Υπάλληλος Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης
Ταξονομία
Κώδικας
Σημείωση περιεχομένου
- Το Ελληνικό Τμήμα του Ερυθρού Σταυρού (Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός) ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 1877 υπό την προστασία της Βασίλισσας Όλγας, με πρώτο πρόεδρο τον νομομαθή Μάρκο Ρενιέρη (1815-1897). Στις 6 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου αναγνωρίστηκε από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Σκοποί του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, όπως περιγράφονται στο καταστατικό του, είναι σε περίοδο πολέμου η θεραπεία και η περίθαλψη των τραυματιών, η μέριμνα για τους αιχμαλώτους και η προστασία των θυμάτων του πολέμου, ενώ σε περίοδο ειρήνης η παροχή βοηθείας στους πληττόμενους από θεομηνίες και επιδημίες, η παροχή κοινωνικο-προνοιακού και φιλανθρωπικού έργου και η προαγωγή της δημόσιας υγείας γενικότερα. Η δράση του ΕΕΣ επεκτείνεται και εκτός των ελληνικών συνόρων, με αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας σε διάφορα μέρη του κόσμου. Έργο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού υπήρξε η ίδρυση Σταθμών Πρώτων Βοηθειών, Κέντρων Αιμοδοσίας, σχολών Νοσηλευτικής, νοσοκομείων («Ερρίκος Ντυνάν», «Ασκληπείο Βούλας», «Κοργιαλένειο-Μπενάκειο» στους Αμπελοκήπους) και της Υπηρεσίας Αναζητήσεως αγνοουμένων.
- Από τον Ιανουάριο του 1943, ο θεσμός των συσσιτίων παραμερίζεται από μία άλλη διανεμητική μέθοδο, αυτή των δελτίων τροφίμων, τα οποία χαρακτηρίζονταν από περισσότερη οργάνωση, διακινούνταν με σύστημα και επεκτάθηκαν εύκολα σε όλους τους κατοίκους της χώρας. Στη μεταβολή αυτή, που συντελέστηκε στα επισιτιστικά δρώμενα, δεύτερο παράγοντα αποτέλεσε ο Ε.Ε.Σ., μέσω των προσπαθειών του να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια σε ευπαθείς ομάδες, όπως τα παιδιά, οι πρόσφυγες, οι άποροι, οι ασθενείς, οι φυλακισμένοι κ.α. Τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού διενεργούνταν τόσο στο κέντρο της πόλης, όσο και περιφερειακά, στις συνοικίες της
- τους πρώτους μήνες του 1943 εφαρμόστηκε στη μακεδονική πρωτεύουσα ένα δυαδικός μηχανισμός αρτοδότησης, που εκτελούνταν αφενός από την Επιτροπή Διαχειρίσεως του Δ.Ε.Σ. και αφετέρου εκ μέρους της Α.Υ.Ε.Μ.
- η Επιτροπή του Δ.Ε.Σ., εκτός από τη διανομή και χορήγηση του ψωμιού στους κατοίκους της συμπρωτεύουσας, επιφορτίσθηκε για την αρτοδότηση των κοινοτήτων γύρω από αυτήν, σε μία ακτίνα περίπου 15 χιλιομέτρων, όπως επίσης για την τροφοδοσία των νοσηλευτηρίων, των φυλακών, των παιδικών συσσιτίων και άλλων πληθυσμιακών ομάδων με εξειδικευμένες ανάγκες.
Σημείωση(εις) πηγής
- 1. Μαρία Καβάλλα, «Ελλείψεις και πείνα στη Θεσσαλονίκη της Γερμανικής Κατοχής. Πρακτικές επιβίωσης και η σημασία τους»
- 2. Χατζοπούλου Ι. Ναυσικά, Ο ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ