντας τη «σταθερότητα» και την απρόσκοπτη λειτουργία του λιμανιού.

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ Α.Ε. ήταν θυγατρική εταιρεία της πολυεθνικής Ethyl Corporation, η οποία ιδρύθηκε το 1923 στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατείχε ηγετική θέση στην παγκόσμια παραγωγή και εμπορία αντικροτικών συνθέτων για πάνω από 50 χρόνια. Η Ethyl Corporation διέθετε εργοστάσια στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο και την Ελλάδα.

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ ιδρύθηκε το 1967, με αρχική επένδυση 15 εκατομμυρίων δολαρίων, κατόπιν συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1964. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη, περίπου 7 χιλιόμετρα δυτικά του κέντρου της πόλης, στην περιοχή του Καλοχωρίου. Με την αστική επέκταση της Θεσσαλονίκης μετά το 1967, οι εγκαταστάσεις πρακτικά βρέθηκαν εντός του αστικού ιστού.

Παραγωγική Δραστηριότητα:

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ παρήγαγε κυρίως αντικροτικά σύνθετα, όπως:

Τετραιθυλιούχο Μόλυβδο (TEL)
Τετραμεθυλιούχο Μόλυβδο (TML)

Τα προϊόντα αυτά χρησιμοποιούνταν ως πρόσθετα στη βενζίνη για την αύξηση του αριθμού οκτανίων, βελτιώνοντας την καύση και την απόδοση των κινητήρων.

Εκτός από αυτά, η εταιρεία παρήγαγε:

Αιθυλοχλωρίδιο
Μεθυλοχλωρίδιο
Μονομερές Βινυλοχλωρίδιο (VCM)

Τα παραπάνω ήταν ενδιάμεσα προϊόντα για την παραγωγή πλαστικών στο πετροχημικό συγκρότημα της ESSO PAPPAS, με το οποίο η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ συνεργαζόταν στενά.

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ απασχολούσε περίπου 300 υπαλλήλους και ήταν η μοναδική εταιρεία στην Ελλάδα που παρήγαγε αντικροτικά πρόσθετα. Οι εγκαταστάσεις της θεωρούνταν από τις πιο σύγχρονες και προηγμένες του είδους παγκοσμίως.

Εξαγωγική Δραστηριότητα:

Η εταιρεία ήταν η πρώτη εξαγωγική χημική βιομηχανία της Ελλάδας, με εξαγωγές που έφτασαν τα 30 εκατομμύρια δολάρια το 1975. Τα προϊόντα της κάλυπταν τις ανάγκες εταιρειών πετρελαίου στη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς και στη Μέση Ανατολή. Το εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη ήταν το κύριο παραγωγικό κέντρο, ενώ το εργοστάσιο στο Βέλγιο λειτουργούσε ως ενδιάμεσος σταθμός αποθήκευσης και προώθησης των προϊόντων.

Περιβαλλοντικές και Κοινωνικές Προκλήσεις:

Η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ δέχτηκε κριτική λόγω της περιβαλλοντικής ρύπανσης και των κινδύνων για την υγεία και την ασφάλεια που προέκυπταν από τη δραστηριότητά της:

Ρύπανση του Περιβάλλοντος: Εκπομπές τοξικών ουσιών, όπως μόλυβδος, προκαλούσαν ανησυχία για την ποιότητα του αέρα και την υγεία των κατοίκων.
Κίνδυνοι Ατυχημάτων: Υπήρχαν φόβοι για πιθανές εκρήξεις ή διαρροές επικίνδυνων χημικών ουσιών, δεδομένης της εγγύτητας των εγκαταστάσεων στην πόλη.
Μεταφορά Επικίνδυνων Υλικών: Η μεταφορά των προϊόντων μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και κοντά σε κατοικημένες περιοχές προκάλεσε αντιδράσεις.

Εργατικές Κινητοποιήσεις και Αντιδράσεις:

Μετά τη Μεταπολίτευση του 1974, οι αντιδράσεις ενάντια στην ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ εντάθηκαν:

Μάιος 1975: Έντεκα λιμενεργάτες λιποθύμησαν στον Προβλήτα 5 του λιμανιού, όπου διακινούνταν τα προϊόντα της εταιρείας. Αυτό το περιστατικό πυροδότησε ανησυχίες για την ασφάλεια των εργαζομένων.
Κινητοποιήσεις Λιμενεργατών: Περίπου 2.000 εργαζόμενοι στο λιμάνι ξεκίνησαν κινητοποιήσεις και απεργίες, με αιτήματα:
    Να ερευνηθούν τα αίτια των λιποθυμιών.
    Να απομακρυνθούν οι δεξαμενές της ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ από το λιμάνι.
    Να μεταφερθεί η εταιρεία εκτός πόλης.
9 Ιουνίου 1975: Η Συντονιστική Επιτροπή των σωματείων των λιμενεργατών κυκλοφόρησε ανακοίνωση, εκφράζοντας τις ανησυχίες τους και απαιτώντας μέτρα προστασίας.

Αντιδράσεις των Αρχών και Επιστημονικές Εκτιμήσεις:

Επιτροπή Πραγματογνωμόνων: Δημιουργήθηκε επιτροπή από επιστήμονες και καθηγητές, με στόχο να αξιολογήσει την κατάσταση και να καθησυχάσει τους εργαζόμενους.
Δηλώσεις Καθηγητών: Ο καθηγητής Υγιεινής Ευάγγελος Εδιπίδης δήλωσε σε συγκέντρωση λιμενεργατών ότι οι μετρήσεις έδειξαν περιεκτικότητα σε μόλυβδο κάτω από τα διεθνώς αποδεκτά όρια, και ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για την υγεία τους.
Αμφισβήτηση από τους Εργαζόμενους: Οι λιμενεργάτες δεν πείστηκαν από τις διαβεβαιώσεις και εξέφρασαν έντονη δυσπιστία προς τους ειδικούς.

Περαιτέρω Εξελίξεις:

Κοινωνική Πίεση: Οι αντιδράσεις των κατοίκων και των εργαζομένων συνέχισαν, με αιτήματα για περιβαλλοντική προστασία και ασφάλεια.
Μείωση της Χρήσης Μολύβδου: Με την πάροδο του χρόνου, η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε τις βλαβερές συνέπειες του μολύβδου στην υγεία, οδηγώντας σε σταδιακή μείωση και τελικά απαγόρευση της χρήσης του ως πρόσθετο στη βενζίνη.
Κλείσιμο του Εργοστασίου: Λόγω των αυστηρότερων περιβαλλοντικών κανονισμών και της μείωσης της ζήτησης για τα προϊόντα της, η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ σταμάτησε τη λειτουργία της το 2004.

Συνεισφορά και Κληρονομιά:

Παρά τις προκλήσεις, η ΕΘΥΛ ΕΛΛΑΣ συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, προσφέροντας θέσεις εργασίας και ενισχύοντας τις εξαγωγές της χώρας. Ωστόσο, η περίπτωση της εταιρείας αποτελεί παράδειγμα των δυσκολιών που προκύπτουν όταν η βιομηχανική ανάπτυξη δεν συνοδεύεται από επαρκή περιβαλλοντική και κοινωνική ευθύνη.